Μειώσεις συντάξεων μέχρι το 2060!

ΕΝ.ΥΠ.Ε.Κ.Κ.

ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Αθήνα 27-9-2018

 

 

Μειώσεις συντάξεων μέχρι το 2060!

 

Ιδού η διάταξη του νόμου Κατρούγκαλου

(ν. 4387/2016 άρθρο 14 παρ. 4)

 

Ι.Μεγάλη συζήτηση έχει αναπτυχθεί τον τελευταίο καιρό για το αν οι περικοπές των συντάξεων για το έτος 2019, που έχουν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ νομοθετηθεί με τον ν. 4387/2016 (άρθρο 14), έχουν επανανομοθετηθεί με τον ν. 4472/2017 (άρθρο 1) κι έχουν εξειδικευθεί, μάλιστα ποσοτικοποιημένες, με τον νόμο για το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα των ετών 2019-2022 (ν. 4549/2018 σελ. 8672), αποτελούν «διαρθρωτικό» για την οικονομία και το ασφαλιστικό σύστημα μέτρο ή όχι.

Τη συζήτηση για την αμφισβήτηση της διαρθρωτικότητας του μέτρου άνοιξε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ με την ομιλία του στις 9-9-2018 και τη συνέχισε με μεγαλύτερη ένταση ο υπουργός οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος μιλώντας πρόσφατα σε επενδυτές στο Λονδίνο. Εσχάτως, μάλιστα, και ο πρωθυπουργός και ο υπουργός οικονομικών εμπλουτίζουν την επιχειρηματολογία τους με τη «ρήτρα ευθανασίας» για τους άνω των 70 ετών συνταξιούχους!

Αμφότεροι έχουν κάνει ήδη το πρώτο βήμα στην προώθηση της μακάβριας αυτής ρήτρας, αφού η κυβέρνηση έχει ψηφίσει τη «ρήτρα θνησιμότητας» (άρθρο 96 παρ. 1 ν. 4387/2016).

 

ΙΙ.Για την έγκυρη ενημέρωση των συνταξιούχων, αλλά και όλων των Ελλήνων και Ελληνίδων, προστρέξαμε σε δύο κείμενα που τους διαψεύδουν, αφού ΚΑΙ κατά την ψήφιση του νόμου Κατρούγκαλου αλλά ΚΑΙ κατά την ψήφιση του 4472/2017,  τα κυβερνητικά στελέχη που εισηγήθηκαν και υπερψήφισαν τη σχετική διάταξη για τις περικοπές των συντάξεων, υπερθεμάτισαν για την αναγκαιότητα και τη διαρθρωτικότητα του μέτρου των περικοπών.

Σκόπιμο είναι να παραθέσουμε τη σχετική διάταξη του άρθρου 14 παρ. 14 του νόμου Κατρούγκαλου (ν. 4387/2016) καθώς και την αιτιολογική έκθεση της τροπολογίας τού ν. 4472/2017 που συγκεκριμενοποίησε τις περικοπές για όλες τις καταβαλλόμενες συντάξεις από 1-1-2019.

Ειδικότερα, σύμφωνα με την παρ. 4 του άρθρου 14 ν. 4387/2016: «4.Από την 1.1.2017 και ανά τριετία, η Εθνική Αναλογιστική Αρχή εκπονεί υποχρεωτικά αναλογιστικές μελέτες, οι οποίες επικυρώνονται από την Επιτροπή Οικονομικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αντικείμενο τη συνεχή παρακολούθηση της εξέλιξης της εθνικής συνταξιοδοτικής δαπάνης. Με ειδικό νόμο ανακαθορίζονται οι συντάξεις με στόχο τη διασφάλιση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος. Το ύψος των ανωτέρω δαπανών για την εθνική, την ανταποδοτική και την επικουρική σύνταξη, προβαλλόμενο έως το έτος 2060, δεν πρέπει να υπερβαίνει το περιθώριο αύξησης των 2,5 ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ, με έτος αναφοράς το 2009.».

Από το γράμμα και το περιεχόμενο της ακραίας αυτής μνημονιακής ρύθμισης που θα ισχύει για δεκαετίες προκύπτει αβίαστα και νομοτελειακά η πορεία «επιδοματοποίησης» των συντάξεων.

Εξάλλου, σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση επί του άρθρου 1 του ν. 4472/2017: «Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, η παρέμβαση στη συνταξιοδοτική δαπάνη ύψους 1% του ΑΕΠ, η οποία θα τεθεί σε εφαρμογή από 1-1-2019 εδράζεται σε υπέρτερους λόγους δημοσίου συμφέροντος και συγκεκριμένα στην επιτυχή ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης του προγράμματος οικονομικής προσαρμογής, που θα επιτρέψει την άμεση και σταθερή χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας και τη ρύθμιση του δημοσίου χρέους, στη διασφάλιση της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος, καθώς και στην ενίσχυση άλλων κατηγοριών δαπανών του κοινωνικού φακέλου.».

Και από αυτό το κείμενο προκύπτει ότι η κυβέρνηση χωρίς επιφυλάξεις έχει συναινέσει στην αναγκαιότητα και διαρθρωτικότητα του μέτρου των περικοπών των συντάξεων από 1-1-2019.

 

ΙΙΙ.Από τα παραπάνω παρατιθέμενα κείμενα προκύπτει ότι η κυβέρνηση και η ηγεσία της για άλλη μια φορά εμπαίζουν τον συνταξιουχικό κόσμο και ολόκληρο τον ελληνικό λαό.

Η μόνη λύση που μπορεί να υπάρξει σήμερα και αποτελεί ταυτόχρονα πρόκληση για την κυβέρνηση είναι η άμεση και δια νόμου κατάργηση ολόκληρου του σχετικού άρθρου 14 του ν. 4387/2016 καθώς και όλων των μεταγενέστερων τροποποιήσεών του, συμπεριλαμβανομένης -εκτός από την κατάργηση του μηχανισμού επανυπολογισμού των συντάξεων και της προσωπικής διαφοράς-  και της ακύρωσης της «ρήτρας 2060», που, αν ισχύσει, θα μειώνει τις συνταξιοδοτικές δαπάνες για τα επόμενα 40 χρόνια, θα συρρικνώνει διαρκώς τις συντάξεις και θα στέλνει τα περήφανα γηρατειά στον κοινωνικό Καιάδα.

Γιατί η απλή αναβολή της περικοπής των συντάξεων για ένα εξάμηνο ή έτος, ακόμη και η ακύρωση της σχετικής ρύθμισης για την περικοπή τους, χωρίς την κατάργηση του θεσμού του επανυπολογισμού των συντάξεων και της προσωπικής διαφοράς, θα είναι ένας νέος εμπαιγμός και εξαπάτηση των συνταξιούχων μας.

Για την Εκτελεστική Επιτροπή

Ο Πρόεδρος

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

 

 

 

Περισσότερα

Η ΕΝΥΠΕΚΚ για τη δίωξη Λαφαζάνη

ΕΝ.ΥΠ.Ε.Κ.Κ.

ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Αθήνα 26-9-2018

Η ΕΝΥΠΕΚΚ για τη δίωξη Λαφαζάνη

Αλέξης Μητρόπουλος: Οι αγωνιστές δεν κάμπτονται με διώξεις !

 

 

Η δίωξη κατά του επικεφαλής της ΛΑΕ Παναγιώτη Λαφαζάνη, πρώην δεύτερου τη τάξει στον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ, επειδή έμεινε πιστός στις ιδέες του και τις προεκλογικές επαγγελίες τού κόμματός του, καταδεικνύει το μέχρι που μπορεί να φτάσουν οι πρώην σύντροφοί του προκειμένου να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία.

Πολύ περισσότερο που λαμβάνει χώρα σήμερα, που η χώρα εμβαθύνει στους μνημονιακούς θεσμούς και πολλαπλασιάζει με ταχύτατους ρυθμούς την αλλοτρίωση του διαχρονικού άυλου και υλικού πλούτου των Ελλήνων, πρωτίστως δε, στους δεκάδες χιλιάδες πλειστηριασμούς κατοικιών και άλλων περιουσιακών στοιχείων με το απαράδεκτο και αντισυνταγματικό σύστημα των κατ’ουσίαν κλειστών, μυστικών ηλεκτρονικών πλειστηριασμών.

Όλοι όμως πρέπει να γνωρίζουν ότι οι πολιτικές διώξεις δεν έκαμψαν ποτέ τη συνείδηση ενός πραγματικού αγωνιστή αλλ’αντίθετα χαλύβδωσαν και τη θέληση των υπολοίπων.

Η ΕΝΥΠΕΚΚ απαιτεί την άμεση παύση τής δίωξης εναντίον τού Παναγιώτη Λαφαζάνη και των λοιπών συντρόφων του, στους οποίους εύχεται μεγαλύτερο θάρρος και αποτελεσματικότητα στους κρίσιμους αγώνες που τους περιμένουν.

Για την Εκτελεστική Επιτροπή

Ο Πρόεδρος

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

Περισσότερα

Ευθανασία για τους συνταξιούχους !

         ΕΝ.ΥΠ.Ε.Κ.Κ.

ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Αθήνα 23-9-2018

 

 

Ευθανασία για τους συνταξιούχους !

Ακραίος νεοφιλελεύθερος κυνισμός από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ

 

1.α.Η πρωτοφανής αναφορά τού πρωθυπουργού στην εξάλειψη της προσωπικής διαφοράς των παλαιών συνταξιούχων από τον …εγγύς επερχόμενο θάνατό τους, δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία του ευρωπαϊκού κοινοβουλευτισμού!

Ένα μέτρο ΑΝΤΙκοινωνικό και ΑΝΤΙαναπτυξιακό, όπως η άγρια περικοπή των συντάξεων, που η κυβέρνησή του ψήφισε (άρθρο 14 ν. 4387/2016) και ξαναψήφισε (άρθρο 1 ν. 4472/2017) και επανέλαβε, ποσοτικοποιημένη πλέον, για τρίτη φορά στον ν. 4549/2018 (σελ. 8672), αποτρέποντας κάθε επόμενη κυβέρνηση από την ακύρωση του μέτρου (ν. 4549/2018 σελ. 8694), παραθέτοντας μάλιστα πλούσια, νεοφιλελεύθερης επίνευσης, αιτιολογία περί της φύσεώς του ως «διαρθρωτικού» μέτρου, θα καταργηθεί όχι από αυτούς που το επέβαλαν (κυβέρνηση) αλλά από τους φυσικούς νόμους, δηλαδή από τον θάνατο που επέρχεται οσονούπω για τους άνω των 70 ετών συνταξιούχους!!

Γιατί, πράγματι, τα επιχειρήματα για την αναγκαιότητα των περικοπών της προσωπικής διαφοράς περιείχαν υψηλή νεοφιλελεύθερη έμπνευση (σελ. 3 αιτιολογικής έκθεσης του ν. 4472/2017).

Παρόμοια εκδοχή του πρωθυπουργικού αφηγήματος, που δίκαια επονομάστηκε «ρήτρα θανάτου», για την …προεκλογική αποφυγή των περικοπών το 2019, τόλμησε με τη γνωστή φραστική του ιδιαιτερότητα να διατυπώσει και ο υπουργός οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, μιλώντας προ ολίγων ημερών σε ημερίδα επενδυτών στο Λονδίνο.

β.Η ωμή πρωθυπουργική και πανομοιότυπη υπουργική αναφορά παραπέμπουν στο αρχαίο σκληρό έθιμο στην Κέα (Τζια), το περιβόητο «Κείον το νόμιμον» ή κατ’άλλους «Κείων το νόμιμον» («νόμος της Κέας» ή «των κατοίκων της Κέας»).

Σύμφωνα με αυτό το έθιμο, όπως περιγράφει ο Αριστοτέλης στη μικρή του πραγματεία με τίτλο «Κείων Πολιτεία» και αναφέρει και ο Στράβων, οι Κείοι, μετά από μια εξουθενωτική πολιορκία των Αθηναίων, αποφάσισαν να απαλλάσσονται από τους συμπολίτες που υπερέβαιναν τα 60 χρόνια της ζωής τους με κώνειο για να μην λιγοστεύουν τα τρόφιμα των νεώτερων και χρησιμότερων πολιτών («προσέταττε γαρ ο νόμος τούς υπέρ εξήκοντα έτη γεγονότας απεκωνειάζεσθαι και του διαρκείν τοις άλλοις την τροφήν»). Επρόκειτο δηλαδή για μια μορφή ευθανασίας των ηλικιωμένων ώστε να λυθεί το διατροφικό ζήτημα χάριν των νεώτερων, έναν τρόπο δηλαδή για να απαλλαγούν από το βάρος των συντάξεων, δηλαδή της υποχρέωσης μέριμνας και διατροφής για τους απόμαχους της εργασίας.

γ.Στο πάνθεον των μνημονιακών μέτρων που θα μας συνοδεύουν για το αόριστο μέλλον, ήδη έχει προστεθεί η λεγόμενη «ρήτρα θανάτου» με τον ν. 4052/2012 (άρθρο 42), σύμφωνα με την οποία η σύνταξη της χήρας/του χήρου συζύγου εξαρτάται από την προηγούμενη δήλωση του δικαιούχου συζύγου που πρέπει να δηλώσει αν επιθυμεί να περιέρχεται το συνταξιοδοτικό δικαίωμα μετά τον θάνατό του στην εναπομείνασα σύζυγο ώστε να λαμβάνει πλήρη ή μειωμένη σύνταξη για όσο βρίσκεται στη ζωή!

Αμέσως μετά, διάφοροι Οργανισμοί του μνημονιακού πλέον κράτους χρησιμοποιούν «ρήτρες θανάτου» (βλ. από 7-2-2017 ανακοίνωσή μας για τον ΕΟΠΥΥ).  Η ρήτρα αυτή συμπεριλήφθηκε και στον νόμο Κατρούγκαλου (άρθρο 96 παρ. 1 ν. 4387/2016) που θέσπισε τη διπλή «ρήτρα δημογραφικής γήρανσης» και «ρήτρα θνησιμότητας»!

Και είναι όντως ειρωνεία της ιστορίας οι συνταξιούχοι μας, -τα Ταμεία των οποίων έμειναν χωρίς τα πλούσια κάποτε αποθεματικά τους (που χρησιμοποιήθηκαν ή χάθηκαν σε αλλότριους σκοπούς)-, ο συνταξιουχικός δηλαδή πληθυσμός που πλήρωσε το εγχείρημα «της διάσωσης» με πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ κατά την περίοδο 2010-2018, να απαξιώνεται και να προσβάλλεται από τους νεώτερους πρωθυπουργό και υπουργό οικονομικών με αυτόν τον απροσχημάτιστο τρόπο!!

Με αυτήν όμως την προσβολή και την κοινωνική, ιδεολογική και ηθική απαξία που προκάλεσαν (και προκαλούν ακόμη) οι σχετικές δηλώσεις, οι συνταξιούχοι συνειδητοποίησαν ότι δεν πρόκειται για αγώνα υπέρ των συμφερόντων τους. Είναι απλώς μια προεκλογική «αίτηση χάριτος» προς τους δανειστές που, με μια π.χ. αναστολή των μειώσεων (ή περικοπές άλλων ισόποσων -αλλά κρίσιμων- κονδυλίων από το καταρρέον Κοινωνικό Κράτος), μπορεί να χαρίσουν προς την πρόθυμη και πειθήνια κυβέρνηση λίγο χρόνο ή εκλογικά ποσοστά παραπάνω.

2.α.Αυτό που προξενεί όμως εντύπωση είναι οι αιτιολογίες περί Πινοσέτ που εκτοξεύει η κυβέρνηση και η στρατευμένη δημοσιολογία της για να αποκρύψει τον απροσχημάτιστο νεοφιλελεύθερο κυνισμό των κεντρικών της στελεχών.

Οι ειδήμονες των θεωριών και εφαρμογών τού Κοινωνικού Κράτους και του Ασφαλιστικού Συστήματος γνωρίζουν ότι παρόμοιες σκέψεις περί ευθανασίας των γερόντων είχαν διατυπωθεί από νεοφιλελεύθερες δεξαμενές σκέψης επί Προεδρίας Ρήγκαν, Αντιπρόεδρος του οποίου υπήρξε ο Μπους ο πρεσβύτερος, πρώην αρχηγός της CIA και μετέπειτα Πρόεδρος των ΗΠΑ. Από τις κομβικές αυτές θέσεις και γνωρίζοντας τη Σχολή του Σικάγο, του Μίλτον Φρίντμαν που, αμέσως μετά το πραξικόπημα εναντίον του Αλιέντε, ανέλαβε να εφαρμόσει τις θεωρίες του στη μαρτυρική Χιλή, ενθάρρυνε συζητήσεις περί ρηξικέλευθων λύσεων του Ασφαλιστικού Ζητήματος. Μεταξύ αυτών, μεγάλη συζήτηση έγινε για την οργάνωση ομάδων και κύκλων διαδοχικών διακοπών και ταξιδίων αναψυχής για τους ηλικιωμένους, οι οποίοι -εν μέσω της ευτυχούς συνεύρεσης και απόλαυσης του ονείρου σε παραδεισένιους τόπους- θα περνούσαν από την ευτυχισμένη ζωή στον θάνατο παίρνοντας μαζικά ευχάριστα στη γεύση και ανώδυνα φάρμακα-ναρκωτικά ώστε να περνούν απευθείας από την ονειρική ζωή στην ατμόσφαιρα του …παραδείσου, θεσμός που, στη βάση του, βρίσκεται στη σκληρή λογική τού «νομίμου των Κείων».

Και μπορεί μεν διάφορες ασφαλιστικές εταιρίες και funds να περιέλαβαν στα ιδιωτικά τους συμβόλαια ορισμένα κίνητρα ως προθάλαμο αυτής της έμπνευσης των συντηρητικών των ΗΠΑ, πλην όμως, ποτέ στο ομοσπονδιακό σύστημα ή στο σύστημα κάποιας μεμονωμένης Πολιτείας δεν συμπεριελήφθηκε παρόμοιος θεσμός.

β.Είναι ως εκ τούτου σαφές ότι η απίθανη φρασεολογία των πρωτοκλασάτων στελεχών τής κυβέρνησης αντλεί την έμπνευσή της, εν γνώσει ή εν αγνοία τους, από το αστείρευτο οπλοστάσιο του κυνικού νεοφιλελευθερισμού Φρίντμαν/συντηρητικών/ Πινοσέτ που, ενώ γνώρισε δόξες προ 40ετίας και πλέον στις χώρες της Αμερικής, τώρα καταλαμβάνει έδαφος και στην Ευρώπη των Μνημονίων αφού ακόμη και η Θάτσερ δεν θέλησε (ή δεν μπόρεσε) να υλοποιήσει τις επαγγελίες του.

Γι’αυτό, προτού ένας δημόσιας άντρας εκστομίσει την αμετροέπειά του, καλό θα είναι να γνωρίζει από ποιο φυτώριο προέρχεται το …άνθος που προσκομίζει. Εκτός εάν οι ίδιοι αυτοί κυβερνητικοί παράγοντες αγνοούν ότι οι συντάξεις γήρατος-θανάτου περνούν, ούτως ή άλλως, λιγότερο ή περισσότερο μειωμένες στον επιζώντα σύζυγο, τέκνα κ.λπ..

Οπότε, αν το γνωρίζουν, μπορούμε να υποθέσουμε εύλογα ότι, εκθέτοντας αυτές τις άφρονες και σκληρές νεοφιλελεύθερες ονειρώξεις, σκέφτονται να καταργήσουν ΚΑΙ αυτόν τον θεσμό, δηλαδή το πέρασμα της σύνταξης στους επιζώντες!!

Για την Εκτελεστική Επιτροπή

Ο Πρόεδρος

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

 

 

 

Περισσότερα

Η ιστορία «στο σφυρί» !

Η ιστορία «στο σφυρί» !

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπουλάει τη χώρα!

 

 

Ενώ όλη η μνημονιακή δημοσιολογία αναφέρεται στην «μετα-μνημονιακή εποχή», στην οποία …εισήλθε η χώρα, χωρίς να κάνει καν διάκριση μεταξύ «Δανειακής Σύμβασης» και «Μνημονίων Συνεννόησης για τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις οικονομικής πολιτικής», όπως επισήμως ονομάζονται τα μνημονιακά προγράμματα, ο παραπλανημένος ελληνικός λαός ανακαλύπτει κάθε μέρα ότι η Ελλάδα και οι πολίτες της εισέρχονται όλο και πιο βαθιά στο μνημονιακό τούνελ!

Οι αποποιήσεις της προγονικής περιουσίας γίνονται πια συνήθεια ζωής…

Οι πλειστηριασμοί σπιτιών, επαγγελματικών χώρων, αγροκτημάτων και άλλων περιουσιακών στοιχείων πολλαπλασιάζονται και με τον μυστικό και αντισυνταγματικό τρόπο των ηλεκτρονικών διαδικασιών γίνεται προγραμματισμός να φτάσουν τουλάχιστον τους 50.000 τον επόμενο χρόνο…

Οι εργασιακές σχέσεις κατακερματίζονται και με φρενήρεις ρυθμούς οι ελαστικές μορφές απασχόλησης γίνονται το κυρίαρχο εργασιακό δεδομένο…

Οι νεόπτωχοι προβλέπεται να πληρώνουν φόρο αίματος και οι συνταξιούχοι να πέσουν στον βωμό τής ήδη διπλά ψηφισμένης μείωσης των συντάξεών τους, οι οποίες (και μετά την αφαίρεση της λεγόμενης «προσωπικής διαφοράς») θα μειώνονται τουλάχιστον μέχρι το 2060 λόγω της διαρκούς μείωσης της συνταξιοδοτικής δαπάνης (πλαφόν δανειστών για το ύψος της …δαπάνης και απομειωμένες εισφορές λόγω γενικευμένης ελαστικοποίησης και ατυπίας της εργασίας)…

Σε όλες αυτές τις συμφορές που έρχονται με γοργούς ρυθμούς, προστίθεται πλέον και η υλοποίηση της κεντρικής δέσμευσης του τρίτου γενικευμένου και ανακεφαλαιωτικού Μνημονίου: η αλλοτρίωση, η ρευστοποίηση, η πώληση ή η διαχείριση από το νομαδικό κεφάλαιο όλων των κύριων στοιχείων τού διαχρονικού άυλου και υλικού πλούτου τής πατρίδας.

Όταν εδώ και τρία χρόνια γράφουμε ότι από αυτή την αλλοτρίωση δεν θα εξαιρεθούν ούτε τα διαχρονικά καθιδρύματα του ελληνικού πολιτισμού (μουσεία, κάστρα, ιστορικά κατάλοιπα, παραδοσιακά κτίρια και οικισμοί, αιγιαλοί, παραλίες κ.λπ) που οι Επιτροπές των δανειστών και των Ελλήνων υπαλλήλων τους έχουν επιλέξει να αναλάβουν/διαχειριστούν/αξιοποιήσουν με τις εταιρίες του υπερΤαμείου που δημιούργησαν (και με την προίκα της πάσης φύσεως ασυλιας τους), τα όργανα της κυβέρνησης μάς απαντούσαν ότι πρόκειται για αποκυήματα της φαντασίας αφού κάτι τέτοιο είναι αδύνατον να συμφωνηθεί.

Προ ημερών, όμως, κατά παράβαση του γράμματος και του πνεύματος του άρθρου 24 του Συντάγματος, εκδόθηκαν οι σχετικές αποφάσεις από το Υπουργείο Οικονομικών, με τις οποίες τα πρώτα 10.119 ακίνητα της διαχρονικής ιστορίας τού έθνους των Ελλήνων περνούν στις εταιρείες του υπερΤαμείου που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των δανειστών προς διαχείριση και εκμετάλλευσή τους και ασφαλώς για την εξασφάλιση των δόσεων των δανείων τού καταχρεωμένου ελληνικού λαού.

Οι αρμόδιοι μάλιστα χρησιμοποίησαν κρυπτογραφημένους ψηφιακούς κωδικούς, με τους οποίους πλημμύρισαν το συγκεκριμένο ΦΕΚ, ώστε να μην γίνει αμέσως αντιληπτό το πρωτοφανές αυτό ανοσιούργημα στις τοπικές κοινωνίες και στους εθνικά ευαίσθητους Κρήτες (όπου βρίσκονται πολλά από τα ιστορικά μνημεία, μουσεία κ.λπ.).

Κι αν δεν υπήρχαν εγρήγοροι πολίτες και δημοσιολόγοι να ερευνήσουν τι κρύβεται πίσω από τους κωδικούς αριθμούς του Κτηματολογίου, οι Έλληνες πολίτες δεν θα γνώριζαν την ντροπιαστική αυτή για το έθνος και τον λαό εκχώρηση τής διαχείρισης των ακινήτων στους δανειστές, για 99 χρόνια!!

Η εξέλιξη αυτή, που συνιστά βάναυση παραβίαση των σχετικών άρθρων τού Συντάγματος, προσβάλλει την πατριωτική συνείδηση των Ελλήνων, μειώνει την προσωπικότητά τους ενώπιον της παγκόσμιας κοινής γνώμης, υποτιμά την κοινωνική τους υπόσταση, τους καθιστά υποτελείς, ανθρώπους χωρίς ιστορία, χωρίς παρελθόν, χωρίς ιστορικό πολιτικό και φυλετικό βάθος και εν τέλει μεταβάλλει τα ιερά και τα όσια της φυλής σε αντικείμενο αγοραίας συναλλαγής.

Με το ίδιο ψυχρό αυτό μνημονιακό πνεύμα αντιμετωπίζονται και τα άλλα εθνικά μας ζητήματα που μπαίνουν στη ζυγαριά των συμφερόντων μιας αδύναμης και υποτελούς πολιτικής τάξης που, με τη βαθειά μνημονιακή της αλλοτρίωση, προσποιείται ότι αναλαμβάνει και πάλι την ευθύνη τής χώρας ενώ την βυθίζει όλο και πιο πολύ στην εθνική, κοινωνική, εργασιακή, πολιτισμική και οικονομική χρεοκοπία.

Και προσποιείται πως δεν καταλαβαίνει ότι για να σου πάρουν οι δανειστές τα ιστορικά και οικολογικά, άυλα και υλικά, δημιουργήματα και πλεονεκτήματα που σώρευσαν οι αιώνες, απλώς θεωρούν ότι η αποξενωμένη από τα κύρια παραγωγικά της μέσα Ελλάδα δεν θα μπορεί να ανταποκριθεί στις δανειακές της υποχρεώσεις και επομένως, σε κάθε δυσκολία πληρωμής που θα παρουσιάζεται στο μέλλον, θα αποκόπτουν όσα τμήματα του εθνικού μας κορμού υπολογίζουν ότι αντιστοιχούν στη συγκεκριμένη δόση!!

Όλοι οι συμπολίτες μας πρέπει να αντιληφθούν ότι αυτή η πορεία τής αλλοτρίωσης δεν έχει γυρισμό, ότι δημιουργεί αμετάκλητα-μη αντιστρεπτά για το έθνος και τον λαό δεδομένα, και ότι τώρα που μπαίνουμε στο πιο σκληρό μνημονιακό τούνελ πρέπει με κάθε μέσο να ανακόψουν την προδιαγεγραμμένη από το διαρκές Μνημόνιο πορεία των πραγμάτων.

Η υπεράσπιση άλλωστε του Συντάγματος, της δημοκρατικής κρατικής υπόστασης και των ιερών και των οσίων της φυλής, επαφίενται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.

H Εκτελεστική Επιτροπή ΕΝΥΠΕΚΚ

Περισσότερα

Μειώνουν την ανεργία με …ελαστική απασχόληση!

         ΕΝ.ΥΠ.Ε.Κ.Κ.

ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Αθήνα 19-9-2018

 

 

Μειώνουν την ανεργία με …ελαστική απασχόληση!

  • Στο 56% η ευέλικτη απασχόληση τον Αύγουστο 2018!

  • Χάθηκαν πάνω από 7.700 θέσεις εργασίας !

 

Τα ευρήματα του συστήματος «ΕΡΓΑΝΗ» του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, που δημοσιεύθηκαν χθες 18-9-2018 και εφαρμόζονται για πέμπτη χρονιά, είναι άκρως αποκαλυπτικά για το α” εξάμηνο του 2018, αλλά ταυτόχρονα και ανησυχητικά, για το μέλλον της μισθωτής εργασίας στον ιδιωτικό τομέα.

1.Σε σύνολο προσλήψεων 1.786.045 το α’ οκτάμηνο του 2018, μόνο οι 855.652 (ποσοστό 47,9%) είναι θέσης πλήρους απασχόλησης, ενώ οι 930.393 (ποσοστό 52,1%) είναι θέσεις μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης.

Ειδικότερα: οι 703.663 (ποσοστό 39,4%) είναι θέσεις μερικής απασχόλησης και 226.730 (12,7%) είναι θέσεις εκ περιτροπής εργασίας, όπως προκύπτει από τον παρακάτω πίνακα IV και το ακόλουθο διάγραμμα VIIΙ (σελ. 8 “ΕΡΓΑΝΗΣ” Αυγούστου 2018).

 

ΜΗΝΑΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΑΝΑ ΕΙΔΟΣ  ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΑΠΟ  01.01.2018  ΕΩΣ  31.08.2018

ΠΛΗΡΗΣ

ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ

    ΜΕΡΙΚΗ

    ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ

 ΕΚ ΠΕΡΙΤΡΟΠΗΣ

   ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ

       ΣΥΝΟΛΟ

  ΠΡΟΣΛΗΨΕΩΝ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2018 71.943 61.950 19.983 153.876
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2018 65.659 62.406 22.280 150.345
ΜΑΡΤΙΟΣ 2018 95.873 76.006 24.263 196.142
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2018 149.051 90.049 28.972 268.072
ΜΑΙΟΣ 2018 154.413 118.388 35.368 308.169
ΙΟΥΝΙΟΣ 2018 127.793 119.321 36.087 283.201
ΙΟΥΛΙΟΣ 2018 108.339 99.045 31.696 239.080
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2018 82.581 76.498 28.081 187.160
ΣΥΝΟΛΟ

Α’ ΟΚΤΑΜΗΝΟΥ 2018

855.652 703.663 226.730 1.786.045

 

 

VII

 

 

  1. Περισσότερο ανησυχητικά είναι τα στοιχεία για τον μήνα Αύγουστο 2018, όπου σε σύνολο προσλήψεων 187.160, μόνο οι 82.581 (ποσοστό 44%) είναι θέσης πλήρους απασχόλησης, ενώ οι 104.579 (ποσοστό 56%) είναι θέσεις μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης.

Ειδικότερα: οι 76.498 (ποσοστό 41%) είναι θέσεις μερικής απασχόλησης και 28.081 (15%) είναι θέσεις εκ περιτροπής εργασίας, όπως προκύπτει από το παρακάτω Διάγραμμα IΧ (σελ. 10 “ΕΡΓΑΝΗΣ” Αυγούστου 2018).

 

 IX

 

3.Επιπρόσθετα, τον Αύγουστο του 2018 χάθηκαν 7.748 θέσεις εργασίας. Πιο συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τον Πίνακα 1 της σελ. 2 που παρατίθεται, οι προσλήψεις τον Αύγουστο του 2018 ανήλθαν σε 187.160, οι αποχωρήσεις ήταν 194.908, δηλαδή είχαμε απώλεια 7.748 θέσεων εργασίας και μάλιστα για τον πιο εμπορικό-τουριστικό μήνα του έτους.

 

 

(σε θέσεις εργασίας) Αύγουστος 2018

( 1 )

Αύγουστος 2017

( 2 )

Διαφορά

(1 – 2)

Α’ Οκτάμηνο 2018

(3)

Α’ Οκτάμηνο 2017

(4)

Διαφορά

(3-4)

Ι.Προσλήψεις

 

187.160 164.513 22.647 1.786.045 1.588.065 197.980
ΙΙ. Αποχω-ρήσεις

 

194.908 178.915 15.993 1.504.232 1.339.322 164.910
Α. Καταγγελίες συμβάσεων αορίστου χρόνου και λήξεις ΣΟΧ 100.967 76.878 24.089 863.552 687.546 176.006
Β. Οικειο-θελείς αποχωρήσεις

 

93.941 102.037 -8.096 640.680 651.776 -11.096
ΙΙΙ. Ισοζύγιο (Ι-ΙΙ) -7.748 -14.402 6.654 281.813 248.743 33.070

 

 

Επομένως, σε μια τουριστική περίοδο που αναμενόταν οι προσλήψεις να έχουν θετικό πρόσημο, έχουμε ρεκόρ στην αρνητική ροή μισθωτής απασχόλησης!!

Με τις μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων ετών η χώρα μετατρέπεται σταθερά και βίαια σε «Ελ Ντοράντο» φτηνής εργασίας, σε Εθνική ΕΟΖ (Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη) φτηνής εργασίας και ισχνών εισφορών με άμεσο κίνδυνο για το μέλλον των συντάξεων!

Έτσι η κυβέρνηση μπορεί να επαίρεται ότι μείωσε την ανεργία κατά 4 μονάδες περίπου από τότε που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας, αυτό όμως οφείλεται μόνο στην ελαστική απασχόληση και τις ευέλικτες μορφές εργασίας.

Τα στοιχεία αυτά καταρρίπτουν όχι μόνο τις θεωρίες περί εξόδου από την ύφεση των μνημονιακών προγραμμάτων, αλλά αποκαλύπτουν και τον εμπαιγμό της κυβέρνησης που, προσπαθώντας να μην αποκαλύψει το ζοφερό μέλλον της εργασίας, λαμβάνει ως συγκρίσιμα μεγέθη ακόμη και τα έτη από το 2001 έως και το 2010!! (βλ. Πίνακα ΙΙ σελ. 4).

Η ΕΝΥΠΕΚΚ καλεί την κυβέρνηση να σταματήσει κάθε συζήτηση για περαιτέρω «ευελιξία» στην αγορά εργασίας, να αποκαταστήσει την προστασία των ομαδικών απολύσεων προκειμένου να ενισχυθεί η σταθερή και πλήρης απασχόληση, η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει ικανούς πόρους για τη διάσωση των Ταμείων και να εγγυηθεί αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους της πατρίδας μας!

Η ΕΝΥΠΕΚΚ θα συνεχίζει να ενημερώνει τον πολύπαθο λαό μας για τα τεκταινόμενα στην εργασία και την ασφάλιση, σε αντίθεση με τα κυβερνητικά στελέχη που απασχολούνται με περιοδείες εντός και εκτός της χώρας.

Για την Εκτελεστική Επιτροπή

Ο Πρόεδρος

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

Περισσότερα

ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Ισότιμη προστασία με την κύρια σύνταξη

αποφάνθηκε το ΣτΕ (ΟλΣτΕ 2287/2016)

 

 

Ι.Η σημασία της επικουρικής σύνταξης

Τον τελευταίο καιρό, μνημονιακά κόμματα και επιστήμονες αμφισβητούν, όλο και περισσότερο, τον ρόλο και τη σημασία τής επικουρικής σύνταξης. Μεγάλο πλήγμα επέφερε στον σημαντικό αυτό θεσμό ο ν. 4387/2016 («νόμος Κατρούγκαλου») με τις ρήτρες που έχει θεσπίσει και κυρίως με την κατάργηση των κατώτατων ορίων των επικουρικών συντάξεων που θα οδηγήσουν, χρόνο με τον χρόνο, στην εξαΰλωση και κατάργησή τους.

Η επικουρική ασφάλιση, τα Επικουρικά Ταμεία, καθώς και όλα τα άλλα Ταμεία «της ταξικής συνεννόησης» (προνοιακά, ερανικά, συνδρομητικά, αλληλοβοηθείας κ.λπ.) είναι δημιουργήματα της εργασίας, δηλαδή της συνεννόησης μεταξύ των ταξικών αντιπάλων: αφενός μεν των εργαζομένων και αφετέρου των εργοδοτών.

Θεσπίστηκαν μετά από μακρόχρονους απεργιακούς αγώνες, στους οποίους χύθηκε πολύ αίμα και ιδρώτας από τους εργαζόμενους. Συμβόλιζαν την ταξική καταλλαγή όπου οι αντίπαλοι, κατά την παροχή της εργασίας, βρίσκουν ένα κοινό έδαφος για να αυξήσουν την παραγωγικότητα της εργασίας, να προωθήσουν τις νέες παραγωγικές μεθόδους, να ενισχύσουν το ομαδικό εργασιακό πνεύμα, να ανεβάσουν το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων οι οποίοι, μέσω αυτών των δεσμών, ζούσαν τις οικογένειές τους και αναπαρήγαγαν την εργατική τους δύναμη.

Είναι ουσιαστικά το άνθος της συνεννόησης των παραγωγικών δυνάμεων εντός του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Γι’αυτό άλλωστε, από την εποχή της Σοσιαλδημοκρατικής Συναίνεσης, στους θεσμούς της οποίας προσχώρησαν και τα συντηρητικά κόμματα στην Ευρώπη και σε όλον τον κόσμο, η επικουρική ασφάλιση θεωρήθηκε ο δεύτερος πυλώνας του Ασφαλιστικού Συστήματος και εντάχθηκε στα Συντάγματα των πολιτισμένων χωρών ως αναπόσπαστο τμήμα της Δημόσιας Κοινωνικής Ασφάλισης.

Επομένως, καμιά τροποποίηση ή αλλαγή της φύσης και της οργάνωσης της επικουρικής ασφάλισης μπορεί να γίνει ούτε καμιά παραχώρηση των δραστηριοτήτων της μπορεί να γίνει σε ιδιωτικά συμφέροντα αφού πρόκειται περί αποκλειστικής δημόσιας λειτουργίας.

Τα προαναφερόμενα είναι γνωστά σε όλους και στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας που κυβέρνησε επί πολλά χρόνια και γνωρίζει την οργανωτική δομή και φύση της Επικουρικής Ασφάλισης. Υπό το πνεύμα όμως των μνημονιακών νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, οι συνταγματικές προβλέψεις φαίνεται πως δεν αποτελούν εμπόδιο για επικείμενες εξαγγελίες.

Όλοι άλλωστε οι μνημονιακοί πυλώνες και δυνάμεις φρόντισαν να δυσφημίσουν παντελώς όλες τις δημόσιες λειτουργίες ώστε οι πολίτες να παραπλανώνται για τη φύση των πραγμάτων και των θεσμών.

Το κλίμα προετοίμασε η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που, εφαρμόζοντας το τρίτο γενικευμένο-ανακεφαλαιωτικό και αντικοινωνικό Μνημόνιο, έφερε νέες περικοπές στις επικουρικές συντάξεις (και όχι μόνο) και φρόντισε να τις καταστήσει ένα μικρό …επιδόρπιο, ένα «αντίδωρο», στις διαρκώς απομειούμενες παροχές του Κοινωνικού Κράτους. Έτσι οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και όλα τα εν δυνάμει μέλη της εργατικής τάξης θεωρούν πλέον την επικουρική σύνταξη ένα ανεπαίσθητο βοήθημα που σιγά-σιγά θα καταργηθεί, αφού το μνημονιακό πνεύμα και γράμμα δεν επιτρέπει τέτοια προϊόντα της ταξικής συνδιαλλαγής.

Τα Μνημόνια, άλλωστε, που θα εφαρμόζονται με τις εκατοντάδες νόμους στην Ελλάδα για πολλές δεκαετίες αν δεν καταργηθούν ουσιαστικά,  είναι η επιτομή της νίκης τού νομαδικού-χρηματιστικού κεφαλαίου επί των δυνάμεων της Εργασίας αλλά και της εγχώριας παραγωγικής δραστηριότητας.

Οι Έλληνες όμως εργαζόμενοι, τα Συνδικάτα, οι Ενώσεις, οι επιστημονικοί φορείς, οφείλουν να προστατεύσουν της Δημόσιας Κοινωνικής Ασφάλισης. Οφείλουν να διασώσουν και να ενισχύσουν τα Επικουρικά Ταμεία και τις απονεμόμενες συντάξεις ως το άνθος του εργασιακού πολιτισμού, ως το αποτέλεσμα της ταξικής συνδιαλλαγής, ως τρόπο ζωής κάθε εργαζόμενου και συνταξιούχου.

Γι’αυτό και τα πολιτικά κόμματα, σεβόμενα το υπόβαθρο των θεσμών και το παραγκωνισμένο Σύνταγμα, αντί να γκρεμίζουν επί των ερειπίων του Μνημονίου, οφείλουν να διακηρύσσουν την επαναφορά τού θεσμού, την περαιτέρω ανάπτυξη και ενίσχυσή του που θα συμβάλλει σημαντικά στην ενίσχυση των εργαζομένων και των συνταξιούχων, στην άνοδο της παραγωγικής τους δραστηριότητας, στην αύξηση της κατανάλωσης και της ζήτησης κι επομένως στην ομαλή λειτουργία και ανάπτυξη της παραγωγικής διαδικασίας.

 

ΙΙ. Η Δικαιοσύνη για τις επικουρικές συντάξεις (Ολομέλεια ΣτΕ, 2287/2016)

Ισχυρό νομολογιακό ανάχωμα ύψωσε το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της χώρας στην προσπάθεια όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων και των δανειστών για συνολική απαξίωση του θε­σμού της επικουρικής ασφάλισης. Πράγματι, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας με την πολύ σημαντική απόφασή του με αριθμ. 2287/2015 και λαμβάνοντας υπόψη τις νομοθετικές παρεμβάσεις και τις μεγάλες περικοπές στις επικουρικές συντά­ξεις απεφάνθη ότι:

α) η επικουρική ασφάλιση –και κατά συνέπεια η επικουρική σύνταξη– προστατεύεται από το Ελληνικό Σύνταγμα (άρθρο 22, παρ. 5), δηλαδή κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο και εύρος όπως και η κύρια ασφάλιση (κύρια σύνταξη),

β) το κράτος έχει από το Σύνταγμα τη διαρκή υποχρέωση να προστατεύει τη λειτουργία των Επικουρικών Ταμείων και να κα­λύπτει υποχρεωτικά τα τυχόν ελλείμματά τους,

γ) η «ρήτρα μηδενικού ελλείμματος» ή της «βιωσιμότητας» που έχουν θεσπίσει οι μνημονιακοί νόμοι (κυρίως το άρθρο 42 του Ν. 4052/2012, όπως ενσωματώθηκε μεταγενέστερα στον ισχύοντα ασφαλιστικό νόμο 4387/2016 άρθρο 96) βρίσκεται εκτός πνεύματος και γράμματος του Συ­ντάγματος και των Διεθνών Συνθηκών που προστατεύουν την κοι­νωνική ασφάλιση.

Ειδικότερα η κεφαλαιώδους σημασίας αυτή δικαστική από­φαση, μεταξύ των άλλων, αποφαίνεται και ότι:

«Το Σύνταγμα, με το άρθρο 22, παρ. 5, κατοχυρώνει τον θεσμό της κοινωνικής ασφαλίσεως των εργαζομένων και ανάγει τη μέριμνα για την προαγωγή του σε σκοπό του κράτους. Βασικό περιεχόμενο της εν λόγω ασφαλίσε­ως αποτελεί η, έναντι καταβολής εισφοράς, προστασία του ασφαλισμένου από την επέλευση κινδύνων (γήρας, ασθένεια, αναπηρία κ.λπ.) οι οποίοι αναιρούν την ικανότητά του να εργάζεται (ασφαλιστικοί κίνδυνοι) και, συνακόλουθα, τείνουν να υποβαθμίσουν τις συνθήκες διαβιώσεώς του. [Οι ανωτέρω κατα­στάσεις (γήρας, ασθένεια, αναπηρία) –ασυνδέτως, όμως, προς την πα­ροχή εργασίας και την καταβολή εισφοράς– αποτελούν, μεταξύ άλ­λων, και περιπτώσεις που, κατά το άρθρο 21, παρ. 1, 2, 3 και 6, του Συντάγματος, επιβάλλουν στο κράτος την παροχή διακεκριμένης μορφής κοινωνικής προστασίας, υπό μορφήν παροχών εις χρήμα ή εις είδος, προς συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού, με σκοπό την εξασφάλιση στοιχειώδους επιπέδου αξιοπρεπούς, κατά το άρθρο 2, παρ. 1, του Συντάγματος, διαβιώσεως («κοινωνική πρόνοια»)].

Εφόσον επέλθει ο ασφαλιστικός κίνδυνος, ο ασφαλισμένος παύει να καταβάλλει εισφορές και αποκτά, κατ’ αρχήν, αξίωση έναντι του ασφαλιστικού φορέα να του χορηγήσει παροχή, η οποία, χωρίς να απαιτείται να αντιστοι­χεί ευθέως σε καταβληθείσες εισφορές του ή να αντισταθμίζει πλήρως την απώλεια του εισοδήματός του, πρέπει να είναι ικανή να του εξασφαλίσει ικα­νοποιητικό επίπεδο διαβιώσεως, όσο το δυνατόν εγγύτερο προς εκείνο που εί­χε κατακτήσει κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου. Πέραν του ανω­τέρω δημοσίου σκοπού, μέσω του θεσμού της κοινωνικής ασφαλίσεως, εκδη­λώνεται –όπως και μέσω της κοινωνικής πρόνοιας– η κοινωνική αλληλεγγύη και ασκείται κοινωνική πολιτική, ειδικότερα δε, αναδιανομή εισοδήματος με σκοπό την άμβλυνση κοινωνικών αντιθέσεων και ανισοτήτων. Στο πλαίσιο αυτό, δεν κατοχυρώνεται συνταγματικώς στην κοινωνική ασφάλιση η ευθεία αναλογία (αμιγής ανταποδοτικότητα) μεταξύ εισφορών και παροχών (Ολ. ΣτΕ, 3487/2008 κ.ά.), επιτρέπονται δε η θέσπιση ανωτάτου ορίου παρο­χών, η απονομή συντάξεως επί εργατικού ατυχήματος ανεξαρτήτως καταβο­λής εισφορών ή η μη χορήγηση συντάξεως, παρά την καταβολή εισφορών, σε περίπτωση μη θεμελιώσεως του ασφαλιστικού δικαιώματος.

Ενόψει των ανωτέρω και, ιδιαιτέρως, του προπεριγραφέντος δημοσίου σκοπού (διασφάλιση στους εργαζομένους ικανοποιητικού επιπέδου διαβιώ­σεως εγγύς εκείνου που είχαν κατά τον εργασιακό τους βίο), δικαιολογείται, κατά το άρθρο 22, παρ. 5, του Συντάγματος, η κατοχύρωση από τον νομο­θέτη της κοινωνικής ασφαλίσεως ως υποχρεωτικής (με θέσπιση υποχρεώσε­ως καταβολής ασφαλιστικών εισφορών) και, εντεύθεν, η παροχή αυτής απο­κλειστικώς από το κράτος ή από νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (…). Η ανάθεση, με την ως άνω συνταγματική διάταξη, της υποχρεωτικής κοινωνι­κής ασφαλίσεως, τόσο της κύριας όσο και της επικουρικής, σε δημόσιους φο­ρείς (κράτος ή ΝΠΔΔ) έγινε για λόγους δημοσίου συμφέροντος και, ειδικό­τερα, ως εγγύηση προς όσους υποχρεωτικώς ασφαλίζονται ή καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές έναντι των επιχειρηματικών κινδύνων που συνδέονται με την άσκηση της ασφαλιστικής λειτουργίας από ιδιωτικούς φορείς (ΑΕΔ 87/1997, Ολ. ΣτΕ, 5024/1987).

Εξάλλου, η κρατική μέριμνα για την υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση (κύρια και επικουρική) δεν εξαντλείται στην ίδρυση από το κράτος των οι­κείων δημοσίων φορέων, στον ορισμό των διοικούντων αυτούς οργάνων, στην άσκηση εποπτείας της δραστηριότητάς τους και της διαχειρίσεως της περι­ουσίας τους και στη θέσπιση των σχετικών κανόνων, αλλά περιλαμβάνει και τη μέριμνα για την προστασία του ασφαλιστικού τους κεφαλαίου, δηλαδή για τη βιωσιμότητά τους χάριν και των επομένων γενεών, μέριμνα η οποία εκδηλώνεται, μεταξύ άλλων, με τη θέσπιση ρυθμίσεων για την προστασία και την αξιοποίηση της περιουσίας τους και την επωφελή διαχείριση των απο­θεματικών τους, με τον καθορισμό εκάστοτε των οικείων συνταξιοδοτικών προϋποθέσεων, με την πρόβλεψη κοινωνικών πόρων, και, κυρίως, με την απευθείας συμμετοχή στη χρηματοδότηση των εν λόγω φορέων μέσω του κρατικού προϋπολογισμού.

Και τούτο διότι, εφόσον καθιερώνει υποχρέωση των εργαζομένων και των εργοδοτών τους να καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές, το κράτος, ως εγγυητής, οφείλει να διασφαλίζει την επάρκεια των παροχών και τη βιωσιμό­τητα των οικείων ασφαλιστικών οργανισμών (η οποία, κατά τα ανωτέρω, δεν συναρτάται, αποκλειστικώς ή προεχόντως, με το ύψος των εισφορών), φέρει δε την κύρια ευθύνη για την κάλυψη των ελλειμμάτων τους (βλ. Γνωμοδό­τηση Ολομέλειας Ελεγκτικού Συνεδρίου 24.6.2010).

Σε κάθε δε περίπτωση, η περικοπή των συντάξεων δεν μπορεί να παραβιάζει αυτό που αποτελεί, κατά τα ανωτέρω, τον συνταγματικό πυρήνα του κοινωνικοασφαλιστικού δικαιώματος, τη χορήγηση δηλαδή στον συνταξιού­χο παροχών τέτοιων που να του επιτρέπουν να διαβιώνει με αξιοπρέπεια, εξασφαλίζοντας τους όρους όχι μόνο της φυσικής του υποστάσεως (διατροφή, ένδυση, στέγαση, βασικά οικιακά αγαθά, θέρμανση, υγιεινή και ιατρική περίθαλψη όλων των βαθμίδων), αλλά και της συμμετοχής του στην κοινωνι­κή ζωή με τρόπο που δεν αφίσταται, πάντως, ουσιωδώς από τις αντίστοιχες συνθήκες του εργασιακού του βίου».

Ειδικότερα για το θεσμικό πλαίσιο της επικουρικής ασφάλι­σης, η απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ αναφέρει:

«…Με το άρ­θρο 35 του Ν. 4052/2012 (Αʹ 41) συνεστήθη ΝΠΔΔ με την επωνυμία Ενι­αίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (ΕΤΕΑ), υπό την εποπτεία του Υπουρ­γείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, με σκοπό την «παροχή μηνιαί­ας επικουρικής σύνταξης λόγω γήρατος, αναπηρίας και θανάτου στους εργαζόμενους στον ιδιωτικό, δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, στις τράπε­ζες και στις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, καθώς και στα μέλη των οικογε­νειών τους», ορίσθηκε δε, με το άρθρο 36 του νόμου αυτού, ότι στο Ταμείο αυτό «εντάσσονται από την έναρξη λειτουργίας του: α) το Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Μισθωτών (ΕΤΕΑΜ), β) οι τομείς του Tαμείου Επικουρικής Ασφάλισης Ιδιωτικού Τομέα (ΤΕΑΙΤ), γ) το Ταμείο Επικου­ρικής Ασφάλισης Δημοσίων Υπαλλήλων (ΤΕΑΔΥ) και οι τομείς αυτού ΤΕ­ΑΠΟΚΑ και ΤΑΔΚΥ, δ) το Ενιαίο Ταμείο Ασφάλισης Τραπεζοϋπαλλήλων (ΕΤΑΤ) ως προς την επικουρική ασφάλιση, ε) οι τομείς του Κλάδου Επι­κουρικής Ασφάλισης του Ταμείου Ασφάλισης Υπαλλήλων Τραπεζών και Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας (ΤΑΥΤΕΚΩ) και στ) o Κλάδος Ασφάλισης Προσωπικού ΔΕΗ του ΤΑΥΤΕΚΩ ως προς τους κατ’ επικουρική ασφάλιση ασφαλισμένους του…», ενώ στο άρθρο 42, παρ. 1, του εν λόγω νόμου ορί­σθηκε ότι το ποσό της καταβαλλομένης συντάξεως διαμορφώνεται βάσει, εκτός άλλων παραγόντων, και του «συντελεστή βιωσιμότητας», ο οποίος «θα πρέπει να αναπροσαρμόζει σε ετήσια βάση τις νέες και τις ήδη καταβαλλό­μενες συντάξεις, μέσω ενός μηχανισμού μειωμένης τιμαριθμικής αναπρο­σαρμογής, ανάλογα με τις καταβαλλόμενες εισφορές, έτσι ώστε να αποφεύ­γεται η δημιουργία ελλειμμάτων στο Ταμείο, αποκλείοντας κάθε μεταφορά πόρων από τον Κρατικό Προϋπολογισμό» και ότι «Εάν και μετά την εφαρ­μογή του συντελεστή βιωσιμότητας προκύψει οποιοδήποτε έλλειμμα, με από­φαση του υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, ύστερα από τεκμηριωμένη πρόταση της Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής, το ποσό της σύντα­ξης θα αναπροσαρμόζεται πριν από την 1η Ιανουαρίου κάθε έτους, με την προϋπόθεση της μη ύπαρξης ελλείμματος σε αυτό και το επόμενο έτος, αποκλείοντας κάθε μεταφορά πόρων από τον Κρατικό Προϋπολογισμό…».

Όπως συνάγεται από τις οικείες ως άνω διατάξεις, τα προμνησθέντα Επι­κουρικά Ταμεία (ΤΕΑΜ, ΕΤΕΑΜ, ΕΤΕΑ) συνεστήθησαν ως φορείς υποχρεωτικής κοινωνικής ασφαλίσεως και, ενόψει τούτου, ως ΝΠΔΔ, τα στοι­χεία δε αυτά (υποχρεωτικότητα, μορφή ν.π.δ.δ.) δικαιολογούνται συνταγμα­τικώς, κατά τα εκτεθέντα στην έβδομη σκέψη, από το γεγονός ότι με τη λει­τουργία τους τα εν λόγω Ταμεία συμβάλλουν –διά της χορηγήσεως παροχών συμπληρωματικών («επί πλέον», κατά τη διατύπωση του άρθρου 13 του Ν. 6298/1934) εν σχέσει προς τις χορηγούμενες από τα Ταμεία υποχρεωτικής κύριας ασφαλίσεως– στην επίτευξη του προεκτεθέντος, κατά το άρθρο 22, παρ. 5, του Συντάγματος, δημοσίου σκοπού, στην διασφάλιση δηλαδή υπέρ των συνταξιούχων ενός ικανοποιητικού επιπέδου διαβιώσεως, κατά το δυνα­τόν εγγύς εκείνου το οποίο είχαν αυτοί κατά τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου.

Ούτε, όμως, για τα εν λόγω Ταμεία ούτε για τα λοιπά Ταμεία υποχρεωτικής επικουρικής κοινωνικής ασφαλίσεως προβλέφθηκε από τον νομοθέτη τακτική κρατική χρηματοδότηση, ενώ, ειδικώς για το ΕΤΕΑ, με το άρθρο 42, παρ. 1, του Ν. 4052/2012 αποκλείσθηκε ρητώς η χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό, προς αποφυγή δε της δημιουργίας ελλειμμά­των στο Ταμείο αυτό ο προσδιορισμός του ποσού τόσο των νέων όσο και των ήδη καταβαλλομένων συντάξεων συναρτήθηκε, μέσω του «συντελεστή βιωσιμότητας», με το ύψος των καταβαλλομένων εισφορών («ρήτρα μηδενικού ελλείμματος»).

Επειδή, εκτός από τις αναφερόμενες στις προηγούμενες σκέψεις περικοπές των κύριων και επικουρικών τους συντάξεων, οι συνταξιούχοι των φορέ­ων υποχρεωτικής κύριας και επικουρικής ασφαλίσεως υπεβλήθησαν, παραλ­λήλως, και στο σύνολο των γενικής φύσεως οικονομικών και φορολογικών μέτρων που ελήφθησαν για την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλή­ματος της χώρας, τέτοια δε μέτρα ήσαν, μεταξύ άλλων, η σταδιακή μείωση του αφορολογήτου ορίου, ο περιορισμός των κλιμακίων και η αύξηση των συντελεστών φορολογίας εισοδήματος (άρθρα 27 του Ν. 3986/2011, άρ­θρο 1 επ. του Ν. 3842/2010, 38 του Ν. 4024/2011 κ.ά.), η επιβολή ει­δικής εισφοράς αλληλεγγύης (άρθρο 29 του Ν. 3986/2011), η διαδοχική αύξηση των συντελεστών του φόρου προστιθέμενης αξίας, η υπαγωγή στους αυξημένους συντελεστές αγαθών και υπηρεσιών που υπάγονταν σε κατώτε­ρη κλίμακα και η αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης (άρθρα 12 επ. του Ν. 3833/2010, 34 του Ν. 3986/2011 κ.ά.), η εξίσωση του φόρου πε­τρελαίου θέρμανσης και κίνησης (άρθρο 36 του Ν. 3986/2011), καθώς και αντίστοιχες επεμβάσεις στη φορολογία ακίνητης περιουσίας με μείωση, επί­σης, του αφορολογήτου ορίου και αύξηση των φορολογικών συντελεστών του φόρου ακίνητης περιουσίας και επιβολή του ειδικού φόρου ηλεκτροδοτουμέ­νων (άρθρα 33 του Ν. 3986/2011, 53 του Ν. 4021/2011 κ.ά.).

Εξάλλου, κατ’ εφαρμογήν του Ν. 4050/2012 εκδόθηκε η 5/24.2.2012 Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου, με την οποία ομόλογα και άλλοι τίτλοι δανεισμού του Ελληνικού Δημοσίου υπήχθησαν στη «διαδικασία τροποποι­ήσεως επιλέξιμων τίτλων» (PSI), και η 10/9.3.2012 Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου, με την οποία, κατόπιν της εν λόγω διαδικασίας, οι ανωτέρω τίτλοι αντικαταστάθηκαν με άλλους μειωμένης αξίας και μακροτέρας λή­ξεως, όπως δε αναφέρεται στο 2/2232/0023/8.2.2013 έγγραφο του Υπουρ­γείου Οικονομικών προς το Συμβούλιο της Επικρατείας, γνωστό στο Δικα­στήριο από προηγούμενες δίκες (βλ. Ολ. ΣτΕ, 3009, 3010/2014, κ.ά.), η αξία των ως άνω νέων τίτλων προσδιορίσθηκε μέσω δημοπρασίας στο 21,5% της ονομαστικής αξίας των αρχικών. Μεταξύ των τίτλων του Ελληνικού Δη­μοσίου, που υπέστησαν την ως άνω «τροποποίηση», περιλαμβάνονται και οι τίτλοι στους οποίους επένδυσε η Τράπεζα της Ελλάδος ποσό ύψους 16.370.961.274,34 ευρώ εκ του, κατά το άρθρο 15, παρ. 11, του Ν. 2469/1997 «Κοινού Κεφαλαίου», στο οποίο είχαν υπαχθεί τα διαθέσιμα κεφάλαια των Ασφαλιστικών Ταμείων που είχαν μεταφερθεί, δυνάμει του άρθρου τρίτου, παρ. 1, του Ν. 2216/1994, στην Τράπεζα της Ελλάδος (βλ. Ολ. ΣτΕ, 3724/2014, σκ. 19)».

Και η σημαντικότατη αυτή απόφαση καταλήγει:

«Κατόπιν τού­των, οι ανωτέρω διατάξεις των νόμων 4051 και 4093/2012 αντίκεινται στις προπαρατεθείσες συνταγματικές διατάξεις και είναι, ως εκ τούτου, ανίσχυ­ρες και μη εφαρμοστέες· η αντίθεση δε των διατάξεων τούτων προς το Σύνταγμα αφορά στις περικοπές όχι μόνο των κύριων αλλά και των επικουρι­κών συντάξεων. Διότι ο υποχρεωτικός χαρακτήρας της επικουρικής κοινωνι­κής ασφαλίσεως, η οποία παρέχεται από το ΕΤΕΑ και άλλους φορείς και η, συνεπεία τούτου, λειτουργία αυτών υπό μορφήν νομικών προσώπων δημοσί­ου δικαίου (…) δικαιολογούνται από τον δημόσιο σκοπό, τον οποίο οι φορείς αυτοί υπηρετούν κατά το άρθρο 22, παρ. 5, του Συντάγματος, συμβάλλο­ντας –διά της χορηγήσεως παροχών συμπληρωματικών εν σχέσει προς τις χο­ρηγούμενες από τους φορείς υποχρεωτικής κύριας ασφαλίσεως– στη διασφά­λιση υπέρ των συνταξιούχων ενός ικανοποιητικού επιπέδου διαβιώσεως, κα­τά το δυνατόν εγγύς εκείνου το οποίο είχαν αυτοί κατά τη διάρκεια του ερ­γασιακού τους βίου.

Ενόψει δε του εν λόγω δημοσίου σκοπού, το κράτος, ανεξαρτήτως αν μέ­χρι σήμερα δεν έχει προβλεφθεί τακτική κρατική χρηματοδότηση των φορέ­ων της υποχρεωτικής επικουρικής κοινωνικής ασφαλίσεως, υποχρεούται, πά­ντως, κατά την ανωτέρω συνταγματική διάταξη, να συμμετέχει στη χρημα­τοδότηση και των φορέων τούτων, προς κάλυψη των ελλειμμάτων τους.

Υπό τα δεδομένα, άλλωστε, αυτά, με τις εν λόγω διατάξεις των ανωτέρω νόμων κλονίζεται η δίκαιη ισορροπία μεταξύ γενικού συμφέροντος και περιουσιακών δικαιωμάτων των συνταξιούχων και, ως εκ τούτου, παραβιάζεται και το άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ».

 

Συμπέρασμα: Καμμία παρέμβαση στον θεσμό της επικουρικής ασφάλισης και καμμία αλλαγή στη φύση και τη σύνθεσή της, υπό τις διατάξεις του ισχύοντος Ελληνικού Συντάγματος, αποφαίνεται το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της χώρας, αφού της προσδίδει αναμφισβήτητα αποκλειστικό δημόσιο χαρακτήρα και προορισμό.

 

Περισσότερα

Ο εμπαιγμός της επέκτασης των ΣΣΕ!!

Ο εμπαιγμός της επέκτασης των ΣΣΕ!!

 

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αφού, για τέταρτη συνεχή χρονιά :

1-κρατάει καθηλωμένο τον κατώτατο μισθό στα 586 ευρώ (μεικτά),

2-επιβάλλει στους νέους και τις νέες κάτω των 25 ετών, τους νεανικούς «υποκατώτατους» των 510 και 427 ευρώ (μεικτά), στους οποίους στηρίζεται ο «πύρρειος» άθλος μείωσης της ανεργίας,

3-διατηρεί αλώβητη τη Νομοθεσία για φτηνές απολύσεις,

4-έχει μετατρέψει την ελληνική αγορά εργασίας σε «Ελ Ντοράντο» φτηνής πλήρους απασχόλησης και γενικευμένης εργασιακής ευελιξίας, που έχουν οδηγήσει μαζικά τους νέους μας στο εξωτερικό («brain drain»),

5-έχει υπονομεύσει συστηματικά τον θεσμό των συλλογικών διαπραγματεύσεων,

6-έχει υποβαθμίσει θεσμικά τον ΟΜΕΔ,

7-έχει κρατήσει ύποπτη σιγή στην κατασυκοφάντηση των Συνδικάτων και της ηγεσίας τους,

8-έχει περιορίσει δραστικά το δικαίωμα στην απεργία,

9-θέσπισε την απαγόρευση των ομαδικών απολύσεων και της ανταπεργίας,

10-έχει απαγορεύσει στη ΓΣΕΕ να διαπραγματεύεται για τους μισθούς,

11-ετοιμάζεται να εφαρμόσει Νομοθεσία για καθορισμό κατώτατου μισθού από την κυβέρνηση και

12-έχει συμβάλλει, όσο καμιά άλλη μνημονιακή κυβέρνηση, στη διάβρωση των προστατευτικών ρυθμίσεων του Ελληνικού Εργατικού Δικαίου,

τώρα η κυβέρνηση εμπαίζει τους εργατοϋπαλλήλους ότι, δήθεν στη …μεταμνημονιακή εποχή των 714 μνημονιακών νόμων -που παραμένουν σε ισχύ ΚΑΙ μετά τις 21/8/2018-, ξεπαγώνει ο μηχανισμός των συλλογικών συμβάσεων, με την επέκταση μεμονωμένων ΣΣΕ που υπεγράφησαν, όμως, επί Μνημονίων και περιλαμβάνουν είτε μείωση, είτε πάγωμα μισθών!

Ειδικότερα, με τις υπ’αριθ. 46304/2607, 46306/2608, 46307/2609 και 46308/2610 της 3-9-2018 υπουργικές αποφάσεις (ΦΕΚ Β, σελ. 3789) κηρύχθηκαν γενικώς υποχρεωτικές η από 1-6-2017 ΣΣΕ των υπαλλήλων προσωπικού στα γραφεία ταξιδίων τουρισμού, η από 21-11-2017 ΣΣΕ του προσωπικού των ναυτιλιακών πρακτορείων και επιχειρήσεων, η από 19-4-2018 ΣΣΕ για τους εργαζόμενους της Διεθνούς Ναυτικής Ένωσης και η από 16-3-2016 ΣΣΕ των Τραπεζών, αντίστοιχα.

 

Η κυβέρνηση, όμως, εξαπατά τους εργαζόμενους του πολύπαθου ιδιωτικού τομέα αποκρύπτοντας ότι:

1ον) Όλες οι παραπάνω ΣΣΕ, που κηρύχθηκαν υποχρεωτικές, υπεγράφησαν επί ισχύος των περιοριστικών μνημονιακών ρυθμίσεων, οι οποίες θα συνεχίζουν να ισχύουν (και μετά τις 21/8/2018).

2ον) Και οι τέσσερις προαναφερόμενες ΣΣΕ θα ισχύσουν λίγους μήνες ακόμη,

3ον) Η επέκταση αφορά το πολύ σε 5.000-8.000 εργατοϋπαλλήλους και όχι σε 75.000-80.000, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση και η προσκείμενη σ’αυτήν δημοσιολογία,.

4ον) Οι αυξήσεις για τους εργατοϋπαλλήλους που θα υπαχθούν τώρα στη ρυθμιστική ισχύ των άνω ΣΣΕ, θα είναι για λίγο διάστημα και για μερικές δεκάδες ευρώ,

5ον) Η επέκταση ΔΕΝ ανατρέχει στην ημεροχρονολογία υπογραφής των ανωτέρω ΣΣΕ, ούτε καν στις 21/8/2018(!), αλλά αυτές ισχύουν από 3-9-2018, όπως ρητά αναφέρουν οι σχετικές ΥΑ,

6ον) Οι επεκταθείσες ανωτέρω ΣΣΕ ΔΕΝ περιλαμβάνουν αυξήσεις, αλλά μειώσεις ή πάγωμα μισθών για όσους εργατοϋπαλλήλους υπάγονται στις ρυθμίσεις τους!

Είναι όνειδος, συνεπώς, να πανηγυρίζει η κυβέρνηση ότι επεκτείνει τις σχετικές ΣΣΕ με τους συγκεκριμένους αρνητικούς όρους και προϋποθέσεις που αναφέραμε παραπάνω κρατώντας σε ισχύ όλο το μνημονιακό αντεργατικό οπλοστάσιο.

 

Αν όντως η κυβέρνηση σέβεται την ελληνική Εργατική Τάξη, που έχει χάσει 50 δις ευρώ από μειώσεις μισθών και επιδομάτων κατά τη μνημονιακή περίοδο, αντί «επέκτασης» των μνημονιακών ΣΣΕ, οφείλει :

-Να απελευθερώσει ΑΜΕΣΑ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΣ τον μηχανισμό των συλλογικών διαπραγματεύσεων

-Να επαναφέρει ΑΜΕΣΑ τον κατώτατο και τους νεανικούς «υποκατώτατους» μισθούς στα προ Μνημονίου επίπεδα,

-Να δώσει θεσμικό κύρος στον ΟΜΕΔ,

-Να στηρίξει ανοιχτά τη χορήγηση πραγματικών αυξήσεων στους Έλληνες εργατοϋπαλλήλους.

-Να καταργήσει όλες τις αντεργατικές και αντιμισθολογικές ρυθμίσεις που κληρονόμησε από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις και εμπλούτισε με δικούς της σκληρότερους νόμους.

Όλα τα άλλα είναι εμπαιγμός και εξαπάτηση των εργατοϋπαλλήλων και επικοινωνιακή συγκάλυψη της νεοθατσερικής πολιτικής στις Εργασιακές Σχέσεις που για 4η χρονιά εφαρμόζει η κυβέρνηση της «Αριστεράς» ως ο καλύτερος …μαθητής του ΔΝΤ και του Μίλτον Φρίντμαν, του ιδρυτή τής Σχολής του Σικάγου.

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

Πρόεδρος ΕΝΥΠΕΚΚ

 

 

Περισσότερα

ΕΝΥΠΕΚΚ: Η πρότασή μας για την Ελλάδα (ΣΧΕΔΙΟ)

 

1.Το καλοκαίρι του 2018 η Ελληνική Δημοκρατία έλαβε την τελευταία δόση τού τρίτου δανείου (του ESM) που ανεβάζει το δημόσιο χρέος στα 343 δις ευρώ (188,6% του ΑΕΠ). Το χρέος προβλέπεται να αυξηθεί περαιτέρω βραχυπρόθεσμα, ενώ, όταν υπεγράφη η πρώτη Δανειακή Σύμβαση, τον Μάιο του 2010, ανερχόταν -με τα αναθεωρημένα μάλιστα στοιχεία- στα 301,062 δις ευρώ (126,74% του ΑΕΠ).

Και με τα τρία Μνημόνια Συνεννόησης για τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις οικονομικής πολιτικής, εφαρμόστηκε –πλην των άλλων- η γενικευμένη ρήτρα εσωτερικής υποτίμησης σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές δαπάνες (σχολεία, πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, νοσοκομεία και όλα τα καθιδρύματα του ΕΣΥ, τα φάρμακα, στις δομές και παροχές κοινωνικής μέριμνας), ακίνητα, κινητά και όλα τα άλλα αποτιμητά περιουσιακά στοιχεία. Υπολογίζεται ότι ένα ολόκληρο σημερινό ΑΕΠ, παραπάνω από 180 δις ευρώ, αφαιρέθηκαν βίαια από τους συνταξιούχους, τους μισθωτούς τού ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και τα νοικοκυριά, κατά τη μνημονιακή περίοδο 2010-2018.

Ο ελληνικός λαός μπήκε σε μια περιπέτεια χωρίς θετικά αποτελέσματα για την οικονομία και την κοινωνία παρά μόνον τη βίαιη πτώση-αφαίρεση του 28% του ΑΕΠ και τη «διόρθωση» του διπλού ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και προϋπολογισμού λόγω της τεχνητής ύφεσης.

 

2.Στις 21-8-2018 προφανώς δεν βγήκαμε από τα Μνημόνια, ούτε ακυρώσαμε τους 700 και πλέον εφαρμοστικούς τους νόμους, αλλά εισήλθαμε σε μια νέα περίοδο υλοποίησης των σκληρότερων μνημονιακών μέτρων και εμβάθυνσης των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων.

Η κυβέρνηση ανέλαβε νέες δεσμεύσεις:

-οι πλειστηριασμοί κατοικιών, επαγγελματικών χώρων, αγρών και επιχειρήσεων θα υπερβούν τις 130.000 ως το τέλος του 2021 (10.000 για το 2018 και 40.000 για κάθε επόμενο από τα τρία έτη),

-τα «κόκκινα» δάνεια, μέχρι το τέλος του 2019, θα πρέπει να μειωθούν στο 35% από 48% (από 92 δις στα 64,6 δις ευρώ σε έναν χρόνο),

-οι πωλήσεις των κυριότερων στοιχείων τού διαχρονικού υλικού και άυλου πλούτου της πατρίδας, από την ενέργεια μέχρι τα νερά, προβλέπεται να ολοκληρωθούν ως το τέλος του 2019, όπως επίσης οι ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών, μαρίνων κ.λπ.

Προβλέπεται επίσης να υλοποιηθεί η μείωση κατά 3.000 περίπου ευρώ της έκπτωσης φόρου («αφορολόγητο») για το 2020 και η δύο φορές ψηφισμένη περικοπή των συντάξεων που είναι συνδεδεμένη με το πλεόνασμα των ετών 2019-2022.

Στο ζήτημα αυτό, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα σχέδιο εμπαιγμού των συνταξιούχων περί δήθεν αποτροπής, μετάθεσης ή μειώσεων σε δόσεις των ήδη  ψηφισθέντων, ενώ η μόνη συζήτηση που έπρεπε να γίνεται σήμερα είναι η επιστροφή στους συνταξιούχους αυτών που τους αφαιρέθηκαν (περίπου 80 δις ευρώ) και η με νόμο κατάργηση δια παντός του επανυπολογισμού των συντάξεων και της λεγόμενης «προσωπικής διαφοράς».

(περισσότερα…)

Περισσότερα