H ομιλία του Προέδρου της ΕΝΥΠΕΚΚ στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του!

foto 1

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

«Εργασιακές Σχέσεις και Κοινωνική Ασφάλιση στη σύγχρονη Ελλάδα»

(4/12/2017, Πολεμικό Μουσείο)

 

 

ΤΟ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΟ ΔΟΓΜΑ

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

 

 

Κύριοι, κυρίες,

Αγαπητοί φίλοι,

Σας ευχαριστώ όλους για την τιμή που μου κάνατε να προσέλθετε στην παρουσίαση του βιβλίου για το οποίο ήδη μίλησαν οι εκλεκτοί παρουσιαστές.

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως τον φίλο Καθηγητή Σάββα Ρομπόλη, θεωρητικό και μελετητή των Οικονομικών της Εργασίας και της Ασφάλισης με φήμη και κύρος σε όλη την Ευρώπη.

Τον παλαιό καλό μου φίλο Γιώργο Ρωμανιά, οικονομολόγο και νομικό, πρώην Γενικό Γραμματέα Κοινωνικής Ασφάλισης του Υπουργείου Εργασίας, που (πλην των πολλών του γνώσεων στη συνάρτηση Εργασιακού-Ασφαλιστικού) έδειξε μεγάλη συνέπεια και ήθος, παραιτούμενος από τη θέση του (ασφαλώς και από άλλες ανώτερες που θα έπαιρνε) επειδή δεν θέλησε να εφαρμόσει τις προβλέψεις του τρίτου Μνημονίου και των εφαρμοστικών του νόμων για την Κοινωνική Ασφάλιση.

Τον Δημήτρη Μπούρλο, φίλο και ομότεχνο, από τους εγκυρότερους στα συστήματα Κοινωνικής Ασφάλισης, αλλά και εκδότη του περιοδικού «Νομοθεσία του ΙΚΑ», με το οποίο πληροφορεί και ενημερώνει κάθε ενδιαφερόμενο και βεβαίως τον νομικό κόσμο.

Τον Νίκο Καλάκο, παλιό φίλο και συμπατριώτη, εκλεκτό τέκνο τής Ηλείας και στυλοβάτη του Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης και Εφάπαξ Παροχών των δημοσίων υπαλλήλων, ευχόμενος κάθε επιτυχία σε νέα στάδια δημόσιας δράσης και προσφοράς.

Ευχαριστώ τον παλιό φοιτητή μου Κώστα Κατίκο, που θεωρώ, όπως και πολλοί άλλοι, από τους εγκυρότερους δημοσιογράφους στα ζητήματα της Κοινωνικής Ασφάλισης, οι ενημερώσεις και ερμηνείες του οποίου δεν διαψεύδονται σχεδόν ποτέ.

Ευχαριστώ τους εκδότες μου Γιώτα και Ηλία Λιβάνη, που μου εμπιστεύτηκαν το ένατο κατά σειρά βιβλίο μου από τα 19 συνολικά που έχω εκδώσει μέχρι τώρα.

Ευχαριστώ πολύ τις επιμελήτριες της έκδοσης κυρίες Τόνια Χουρχούλη και Σταυρούλα Φατούρου.

Ευχαριστώ τους συνεργάτες μου στην ΕΝΥΠΕΚΚ, ιδιαίτερα τον Διονύση Τεμπονέρα, για τις χρήσιμες παρατηρήσεις τους.

 

Κυρίες, κύριοι,

Ο θεσμός της Κοινωνικής Ασφάλισης γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στα πλαίσια της αστικής κοινωνίας για την άμβλυνση των κοινωνικών συγκρούσεων, την ανανέωση της εργατικής δύναμης και την ανάπτυξη της κοινωνίας. Είτε με τη δράση των δυνάμεων της οργανωμένης εργασίας, είτε από τον φόβο επαναστάσεων και ανατροπών (και λόγω Οκτωβριανής Επανάστασης), αλλά κυρίως κατά τη διάρκεια της μακράς Σοσιαλδημοκρατικής Συναίνεσης, η ασφάλιση των κοινωνικών κινδύνων κατά την παροχή της εργασίας και μετά το τέλος της (γηρατειά, θάνατος, ασθένεια, αναπηρία κ.λπ.), έλαβε τον χαρακτήρα οργανωμένου κοινωνικού συστήματος, ήδη από την εποχή του σιδηρού καγκελάριου Μπίσμπαρκ, στα τέλη του προπερασμένου αιώνα. Το οποίο, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ολοκληρώθηκε με τη δημόσια-συνταγματική κατοχύρωση των εργαζομένων και των συνταξιούχων από όλους τους κινδύνους.

Σε όλα τα συστήματα της Δημόσιας Κοινωνικής Ασφάλισης είχαμε διάφορες παραλλαγές τής τριμερούς χρηματοδότησης.

Μετά τον Μάη του ’68 το σύστημα επεκτάθηκε με σχετική πληρότητα και στις υπόλοιπες χώρες τής Μεσογείου που πάντως δεν έφτασαν ποτέ την πληρότητα του κοινωνικού κράτους στις σκανδιναβικές χώρες.

Η Αριστερά θεώρησε πάντα το ζήτημα της Ασφάλισης και του Κοινωνικού Κράτους ως δική της υπόθεση, ως πυρήνα τής προγραμματικής της ιδεολογίας και πολιτικής δράσης.

Παράλληλα με την κύρια Κοινωνική Ασφάλιση αναπτύχθηκαν στα μεταπολεμικά χρόνια τα συστήματα των συμπληρωματικών παροχών, της επικούρησης, του εφάπαξ, του μερίσματος κ.λπ., χωρίς συνήθως τη συνδρομή του κράτους.

Μελανό σημείο για το σύστημα -και πρωτοτυπία σε όλη την Ευρώπη- αποτέλεσε η διαχείριση των αποθεματικών του συστήματος, κυρίως σε περιόδους όπου οι εργαζόμενοι ήσαν πολλαπλάσιοι των συνταξιούχων, οι μισθοί σχετικά καλοί κι επομένως η δημιουργία αποθεματικών, με συνετή διαχείρισή τους, μπορούσε να είναι ικανή για την αντιμετώπιση όλων των κινδύνων και κρίσεων του Κοινωνικού Κράτους.

Η Ελληνική Πολιτεία, ήδη από τον νόμο Μαρκεζίνη (τον ν. 1611/1950) μέχρι σήμερα, ποτέ δεν εκπόνησε σχέδιο επαναρτίωσης των αποθεματικών τού συστήματος με πνεύμα διαχρονικής δικαιοσύνης.

Τα Μνημόνια επέτειναν την κρίση της Κοινωνικής Ασφάλισης στη χώρα. Οι συνταξιούχοι κλήθηκαν να αιμοδοτήσουν τις αστοχίες του κράτους και των Τραπεζών. Απώλεσαν 50 δις κατά την περίοδο 2010-2016. Αν εφαρμοστούν τα προνομοθετημένα μέτρα τής σημερινής κυβέρνησης για τα έτη 2019-2020, θα απωλέσουν ακόμη άλλα 4 δις. Το ίδιο το Ασφαλιστικό Σύστημα απώλεσε 80 δις, κυρίως από το «κούρεμα» των αποθεματικών των Ταμείων (PSI), τη μεγάλη μείωση των μισθών, την εκτόξευση της ανεργίας, τη γενίκευση της εργασιακής ευελιξίας, σε συνδυασμό με τον περιορισμό στο μισό της κρατικής χρηματοδότησης, που τείνουν να επαναφέρουν το σύστημα στην κατάσταση της προπολεμικής περιόδου.

Η Κοινωνική Ασφάλιση τέθηκε στην υπηρεσία του χρέους και στη διάθεση των δανειστών. Έχει αποκοπεί από το βασικό-διαχρονικό της στόχο: την εξασφάλιση της αξιοπρεπούς διαβίωσης των συνταξιούχων. Το πολιτικό προσωπικό όλων των κυβερνητικών αποχρώσεων, με το τρίτο Μνημόνιο το καλοκαίρι του 2015 και τον νόμο Κατρούγκαλου, «έστειλε τον λογαριασμό» τού χρεοκοπημένου συστήματος στους συνταξιούχους-ασφαλισμένους. Θέσπισε ένα νέο συνταξιοδοτικό δόγμα με κεντρική ιδέα τη διάσωση «από τα μέσα» (“bail in”) με «κούρεμα» των συντάξεων και των μισθών μέσω της αύξησης των εισφορών.

Η «αποκοινωνικοποίηση» της Ασφάλισης είναι η πεμπτουσία αυτής της επιλογής.

Η κατάργηση του ΕΚΑΣ και των κατωτάτων ορίων ηλικίας στις συντάξεις, η συντριβή των αναπηρικών συντάξεων και των συντάξεων χηρείας, η μεγάλη αύξηση των ορίων ηλικίας τη στιγμή που σε άλλες χώρες (π.χ. Γερμανία) μειώνονται, η κατάργηση ορισμένων ευνοϊκών προϋποθέσεων για τις γυναίκες-μητέρες που προσφέρουν πολλαπλώς στην κοινωνία και την οικονομία με το νοικοκυριό και την ανατροφή των παιδιών, η αυστηροποίηση των προϋποθέσεων για τα βαριά επαγγέλματα σε μια χώρα πρωταθλήτρια στα εργατικά ατυχήματα, η εγγύηση εφεξής από το κράτος ΜΟΝΟ της εθνικής σύνταξης, τα νέα χαμηλά ποσοστά αναπλήρωσης και πολλά άλλα, είναι τα νέα βασικά στοιχεία τού νέου συνταξιοδοτικού δόγματος τού Μνημονίου, που δεν έχει καμία σχέση με την παράδοση, τους αγώνες των λαών και τις κατακτήσεις τους για αξιοπρεπή διαβίωση και τάση εξίσωσης όλων προς τα πάνω.

Το ότι η απαξίωση αυτή της «προίκας» της ανθρώπινης μισθωτής εργασίας κορυφώνεται από μια κυβέρνηση στο όνομα της …Αριστεράς, αποτελεί υπαρκτική τραγωδία και για τους ανθρώπους και για το μέλλον μιας εναλλακτικής διακυβέρνησης.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία της Ευρώπης, ανεξαρτήτως του χαρακτήρα των κυβερνήσεων ακόμη και των πλέον συντηρητικών.

Εδώ, σ’αυτή την αντίστροφη πορεία απαξίωσης της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους, μαζί με το πολιτικό προσωπικό, συνέδραμαν δυστυχώς και αρκετοί διανοούμενοι και εκπρόσωποι των ΜΜΕ που ανέλαβαν να επιβάλλουν στον λαό τη μνημονιακή «κανονικότητα».

Οκτώ χρόνια στη δίνη των Μνημονίων και τώρα που ολοκληρώνεται το μνημονιακό οικοδόμημα, στο οποίο θα εγκλειστεί η ελληνική κοινωνία και οικονομία για το αόριστο μέλλον και θα αρχίσει να εξελίσσεται η ραγδαία μετάπτωση της χώρας σε δευτερεύουσα-συμπληρωματική κρατική οντότητα, σε σχέση με τις κεντροευρωπαϊκές, φαίνεται ότι η μνημονιακή δημοσιολογία κατάφερε το να ζει ο λαός σε γενική σύγχυση.

 

 

Αξιότιμοι κυρίες, κύριοι,

Φίλες και φίλοι,

Το δημογραφικό, η νέα αγορά εργασίας, η ταχεία παράδοση και ρευστοποίηση του διαχρονικού άυλου και υλικού πλούτου της πατρίδας στο περισσότερο ή λιγότερο νομαδικό ξένο κεφάλαιο, η κατάργηση του μικρο-ιδιοκτητικού τρόπου παραγωγής και η απαξίωση και (προϊόντος του χρόνου) γενικευμένη απαλλοτρίωση των περιουσιακών στοιχείων των Ελλήνων, δεν μπορεί ποτέ να δώσουν στη χώρα μια κανονική ανάπτυξη με αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας, με μισθούς και συντάξεις που θα καλύπτουν με πληρότητα τις ανθρώπινες ανάγκες.

Η όποια ανάπτυξη έρθει, θα είναι ετερογενής, εύθραυστη, ανεργιογόνα, αφού τα κυριότερα μέσα παραγωγής θα έχουν ενταχθεί στους σχεδιασμούς και σκοπιμότητες άλλων ανταγωνιστικών οικονομιών. Και όταν οι σπουδαγμένοι (κυρίως) και προσοντούχοι νέοι μας, που φεύγουν μαζικά στο εξωτερικό για να υπηρετήσουν ανταγωνιστικές προς την ελληνική οικονομίες, μεταφέροντας ταυτόχρονα σ’αυτές τις σημαντικές δαπάνες του κράτους και των οικογενειών τους, αντικρίζουν στα καθημαγμένα πρόσωπα των γονέων και των παππούδων τους την κατάληξη και του δικού τους εργασιακού βίου, τότε, όπως έλεγε και ο Τζον Μέιναρντ Κέυνς, δεν υπάρχουν βιώσιμες προσδοκίες για την οικονομία και την κοινωνία.

Έτσι, το μόνο που απομένει σε όλους εμάς, με μαχητική δράση και επιστημονική τεκμηρίωση, είναι να πείσουμε τους πολίτες να βγουν από αυτό το βάραθρο στο οποίο μας ρίχνουν όλο και πιο βαθιά η τρόικα και το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό, με αγώνες, συλλογικές διεκδικήσεις και ανάκτηση του ζωτικού μένους του λαού μας.

Και πάλι σας ευχαριστώ όλους θερμά που με τιμήσατε με την παρουσία σας.-

 

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *