MHNYMA THΣ ΕΝΥΠΕΚΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ΑΛΕΞΗΣ Π. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΝ.ΥΠ.Ε.Κ.Κ.                                                                                   

 30/4/2017

 

 

Η «ΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΔΙΩΚΤΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ!

 

Τα τρία καθήκοντα του λαού σήμερα:

  • Αντίσταση στην οικονομική του εξόντωση
  • Αντίσταση στην κατάργηση του Κοινωνικού Κράτους
  • Αντίσταση στο ξεπούλημα του εθνικού πλούτου

 

 

1.Η φετινή 131η επέτειος της Εργατικής Πρωτομαγιάς βρίσκει την Ελληνική Εργατική Τάξη της Μισθωτής (και όχι μόνο) Εργασίας σε ακόμη χειρότερη θέση από αυτήν που ήταν πέρυσι.

Στον χρόνο που πέρασε, πολλά στρώματα συμπατριωτών μας (μισθωτών, αυτοαπασχολούμενων, επιτηδευματιών, επαγγελματιών, επιστημόνων, αγροτών κ.λπ.) «πύκνωσαν» τις τάξεις του «πρεκαριάτου»,[1]  με τον συνδυασμό ασφαλιστικών, φορολογικών κ.ά. ρυθμίσεων του τρίτου γενικευμένου Μνημονίου που καθιστούν την εργασία τους περιττή στο νέο οικονομικό γίγνεσθαι. Η απαξίωση της εργασίας τους αναμένεται να ολοκληρωθεί με την επικείμενη ψήφιση του διπλού τέταρτου Μνημονίου (με την ΕΕ και το ΔΝΤ).

Τον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα μιλούσαμε για «προλεταριάτο», δηλαδή για τη μεγάλη μάζα των εργαζομένων, την εργασία των οποίων εκμεταλλευτόταν το βιομηχανικό (και όχι μόνο) κεφάλαιο, που καρπωνόταν και την υπεραξία της. Σήμερα, σε μια καθημαγμένη χώρα που καταστρέφεται και ο δημιουργικός μικρο-ιδιοκτητικός τρόπος παραγωγής, η ανθρώπινη εργασία δεν είναι απλώς αντικείμενο εκμετάλλευσης, αλλά καθίσταται περιττή, υποβαθμίζοντας την αξία και την παρουσία του ανθρώπου.

Έτσι δημιουργούνται δύο κατηγορίες συμπατριωτών μας:

-αυτοί που δεν αντέχουν τις νέες εργασιακές συνθήκες και αμοιβές και μεταναστεύουν σε ξένες χώρες μεταφέροντας σε άλλες ανταγωνιστικές οικονομίες τις πολύτιμες γνώσεις τους και τις δαπάνες σπουδών του κράτους και των γονέων τους

-και αυτοί που υπομένουν το νέο εργασιακό καθεστώς των συμβολικών αμοιβών και ελαστικών συνθηκών εργασίας και συναριθμούνται στο νέο γενικευμένο εργασιακό στρώμα του «πρεκαριάτου».

2.Ήδη αναγγέλθηκε από τον Πρόεδρο της Κομισιόν κ.Γιούνκερ, αυτό που ισχυριζόμαστε απ’αρχής των Μνημονίων, ότι δηλαδή στις χώρες που εφαρμόζονται Μνημόνια, δεν ισχύει ούτε το βασικό κοινωνικό κεκτημένο!!

Κατ’ουσίαν πρόκειται περί ενός «ευφημισμού» αφού είναι γνωστό ότι και στις άλλες χώρες της ΕΕ προωθείται η εργασιακή απορρύθμιση… Απλώς, στις χώρες των Μνημονίων η απορρύθμιση των Εργασιακών Θεσμών γίνεται βίαια, απροσχημάτιστα και τιμωρητικά!

Και ασφαλώς στο ορατό μέλλον και με τη σημερινή πορεία των πραγμάτων, δεν προβλέπεται ότι η ΕΕ θα επιστρέψει στον δρόμο της ενδυνάμωσης των συλλογικών δικαιωμάτων, της συνάρτησης Εργασιακού-Ασφαλιστικού, του Κοινωνικού Κράτους…

Τρανό παράδειγμα γι’αυτή την ξέφρενη απορρυθμιστική πορεία είναι οι διεργασίες που συντελούνται στην πολιτική σκηνή της Γαλλίας, μιας χώρας που πρωτοστάτησε στην καθιέρωση του Εργασιακού Πολιτισμού και στη δημιουργία του λεγόμενου «ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου».

Έναντι της Μαρί Λεπέν προβάλλεται ως λύση …δημοκρατίας ο Εμμανουέλ Μακρόν, δοκιμασμένος απορρυθμιστής τού συλλογικού και εργασιακού κεκτημένου, στο θολό και αόριστο (κατά τα άλλα) πρόγραμμα του οποίου οι μόνες σαφείς προγραμματικές θέσεις είναι η πλήρης απελευθέρωση των επιχειρήσεων από τα δεσμά της εργασίας και του συλλογικού γίγνεσθαι.

3.Στην Ελλάδα, με κυβέρνηση που έχει κύριο κορμό το ρεύμα τής Ανανεωτικής Αριστεράς, καταστρέφεται η συνάρτηση Εργασιακού-Ασφαλιστικού, απαλλοτριώνεται ο διαχρονικός άυλος και υλικός πλούτος της πατρίδας (δηλαδή η πεμπτουσία της υπεραξίας της εργασίας γενεών και γενεών Ελλήνων), καταλύεται το Κοινωνικό Κράτος…

Στο όνομα της Αριστεράς, ένα τμήμα της που έκτακτες-συγκυριακές κοινωνικές συνθήκες έφεραν στην κυβέρνηση, υποχρεώνει την Εργατική Τάξη να επιστρέψει μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα ό,τι είχε κατακτήσει τον προηγούμενο αιώνα με αγώνες και θυσίες.

Έτσι δημιουργείται ιστορικό αρνητικό υπόδειγμα και για τους Έλληνες πολίτες και για τους άλλους λαούς του κόσμου (κυρίως της Ευρώπης), που για αόριστο χρονικό διάστημα θα αποστρέφουν το πρόσωπό τους και θα δυσπιστούν σε κάθε ελπιδοφόρο και προοδευτικό «προσκλητήριο». Είναι τραγική ειρωνεία της ιστορίας, στην εποχή της γενικευμένης απορρύθμισης, τα κοινωνικά ζητήματα να γίνονται πλέον αποκλειστική υπόθεση της Δεξιάς και των διαφόρων εκδοχών της.

Όταν, όμως, συρρικνώνονται ή καταργούνται τα εργασιακά, κοινωνικά και συλλογικά δικαιώματα, σύντομα έρχεται δυστυχώς και η σειρά των ατομικών δικαιωμάτων, η αποδυνάμωση δηλαδή του εσωτερικού κοινωνικού μετώπου.

Και σε μια περιοχή που διαρκώς ανοίγουν ζητήματα διεκδίκησης εδαφών, αλυτρωτισμού και αναθεώρησης του διεθνούς status quo, με αναζωπυρωμένες τις εθνικές, φυλετικές και θρησκευτικές διαμάχες, το αρραγές εσωτερικό μέτωπο είναι όρος επιβίωσης και διατήρησης της αρτιότητας του εθνικού μας σχηματισμού.

4.Αλλά για να επανέλθουμε στους φυσιολογικούς ρυθμούς κοινωνικής και οικονομικής ζωής πρέπει να απαλλαγούμε από το πλέγμα των περισσότερων από τους 650 μέχρι σήμερα μνημονιακούς νόμους (ο τελευταίος ν. 4467/2017 είναι ο 650ός) που δημιουργούν ένα ιδιαίτερο καθεστώς οικονομικής και κοινωνικής διακυβέρνησης και μεταβάλλει τη χώρα σε δευτερεύουσα-συμπληρωματική-υπηρετική οικονομία και κοινωνία εν σχέσει με τις κυρίαρχες ευρωπαϊκές χώρες.

Το πλήθος και μόνον των ψηφισμένων μνημονιακών νόμων και όσων άλλων ακολουθήσουν με την αύξηση των μνημονιακών ταχυτήτων, καθιστούν τιτάνιο το απελευθερωτικό έργο των επερχόμενων γενεών.

Η ελπίδα όμως πρέπει να ξαναζεστάνει τις καρδιές όλων των Ελλήνων. Ευχόμαστε η παραίτηση, η αμηχανία και η αποστράτευση να αντικατασταθούν από την ελπίδα, την πίστη και τον αγώνα ότι τίποτε δεν είναι οριστικά χαμένο και ότι ο κάθε πολίτης πρέπει να πάρει την υπόθεση των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων και της αναγέννησης της χώρας στα χέρια του!

Για την ΕΝΥΠΕΚΚ

Ο Πρόεδρος

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

 

[1] Prekariat= διεθνής νεολογισμός του απασχολήσιμου πληθυσμού με ελαστικές σχέσεις εργασίας, χαμηλές αμοιβές, αβεβαιότητα (επισφάλεια) και ελάχιστα έως ανύπαρκτα δικαιώματα.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *