Το τέλος του δικαιώματος στην απεργία;

ΑΛΕΞΗΣ Π. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

  ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΝΥΠΕΚΚ

31/1/2018

 

Το τέλος του δικαιώματος στην απεργία;

Αδύνατη εφεξής η απεργία σε ΔΕΚΟ-υπερΤαμείο!

 

 

Ι.Το νέο θεσμικό πλαίσιο

Μεταξύ των πολλών προαπαιτούμενων που αποδέχθηκε η κυβέρνηση στα πλαίσια της τρίτης αξιολόγησης του τρίτου μνημονιακού προγράμματος (Ν. 4336/2015), είναι και ο δραστικός περιορισμός, ουσιαστικά η κατάργηση, του δικαιώματος της απεργίας στις Πρωτοβάθμιες Οργανώσεις αφού, για να ληφθεί απόφαση, θα πρέπει εφεξής όχι απλά να μετέχει (απαρτία) αλλά και να ψηφίζει θετικά το 50% +1 των ταμειακώς ενήμερων μελών!

Ειδικότερα σύμφωνα με το σχετικό εδάφιο (σελ. 25) της από 3/12/2017 συμφωνίας της κυβέρνησης με τους δανειστές («Supplemental Memorandum of Understanding: Greece, Third Review of the ESM Programme): «ii.As a prior action, the authorities will analyse and adopt legislation to increase the quorum for firstdegree unions to vote on a strike to 50 percent.», δηλαδή «ii.Ως προαπαιτούμενη δράση, οι αρχές θα συντάξουν και  θα υιοθετήσουν νομοθεσία προκειμένου στις Πρωτοβάθμιες Συνδικαλιστικές Οργανώσεις να αυξηθεί η απαρτία έτσι ώστε για τη λήψη της απόφασης για απεργία να αποφασίζει το 50% των οικονομικά ενήμερων μελών.».

Στις 9-12-2017 η κυβέρνηση επιχείρησε να νομοθετήσει μεταμεσονύχτια τροπολογία, η οποία όμως αποσύρθηκε κάτω από την κατακραυγή του ΚΚΕ, των άλλων αριστερών συλλογικοτήτων και πολλών συνδικάτων. Τελικά ψηφίστηκε το άρθρο 211 του Ν. 4512/2018, στο οποίο ορίζεται ότι, μετά το τρίτο εδάφιο της παρ. 2 του άρθρου 8 του Ν. 1264/1982, προστίθεται εδάφιο, σύμφωνα με το οποίο «για τη συζήτηση και τη λήψη απόφασης κήρυξης απεργίας απαιτείται η παρουσία τουλάχιστον του ενός δευτέρου (1/2) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών.».

Στην ουσία η νέα αυτή ρύθμιση τροποποιεί τη γενική διατύπωση του άρθρου 8 παρ. 2 του Ν. 1264/1982 που αναφέρεται στη σύγκλιση Γενικής Συνέλευσης, στην επίτευξη απαρτίας και στη λήψη απόφασης, αποσιωπώντας το άρθρο 20 του ιδίου νόμου περί του ποσοστού για την κήρυξή της.

Σύμφωνα με το άρθρο 8 παρ. 2 του Ν. 1264/1982, που ίσχυσε για 35 ολόκληρα χρόνια, «Με την επιφύλαξη των άρθρων 99 και 100 Α.Κ. όπως και κάθε άλλης διάταξης με την οποία προβλέπεται ειδική απαρτία και εφόσον το καταστατικό δεν ορίζει διαφορετικά, για να γίνει συζήτηση και για να ληφθεί απόφαση, κατά τις Συνελεύσεις, απαιτείται η παρουσία τουλάχιστον του ενός τρίτου (1/3) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών.  Αν δεν υπάρχει απαρτία κατά την πρώτη συζήτηση συγκαλείται νέα συνέλευση μέσα σε δύο (2) μέχρι δεκαπέντε (15) μέρες, κατά την οποία απαιτείται η παρουσία τουλάχιστον του ενός τετάρτου (1/4) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών. Εάν δεν υπάρξει απαρτία κατά τη δεύτερη συνέλευση συγκαλείται μέσα σε δύο (2) μέχρι δεκαπέντε (15) μέρες τρίτη κατά την οποία είναι αρκετή η παρουσία του ενός πέμπτου (1/5) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών. Απαγορεύεται η συμμετοχή στις Συνελεύσεις και στις ψηφοφορίες με οποιουδήποτε είδους εξουσιοδότηση.».

Με την νέα όμως ρύθμιση του άρθρου 211 του νέου Ν. 4512/2018 ανοίγει ένα παράθυρο στενής-περιοριστικής ερμηνείας των σχετικών διατάξεων από κυβέρνηση και εργοδότες (πιθανώς και από τα Δικαστήρια) για τη νόμιμη (ή μη) κήρυξη απεργίας από τις Πρωτοβάθμιες Ενώσεις που θα ματαιώσει το εύρος των περιορισμένων σήμερα απεργιακών κινητοποιήσεων.

Η διατύπωση δε της τροποποιητικής αυτής ρύθμισης περιλαμβάνει όλες τις Πρωτοβάθμιες Ενώσεις ανεξαρτήτως τοπικότητας. Άλλωστε οι Δευτεροβάθμιες και η Τριτοβάθμια (ΓΣΕΕ) Οργανώσεις παίζουν συνήθως επικαλυπτικό ρόλο αφού οι διεργασίες των απεργιακών αγώνων γίνονται στους εργαζομένους και τα μέλη των πρωτοβάθμιων σωματείων.

Υποστηρίζεται από ορισμένους ότι η νέα ρύθμιση για τις απεργίες είναι «ατελής», πλην όμως φαίνεται ότι πρόκειται για μελετημένη και ευφυώς επεξεργασμένη διατύπωση που στοχεύει στην ευνοϊκή για την εργοδοσία περιοριστική ερμηνεία περί νομιμότητας των απεργιών.

Η απαίτηση επίτευξης απαρτίας με το 50%+1 των ταμειακώς τακτοποιημένων μελών στα Πρωτοβάθμια Σωματεία με εργαζομένους πολλών ταχυτήτων και μειωμένους μισθούς, καθώς και η αξίωση της ίδιας απαρτίας για τη λήψη απόφασης για απεργία, είναι βέβαιον ότι θα οδηγήσει στη ματαίωση του μεγαλύτερου μέρους των απεργιών.

Προσπάθεια με το ίδιο περιεχόμενο διαπίστωσης απαρτίας και λήψης απόφασης για απεργία έγινε και από τη Μάργκαρετ Θάτσερ το 1988, η οποία -προ του κινδύνου κυβερνητικής κρίσης- απέσυρε τελικά τη διάταξη και δεν ήρθε ποτέ για συζήτηση στο Κοινοβούλιο.

Στην πατρίδα μας η πρώτη προσπάθεια ουσιαστικού περιορισμού τού δικαιώματος για απεργία επιχειρήθηκε με το άρθρο 4 (παρ.1 εδ.γ) του Ν. 1365/1983(«Κοινωνικοποίηση των επιχειρήσεων δημόσιου χαρακτήρα ή κοινής ωφέλειας, ΦΕΚ Α 80/22-6-1983), σύμφωνα με το οποίο για να ληφθεί απόφαση για απεργιακή κινητοποίηση απαιτείται η απόλυτη πλειοψηφία των εγγεγραμμένων μελών της οργάνωσης. Το άρθρο αυτό μετά τις μαζικές αντιδράσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων ουδέποτε εφαρμόστηκε.

 

ΙΙ.Η «Αριστερά» καταργεί το δικαίωμα στην απεργία!

Η νέα διάταξη του Ν. 4512/2018 ήταν νομοτελειακή μετάλλαξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που είναι ταυτισμένη με τους δανειστές και τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό των Μνημονίων. Εξάλλου από την ένταξή μας στα Μνημόνια (2010), η απεργία ήταν θεσμός υπό διωγμό, «υπό προγραφή»!

Κατ’ουσίαν, μετά την ψήφιση της νέας ρύθμισης, η άσκηση του δικαιώματος της απεργίας, παρά τις αντίθετες καθησυχαστικές τοποθετήσεις της κυβέρνησης και τμήματος της συνδικαλιστικής ηγεσίας, με δεδομένη τη σημερινή απο-μαζικοποίηση των Συνδικάτων, καθίσταται σχεδόν αδύνατη.

Η συνδικαλιστική πυκνότητα καταρρέει γιατί οι εργαζόμενοι έχασαν την εμπιστοσύνη τους στην αποτελεσματικότητα των Συνδικάτων αλλά και γιατί η κατασυκοφάντησή τους, κατά τη μνημονιακή περίοδο, ξεπέρασε κάθε όριο! Σήμερα δεν υπερβαίνει το 15% του συνόλου των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα και το 39% του συνόλου στον δημόσιο τομέα! Αλλά και πολλά από τα εγγεγραμμένα μέλη αδυνατούν να καταβάλουν τη συνδρομή τους λόγω μείωσης των αμοιβών τους.

Οι δανειστές, που «συνεργάστηκαν» με πολλές κυβερνήσεις στη μέχρι τώρα οκτάχρονη μνημονιακή διακυβέρνηση, γνωρίζουν πολύ καλά ότι, υπό άλλες πολιτικές συνθήκες, θα ήταν δύσκολο έως αδύνατο να «περάσει» μια τέτοια ρύθμιση. Γι’αυτό και επέσπευσαν τη ρύθμιση σήμερα, που υπάρχει μια κυβέρνηση ο κύριος κορμός της οποίας εξελέγη στο όνομα της Αριστεράς, ώστε κάθε προοδευτική κίνηση να δυσφημιστεί για το αόριστο μέλλον στα μάτια της ελληνικής και ευρωπαϊκής Εργατικής Τάξης αφού θα διακηρύσσεται προς πάσα κατεύθυνση ότι η «Αριστερά» είναι αυτή που κατήργησε το δικαίωμα της απεργίας.

Τώρα που το Συνδικαλιστικό Κίνημα είναι παντελώς άνευρο, απομαζικοποιημένο και απογοητευμένο από την κυβέρνηση που ανέδειξε για να περιφρουρήσει -αν όχι και να διευρύνει- τα δικαιώματά του, ήταν βέβαιο ότι όλο σχεδόν το μνημονιακό πολιτικό τόξο, ανεξάρτητα από τη θέση που έλαβε στη Βουλή, τάσσεται υπέρ του καταργητικού τού δικαιώματος της απεργίας αυτού μέτρου.

Έτσι το πιο σημαντικό όπλο της συλλογικής ταξικής (κοινωνικής) πάλης αποδυναμώνεται και ανισχυροποιείται. Γιατί η συνδικαλιστική «ζύμωση», η δημοκρατία του Δρώντος Λαού γίνεται και αναπτύσσεται στις συνελεύσεις των Πρωτοβάθμιων Σωματείων και όχι στις άλλες βαθμίδες της συνδικαλιστικής ιεραρχίας, που, όταν προκηρύσσουν απεργία, συνήθως δεν βρίσκουν ανταπόκριση στους εγγεγραμμένους ή μη εργαζομένους και ανέργους. Με άλλα λόγια, καταργείται η επικοινωνία και η κινητικότητα στη βάση των Συνδικάτων, κυρίως των Πρωτοβάθμιων.

Του ν. 4512/2018 (άρθρο 211) είχαν προηγηθεί οι διατάξεις του συμπληρωματικού Μνημονίου (ν. 4472/2017) και του εφαρμοστικού του Ν. 4475/2017, που

-ανέστειλαν τη λειτουργία των ΣΣΕ μέχρι το 2021 (άρθρο 16 ν. 4472/2017),

-«πάγωσαν» τις αρχές της ευνοϊκότερης ρύθμισης και της επεκτασιμότητας των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων (άρθρο 16 ν. 4472/2017),

-απελευθέρωσαν πλήρως τις ομαδικές απολύσεις (άρθρο 17 του ιδίου νόμου),

-συρρίκνωσαν τις διευκολύνσεις της συνδικαλιστικής δράσης και την προστασία από απόλυση των επικεφαλής των Συνδικάτων (άρθρα 18-19 του ίδιου νόμου) και

-επέτρεψαν το μισθολογικό «lock-out», τη δυνατότητα δηλαδή του εργοδότη να μην πληρώνει όσους επιθυμούν να εργαστούν όταν το επιχειρησιακό Σωματείο απεργεί (άρθρο 20 ν. 4472/2017)!

Αναλυτικότερα για τα ζητήματα αυτά, αναφερόμαστε στη β’ έκδοση του βιβλίου μας με τίτλο «Εργασιακές Σχέσεις και Κοινωνική Ασφάλιση στη σύγχρονη Ελλάδα» που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες.

 

ΙΙΙ.Στόχος η αγορά εργασίας χωρίς ΣΣΕ και Συνδικάτα («area without union»)

Ήταν νομοτελειακό να υπάρξει και η τελευταία αυτή δυσάρεστη θεσμική εξέλιξη, να απαγορευθεί στην ουσία η απεργία στις ΔΕΚΟ, τις Τράπεζες και το Δημόσιο, αφού οι δανειστές ξαναέγραψαν κατ’ουσίαν το Ελληνικό Εργατικό Δίκαιο και έδωσαν εντολή να κωδικοποιηθεί η μνημονιακή Εργατική Νομοθεσία (βλ. την από 12/12/2017 ανακοίνωση της ΕΝΥΠΕΚΚ) ώστε, όχι μόνο να δυσκολευτεί η μελλοντική τροποποίησή του από μια ανεξάρτητη και πατριωτική κυβέρνηση, αλλά και για να διασφαλίσουν την πορεία τής διαρκούς μετάπτωσης της χώρας (αφού το όλο πλέγμα των μνημονιακών νόμων θα είναι σε διαρκή ισχύ) σε δευτερεύουσα-συμπληρωματική κοινωνία και οικονομία σε σχέση με τις κεντροευρωπαϊκές από τις τυχόν αντιδράσεις ενός αναγεννημένου Κινήματος.

Κι αυτό, παρά το ότι οι μνημονιακές εργασιακές και ασφαλιστικές ρυθμίσεις, οι περισσότερες τουλάχιστον, αντιβαίνουν όχι μόνο στο προηγούμενο Εθνικό-Συνταγματικό Δίκαιο, αλλά και στο υπερεθνικό Δίκαιο και τις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας.

Έτσι, με την ψήφιση του άρθρου 211 του Ν. 4512/2018, ολοκληρώθηκε η στοχευμένη επίθεση της μνημονιακής υπεροπλίας των δανειστών εναντίον του εθνικού Συνταγματικού, Συνδικαλιστικού και Εργατικού Δικαίου που, παρά τις ελλείψεις και τις ατέλειές του, προστάτευε για αρκετές δεκαετίες (κυρίως από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν) την ασθενή πλευρά της μισθωτής εργασίας που είναι ο εργαζόμενος.

Η αποικιοκρατική αυτή επιβολή του μνημονιακού Εργατικού Δικαίου δεν οφείλεται μόνο στη μνημονιακή προπαγάνδα, αλλά και στην απροθυμία ή αδυναμία της ηγεσίας του Σ/Κ και της συνόλης Αριστεράς να αντιταχθούν στον αντιδημοκρατικό αυτό κατήφορο. Όλοι μαζί βύθισαν τη συλλογική δράση σε ανυποληψία και αναποτελεσματικότητα κι έδωσαν τη δυνατότητα στους μνημονιακούς ρήτορες και κονδυλοφόρους να παρουσιάζουν τη συνδικαλιστική δράση ως αντικοινωνικό, αξιόποινο(!) και αντεθνικό …εγχείρημα!!

Η ακραία αυτή νεοφιλελεύθερη επιλογή τής ουσιαστικής κατάργησης του απεργιακού δικαιώματος, εκεί όπου η δημοκρατία της βάσης μπορούσε να προμηνύσει μια μαζικότερη έκφραση και δομή, θα αποθρασύνει ακόμη περισσότερο τις σκληρές μνημονιακές δυνάμεις για να εξαπολύσουν και άλλες ασύμμετρες προσβολές και διωγμούς εναντίον των λίγων συνδικαλιστών που είναι ακόμη «ζωντανοί».

Όμως μια φτωχοποιημένη, καθημαγμένη και παραιτημένη κοινωνία, με τον ανθό της νιότης της στον δρόμο της διαρκούς μετανάστευσης, δεν μπορεί να αποτρέψει την επερχόμενη απονομιμοποίηση της συλλογικής δράσης.

Η περιφρούρηση τής μνημονιακής μετάπτωσης και της μόνιμης ρήτρας τής ανταγωνιστικής υποτίμησης όλων των μεγεθών και των στοιχείων τής πατρίδας μας, καθώς και η «ρήτρα Βουλγαρίας» στους μισθούς (ν. 4046/2012 σελ. 713), θα είναι εφεξής το κύριο μέλημα των επικυρίαρχων δανειστών.

Και όσες Οργανώσεις (πολιτικές, κοινωνικές, συνδικαλιστικές) παραμένουν ακόμη όρθιες, θα διεξαγάγουν την αυτοποιητική επαναστατική τους …γυμναστική εντελώς συμβολικά και «για την τιμή των όπλων», αφού έπονται και περαιτέρω «τεχνικές» ρυθμίσεις τού απεργιακού δικαιώματος που δυστυχώς προβλέπεται ότι, στη μνημονιακή Ελλάδα, γρήγορα θα αποτελέσει παρελθόν.

Επομένως, αν δεν συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι βαδίζουμε ολοταχώς προς τη ραγδαία αποσυλλογικοποίηση του κοινωνικού βίου…, αν αποδεχθούμε την πατρίδα μας χωρίς συλλογική δράση («without union area»)…, τότε θα ζήσουμε έναν διαρκή ιστορικό αταβισμό προς την προδημοκρατική εποχή.

 

IV.Η στάση των Συνδικάτων

Η πρωτοφανής αυτή ρύθμιση για την κήρυξη της απεργίας χωρίς προηγούμενο στην Ευρώπη στοχεύει στην τιθάσευση των κοινωνικών αγώνων, επισφραγίζει τη γενικευμένη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την αδυναμία του Συνδικαλιστικού Κινήματος να αντισταθεί αποτελεσματικά:

-σε μια αγορά εργασίας με γενικευμένη ευελιξία και με πρωτοφανή σε όγκο, όλο και πιο απαξιωμένη και φθηνότερη μερική απασχόληση,

-στην όλο και φθηνότερη πλήρη απασχόληση,

-στις ποικιλώνυμες μορφές νεανικής «ειλωτείας»,

-στον «παγωμένο» για χρόνια κατώτατο μισθό,

-στην πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων,

-στη θέσπιση της ανταπεργίας κ.ά.

Για όλα αυτά …χρειάζονται Συνδικάτα χωρίς το όπλο του απεργιακού αγώνα, χωρίς αξιόλογη παρέμβαση, χωρίς κοινωνικό χώρο για δράση. Αυτός είναι και ο στόχος των δανειστών και των ηγεσιών του διακομματικού μνημονιακού τόξου.

Η πρωτόγνωρη σε σκληρότητα αυτή παρέμβαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για τον δραστικό περιορισμό τού δικαιώματος της απεργίας (που στις περισσότερες περιπτώσεις θα οδηγήσει στην κατάργησή του) βρήκε το Σ/Κ απροετοίμαστο, την κοινωνία σε υποχώρηση, τις κοινωνικές μάζες στη χειρότερη δυνατή κατάσταση. Το Σ/Κ, χωρίς μαζικότητα, χωρίς νομική στρατηγική, χωρίς γραμμή, χωρίς αξιοπιστία, κύρος, λόγο και δύναμη, παραδίνεται εύκολα στους παρηκμασμένους κομματικούς μηχανισμούς.

Οι ηγεσίες της Αριστεράς και οι προοδευτικές συλλογικότητες φαίνεται ότι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη τι ακριβώς έχει συμβεί στη χώρα μας, τί κακό έχει προξενήσει η μνημονιακή διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τί υποχρεώσεις, δεσμεύσεις και δουλείες έχει φορτώσει στον λαό, το Κίνημα και τις μελλοντικές γενιές!!

Ο νόμος-μαμούθ 4512/2018 πέρασε δυστυχώς από την Ελληνική Βουλή, η οποία έχει μετατραπεί σε νομοθετικό σώμα των δανειστών, σε θεσμό-«εχθρό του λαού».

Είναι ένα ακραίο νεοφιλελεύθερο μανιφέστο ιδεών, αρχών και θεσμών που φιλοδοξεί να μετατρέψει τη χώρα σε εθνική ΕΟΖ (Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη), σε κρατίδιο πλήρως νεοφιλελεύθερου οικονομικού «ΕλΝτοράντο».

Η πατρίδα βρίσκεται στο σημείο μηδέν από κάθε άποψη. Το Κίνημα ανύπαρκτο, ο λαός ανήμπορος, η χώρα στα χέρια μιας ηγετικής ομάδας που έχει αποτύχει σε όλα τα μέτωπα και οδηγεί τη χώρα στην καταστροφή.

Όμως υπάρχει άμεση ανάγκη να μείνουμε όρθιοι, να δημιουργήσουμε ελπίδα και αισιοδοξία. Γιατί «η συναίσθηση της αδυναμίας είναι η μεγαλύτερη δύναμη».

Για την ΕΝΥΠΕΚΚ

Ο Πρόεδρος

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

 

Περισσότερα

H ENYΠΕΚΚ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ 4/2/2018 ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ!

ΑΛΕΞΗΣ Π. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

  ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΝΥΠΕΚΚ

28/1/2018

 

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΣΤΙΣ 4/2/2018

ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ

  • ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ
  • ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΣ
  • ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ
  • ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ

 

1.Η παλλαϊκή συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης στις 21/1/2018 έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία αιφνιδιάζοντας το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό που ήταν έτοιμο με βάση την ενδοτική θέση του Βουκουρεστίου του 2008 να προδώσει και πάλι τον λαό μας παραδίδοντας το ιστορικό όνομα της Μακεδονίας στο γειτονικό κρατίδιο.

Πραγματοποιήθηκε τη στιγμή που η χώρα, από τον οκτάχρονο «δημοσιονομικό κλίβανο» εισέρχεται στο βαθύ μνημονιακό τούνελ και καταιγιστικοί και αλληλοσυμπληρούμενοι μνημονιακοί θεσμοί θα την υποβιβάζουν διαρκώς σε δευτερεύουσα-συμπληρωματική-ελλειμματική οικονομία και κοινωνία, σύμφωνα με τη ρήτρα ανταγωνιστικής υποτίμησης που διατρέχει τα πάντα. Σ’αυτή τη χρονική στιγμή της επιτάχυνσης του μνημονιακού κατήφορου, έρχεται και το ελπιδοφόρο συλλαλητήριο της 4/2/2018 στην Αθήνα.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μάς οδηγεί σε νέα εθνική ταπείνωση! Μετά την ανεπιφύλακτη παραίτηση από την ονομαστική διαγραφή του χρέους, το θέρος του 2015, την αναγνώρισή του ως …νομίμου(!) και …οφειλόμενου(!) και την υποθήκευση ολόκληρου του δημόσιου πλούτου στο υπερΤαμείο προς διασφάλιση των δανειστών, σειρά είχαν τα εθνικά θέματα.

Χρέος όμως όλων μας είναι να τους σταματήσουμε. Να τους εμποδίσουμε με τη δύναμή μας, τη μαχητικότητά μας, την ενότητα ολόκληρου του λαού μας.

Το ζήτημα της εθνικής ακεραιότητας μπορεί ανά πάσα στιγμή να κινητοποιήσει τη συντριπτική πλειονότητα του λαού. Η κυβέρνηση, όχι μόνο δεν έλαβε υπόψη την αυθόρμητη έκφρασή του στη Θεσσαλονίκη, αλλ’απεναντίας την υποβάθμισε, τη λοιδόρησε και την συκοφάντησε, οχυρωμένη στην πεποίθηση ότι αποτελεί μια μονοσήμαντη διαμαρτυρία και δεν αφορά έκφραση γενικευμένης δυσαρέσκειας και αγανάκτησης από την εν γένει μνημονιακή πολιτική που ασκεί.

 

Οι Έλληνες, όμως,

-μετά το Βατερλό της διαπραγμάτευσης του θέρους του 2015, που έφερε στη χώρα το τρίτο γενικευμένο, ανακεφαλαιωτικό και διαρκές (ως προς τους θεσμούς που εγκαθιδρύει) Μνημόνιο και

-μετά το φιάσκο της επίσκεψης Ερντογάν στην Ελλάδα, όπου ο τούρκος πρόεδρος, μεταξύ των άλλων φανερών, έλεγε ανενόχλητος σε μαθητές ελληνικού σχολείου «Μια σημαία, μια πατρίδα, ένα κράτος, τι σημαίνει; Ένα έθνος, μια σημαία, ένα κράτος, εντάξει;. Δεν υπάρχουν διακρίσεις, δεν υπάρχουν διαφορές… Όλοι μαζί είμαστε Τουρκία…»,

είναι προφανές ότι δεν εμπιστεύονται την παρούσα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να χειριστεί τα μείζονα ζητήματα του λαού και του έθνους. Γι’αυτό αποφάσισαν, σαν μια φωνή που έρχεται από τα έγκατα της Ιστορίας, να εκφράσουν αυθόρμητα την αντίθεσή τους.

 

Είδαν άλλωστε ότι, μετά την εγκατάσταση επί τόπου του πρωθυπουργού Ζάεφ στα Σκόπια από τον αναπληρωτή βοηθό Εξωτερικών για θέματα Ευρώπης και Ευρασίας των ΗΠΑ Χόιτ Μπράιαν Γι και τον αποκλεισμό του πρώτου εθνικιστικού κόμματος από τη διακυβέρνηση, ότι οι δύο πρωθυπουργοί ανέλαβαν …υποχρέωση έναντι του ΝΑΤΟ και της ΕΕ να εξομαλύνουν τις «διαφορές» τους προκειμένου το γειτονικό, τεχνητό, πολυεθνικό και πολυφυλετικό κρατίδιο να ενταχθεί στους δύο συνασπισμούς και να αποφύγει την αυξανόμενη επιρροή από τη Ρωσία.

Επομένως, το ζήτημα της αναγνώρισης των Σκοπίων, με «προίκα» την ελληνική Μακεδονία μας, δεν ετέθη από μία ενεστώσα εθνική ανάγκη, αλλά από εξωτερικό παράγοντα.

 

2.Είναι όμως σαφές από τα διδάγματα του Θουκυδίδη και την πορεία των εθνών ότι ένα δέσμιο κράτος που έχει απωλέσει μεγάλο μέρος της εθνικής του κυριαρχίας λόγω της ετεροδιακυβέρνησης των Μνημονίων, όπως η Ελλάδα, αδυνατεί -εκ των πραγμάτων- να εκφράσει το αληθές εθνικό συμφέρον. Πολύ περισσότερο που:

α-πολλά στελέχη της κυβέρνησης έχουν εκφραστεί στο πρόσφατο παρελθόν υπέρ του «συνταγματικού» ονόματος των Σκοπίων,

β-δεν υπάρχει ενιαία κυβερνητική θέση,

γ-το εσωτερικό μέτωπο των πολιτικών δυνάμεων έχει με πολλούς τρόπους διαρραγεί και

δ-είναι εξόχως βλαπτικό μία δέσμια στα Μνημόνια χώρα να εισέρχεται, χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία, στον ανταγωνισμό των υπερδυνάμεων στη συγκεκριμένη εδαφική περιοχή.

 

3.Υπ’ αυτές λοιπόν τις συνθήκες, είναι παραπλανητικό να ταυτίζεται ο ρεαλισμός με το εθνικό συμφέρον.

Και ασφαλώς ουδείς δικαιούται να παραποιεί το νόημα ιστορικών ρήσεων μεγάλων ανδρών του Έθνους που έθεσαν τα θεμέλια για τη δημιουργία της νεοελληνικής εθνικής συνείδησης.

Όταν ο Διονύσιος Σολωμός ταύτιζε το αληθές με το εθνικό, δεν εννοούσε αυτό που φαίνεται, δηλαδή το συντελεσμένο, το συμβατό, το επιβαλλόμενο ή έστω το -εκ των πραγμάτων- δεδομένο, αλλά το ουσιαστικό, το βαθύ, αυτό που βρίσκει, ως πολιτική πράξη του παρόντος, το νήμα της Ιστορίας, το αποκαλυπτικό εν τέλει της ιδιαίτερης ουσίας τού λαού και του έθνους, αυτό που του προσδίδει το ξεχωριστό του νόημα.

Και το αληθές του Σολωμού, που είναι και εθνικό, δεν προκύπτει από τον περιστασιακό βολουνταρισμό τού τύπου «έτσι θέλουν να αποκαλούνται τα Σκόπια κι εμείς δεν μπορούμε να τους το αλλάξουμε…». Αυτά τα προωθεί ο νεοφιλελεύθερος δικαιωματισμός για να πιάσει στις δαγκάνες των συμφερόντων του τους πολιτικούς τής επιφάνειας των πραγμάτων, ώστε να εμφανίσει την ονοματολογία τού γειτονικού κρατιδίου ως ατομικό του …δικαίωμα κι ας είναι κόντρα σε όλα τα ιστορικά δεδομένα (φυλετική καταγωγή, πολιτιστική ταυτότητα, γλώσσα, χρονολογία εποίκησης του συγκεκριμένου τόπου, πολυφυλετική-πολυεθνική σύνθεση, τεχνητό εθνικό φαντασιακό κ.λπ.).

Απορρίπτοντας, επομένως, την αντι-ιστορικότητα της εθνικής επινόησης που διαστρεβλώνει την πορεία των πραγμάτων και πολτοποιεί-ρευστοποιεί τις εθνικές οντότητες και συνειδήσεις,

Κ Α Λ Ο Υ Μ Ε

όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες να απορρίψουν όσα διαδραματίζονται στο προσκήνιο και όσα έχουν συμφωνηθεί παρασκηνιακά!

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ

Να υπερβούν την κατάσταση ετερονομίας τής χώρας,

Να διακόψουν τον κατήφορο των υποχωρήσεων και

Να αρνηθούν να εισέλθουν στο ακόμη σκοτεινότερο μνημονιακό τούνελ, ώστε κάποτε (στο ορατό -ελπίζουμε- μέλλον) να βρεθούμε να διαπραγματευόμαστε τα εθνικά μας δίκαια από θέση εθνικής κυριαρχίας, διορθώνοντας σφάλματα, ολιγωρίες και εφησυχασμούς δεκαετιών και ξαναφέρνοντας την πατρίδα στην ιστορική της γραμμή!

Όλοι μαζί ενωμένοι στο συλλαλητήριο της 4 Φεβρουαρίου στο Σύνταγμα ως απαρχή τής νέας πορείας τού λαού και του έθνους!

Για την ΕΝΥΠΕΚΚ

Ο Πρόεδρος

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

Περισσότερα

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ «ΕΡΓΑΝΗΣ» ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ 2017 !!

         ΕΝ.ΥΠ.Ε.Κ.Κ.

ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

 

Αθήνα 16-1-2018

 

«Ελ Ντοράντο» φτηνής εργασίας η Ελλάδα!

Κινδυνεύουν οι συντάξεις!

 

  • Στο 57,39% η μερική και εκ περιτροπής απασχόληση τον Δεκέμβριο 2017!
  • Στο 54,87% όλο το 2017!

 

 

Τα ευρήματα του συστήματος «ΕΡΓΑΝΗ» του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, που εφαρμόστηκαν για πέμπτη χρονιά, είναι άκρως αποκαλυπτικά για το 2017, αλλά ταυτόχρονα και ανησυχητικά, για το μέλλον της μισθωτής εργασίας στον ιδιωτικό τομέα.

Σε σύνολο προσλήψεων 2.400.398, οι 1.083.418 (ποσοστό 45,13%) είναι θέσης πλήρους απασχόλησης, ενώ οι 1.316.980 (ποσοστό 54,87%) είναι θέσεις μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης. Ειδικότερα: οι 981.758 (ποσοστό 40,9%) είναι θέσεις μερικής απασχόλησης και 335.222 (13,97%) είναι θέσεις εκ περιτροπής εργασίας, όπως προκύπτει από τον παρακάτω πίνακα και το ακόλουθο σχεδιάγραμμα.

 

synolo 2017

 

 

eidos symvasis 2017

 

Περισσότερο ανησυχητικά είναι τα στοιχεία για τον μήνα Οκτώβριο 2017, όπου σε σύνολο 208.643 προσλήψεων, οι 129.902 (=99.698+30.204), δηλ. ποσοστό 62,26%,  είναι θέσεις μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης, ενώ οι θέσεις πλήρους απασχόλησης ανέρχονται σε 78.741, δηλ. ποσοστό 37,7%!

Εξάλλου τον μήνα Δεκέμβριο 2017 οι θέσεις μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης αθροιστικά ανέρχονταν σε ποσοστό 57,39% (=41,78%+15,61%) ενώ οι θέσεις πλήρους απασχόλησης σε 42,61%!

 dek 2017

Εδώ πρέπει να επισημάνουμε επίσης ότι τον μήνα Δεκέμβριο 2017 1.811 συμβάσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης μετατράπηκαν σε μερικής, 1.014 σε εκ περιτροπής απασχόληση (με ή χωρίς τη συμφωνία εργαζομένου), δηλαδή αθροιστικά 2.825 συμβάσεις έπαψαν να είναι πλήρους απασχόλησης, γεγονός που οδηγεί ισάριθμες οικογένειες στην αβεβαιότητα, την ανασφάλεια και τη δυσχερέστερη διαβίωσή τους!!

Η μαζική υποκατάσταση θέσεων πλήρους απασχόλησης από τις διάφορες μορφές εργασιακής ειλωτείας (και κυρίως τη μερική απασχόληση και την εκ περιτροπής εργασία) θα είναι η μόνιμη μεγάλη απειλή για το μέλλον των συντάξεων στην Ελλάδα, πολύ περισσότερο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με το τρίτο Μνημόνιο (ν. 4336/2015) έχει αναλάβει σημαντικές δεσμεύσεις για γενίκευση της ελαστικής απασχόλησης σε ΟΛΟΥΣ τους τομείς και κλάδους δραστηριότητας!

Σημαντικά επίσης είναι τα στοιχεία του ισοζυγίου προσλήψεων-απολύσεων για τον μήνα Δεκέμβριο 2017 ανά ηλικιακή ομάδα, το οποίο είναι ΑΡΝΗΤΙΚΟ, όπως συνηθίζεται τα τελευταία μνημονιακά χρόνια. Ειδικότερα, για τον μήνα Δεκέμβριο 2017, ενώ προσλήφθηκαν 36.549 συμπατριώτες μας ηλικίας 45-64 ετών, αποχώρησαν 39.455 (ισοζύγιο -2.906), γεγονός που τους δημιουργεί απαισιοδοξία για εύρεση εργασίας και ασφάλισης και κατά συνέπεια απολαβής έστω και μια στοιχειώδους σύνταξης!

 

Με τις μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων ετών η χώρα μετατρέπεται σταθερά και βίαια σε «Ελ Ντοράντο» φτηνής εργασίας, σε Εθνική ΕΟΖ (Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη) φτηνής εργασίας και ισχνών εισφορών με άμεσο κίνδυνο για το μέλλον των συντάξεων!

Έτσι η κυβέρνηση μπορεί να επαίρεται ότι μείωσε την ανεργία κατά 4 μονάδες περίπου από τότε που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας, τα Ταμεία όμως χάνουν διαρκώς, τη διετία 2016-2017 2 δις € περίπου από τις μειωμένες εισφορές λόγω των νέων ευέλικτων μορφών απασχόλησης.

Εάν στα μεγέθη αυτά προσθέσουμε και τις δραματικές απώλειες για τα Ασφαλιστικά Ταμεία, ύψους 4 δις € περίπου ετησίως και 130 δις € αθροιστικά από τις μνημονιακές πολιτικές για την περίοδο 2010-2016, ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί πόσο ζοφερό είναι το μέλλον των συντάξεων  στην πολύπαθη πατρίδα μας!

Τα στοιχεία αυτά καταρρίπτουν και τις θεωρίες που εσχάτως αναπτύσσουν οι εκπρόσωποι της τρόικας, διάφορα εργοδοτικά Ινστιτούτα αλλά και επιστήμονες Πανεπιστημίων και Ινστιτούτων Κοινωνικών Φορέων(!), ότι δήθεν, μέσα από την ανεργιογόνα και υφεσιογόνα …ανάπτυξη του μνημονιακού προγράμματος, μπορεί να προκύψουν καλύτερες συνθήκες για τα Ασφαλιστικά Ταμεία και τις συντάξεις.

Συνεπώς, κυρίως λόγω της μεγάλης και μόνιμης ανεργίας και της ανησυχητικής εκτόξευσης της φτηνής (ευέλικτης) απασχόλησης, το μέλλον για τις ελληνικές συντάξεις είναι αβέβαιο με αποκλειστική ευθύνη των δανειστών και των κομμάτων του μνημονιακού τόξου! Είμαστε μπροστά σε τραγικό αδιέξοδο για τον λαό και τη χώρα μας!

Η ΕΝΥΠΕΚΚ καλεί την κυβέρνηση να σταματήσει κάθε συζήτηση για περαιτέρω «ευελιξία» στην αγορά εργασίας, να αποκαταστήσει εκ νέου την προστασία των ομαδικών απολύσεων προκειμένου να ενισχυθεί η σταθερή και πλήρης απασχόληση, η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει ικανούς πόρους για τη διάσωση των Ταμείων και να εγγυηθεί αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους της πατρίδας μας!

Για την Εκτελεστική Επιτροπή

Ο Πρόεδρος

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

Περισσότερα

Η νεοθατσερική “Αριστερά” καταργεί τις απεργίες !

ΑΛΕΞΗΣ Π. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΝΥΠΕΚΚ

15/1/2018

Η νεοθατσερική “Αριστερά” καταργεί τις απεργίες !

Το Νεοφιλελεύθερο “Μανιφέστο” του

ψηφίζει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ !

Ολόκληρη η Ελλάδα μία ΕΟΖ !

Ι.Το νομοσχέδιο-«μαμούθ» που ψηφίζεται σήμερα στη Βουλή δεν είναι απλώς ένα σύνολο εφαρμοστικών διατάξεων του τρίτου γενικευμένου και ανακεφαλαιωτικού Μνημονίου (ν. 4336/2015).

Είναι από μόνο του ένα νέο πολυδιάστατο και πολυμερές Μνημόνιο που ανακαθορίζει όλη τη δομή και τη διάρθρωση του εθνικού μας βίου!!

Είναι το όντως Μνημόνιο που μας εισάγει στην πιο σκοτεινή διαδρομή της νεώτερης μεταπολεμικής ελληνικής ιστορίας!!

Δεν υπάρχει τομέας δημόσιας ή ιδιωτικής δραστηριότητας που να μην αλλάζει με τις εξωφρενικές ρυθμίσεις που περιλαμβάνονται σ’αυτό.

Δεν υπάρχει καμιά συνταγματική, εργατική-συνδικαλιστική, κοινωνική και οικονομική πτυχή τού δημοκρατικού-αντιπροσωπευτικού συστήματος, θεμελιωμένη πάνω στον μικρο-ιδιοκτητικό τρόπο παραγωγής, που να μην δέχεται αντι-ιστορικές και παρά τη φύση των πραγμάτων προσβολές.

Είναι ένα υπερνεοφιλελεύθερο ιδεολογικό Μανιφέστο με τις πιο ακραίες ιδέες και θεσμούς που καμμιά άλλη συντηρητική κυβέρνηση στον κόσμο δεν τόλμησε να προωθήσει μέχρι σήμερα.

Σηματοδοτεί και ολοκληρώνει την απόλυτη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ στο πιο ακραίο νεοφιλελεύθερο κόμμα που κυβερνά σήμερα στην Ευρώπη!

Και κάθε πολίτης, που φιλοδοξεί να είναι ενήμερος και να έχει έστω μια απλή γνώμη για τα θλιβερά αυτά γεγονότα, πρέπει να γνωρίζει ότι το συνονθύλευμα αυτό δεν είναι μόνο 1.531 σελίδες(!!) διατάξεων, αιτιολογικών εκθέσεων, σημειώσεων…

Οι αλλαγές ήδη υφισταμένων διατάξεων, οι τροποποιήσεις, οι παραπομπές, οι προσθήκες… είναι απροσμέτρητες ακόμη και για την πιο συγκροτημένη και ενήμερη πολυμελή νομική ομάδα! Επομένως ο πιο συνειδητός μελετητής δεν μπορεί παρά να παραμείνει στην εξέταση ορισμένων κύριων πτυχών του.

ΙΙ.Το νομοσχέδιο αυτό περιλαμβάνει νέες ρυθμίσεις και θεσμούς σε μείζονα θέματα. Ειδικότερα η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, καθ’υπαγόρευση των ακραίων κύκλων των δανειστών:

1ον)Επιχειρεί να ιδιωτικοποιήσει τη Δικαιοσύνη, όπως άλλωστε υποστηρίζει και η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων.

Με τον θεσμό τής προηγούμενης δαπανηρής ιδιωτικής διαμεσολάβησης και από ΜΗ νομικούς, προ της προσφυγής στην κανονική δημόσια δικαστική λειτουργία, μεγάλο μέρος τού σκληρού πυρήνα τής δικαστικής λειτουργίας μεταφέρεται σε ήδη λειτουργούσες και συνιστώμενες κεφαλαιουχικές επιχειρήσεις διαμεσολάβησης. Έτσι αφαιρείται η απονομή δικαιοσύνης από τον φυσικό δικαστή, καταρρέει η διάκριση των εξουσιών και σημαντικό έδαφος των δημόσιων θεσμών ιδιωτικοποιείται, εμπορικοποιείται και γίνεται αντικείμενο αγοραίας κερδοσκοπίας.

Το πρωτοφανές αυτό για τα ευρωπαϊκά χρονικά γεγονός της υποχρεωτικής (αναγκαστικής) διαμεσολάβησης είναι επομένως είναι ένα αντικοινωνικό, αντιλαϊκό, αντιδικαιϊκό και αντισυνταγματικό μέτρο που πρέπει να συναντήσει την αντίθεση ΟΛΩΝ των πολιτών που θέλουν να συμβιώνουν σε μια δημοκρατική κοινωνία.

2ον)Θέτει το εθνικό κτηματολόγιο υπό ιδιωτικό έλεγχο

Προωθεί το απίστευτης θεσμικής σκληρότητας και ανήκουστο για ευνομούμενη χώρα μέτρο τής απώλειας του ακινήτου, εάν ο πολίτης εξ αμελείας δεν το δηλώσει εγκαίρως!! Με το ίδιο νομοσχέδιο πλήττεται και ο προστατευόμενος από το Σύνταγμα θεσμός των Υποθηκοφυλακείων!!

3ον)Δημιουργεί το «Χρηματιστήριο Ενέργειας»

Θέτει ολόκληρο τον -πολύ σημαντικό για μια οικονομία- κλάδο τηςενέργειας υπό ιδιωτικό έλεγχο αφού θα συγκεντρώσει τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας σε λίγες κεφαλαιουχικές εταιρίες, θα καταστρέψει τους μικρούς και μεσαίους παραγωγούς και θα ιδιωτικοποιήσει κατ’ουσίαν τα «κοινά τοις πάσι» αγαθά (ήλιο, αέρα, θάλασσα, θερμικό πλούτο κ.λπ.)

4ον)Αυξάνει κατά τέσσερις (4) ακόμη τις άδειες καζίνο και μειώνει τη φορολόγησή τους σε σημαντικό βαθμό

Επίσης επιτρέπει τον δανεισμό των παικτών καζίνο έως του ποσού των 50.000 ευρώ, καλλιεργώντας και εμβαθύνοντας την ψυχολογία του τζόγου που θα καταστρέψει ατομικές και οικογενειακές περιουσίες.

5ον)Εντάσσει τις 14 πιο σημαντικές ΔΕΚΟ στο υπερΤαμείο προς άμεση εκποίηση και εκμετάλλευση από ιδιωτικά συμφέροντα των δημοσίων αγαθών που εκμεταλλεύονται. Έτσι και αυτά τα δημιουργήματα της διαχρονικής Κοινωνικής Οικονομίας θα ενταχθούν στις οικονομικές στρατηγικές ξένων δυνάμεων ή ιδιωτικών συμφερόντων, ξεκομμένων ή αντιστρατευόμενων την εθνική στρατηγική ανάπτυξης.

Μάλιστα δε, παρέχεται πλήρης ασυλία στα μέλη της Διοίκησης του υπερΤαμείου-ΕΕΣΥΠ απαλλάσσοντάς τα, εκ των προτέρων, από κάθε ποινική και αστική ευθύνη και από την υποχρέωση υποβολής «πόθεν έσχες»!!

6ον)Γενικεύει τον θεσμό των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών (ΚΑΙ της πρώτης κατοικίας από 21-2-2018).

Από 1-5-2018 και εφεξής, χωρίς δημοσιότητα, χωρίς ακροατήριο, χωρίς τις συνταγματικές εγγυήσεις τού δημοκρατικώς δρώντος λαού, θα εκποιείται «αντί πινακίου φακής» κάθε περιουσιακό στοιχείο των πολιτών και μάλιστα τώρα, όχι μόνο χάριν της ανακεφαλαιοποίησης των Τραπεζών, αλλά και για την είσπραξη οφειλών τού Δημοσίου από 500 ευρώ και πάνω!!

7ον)Θεσμοθετεί την ηλεκτρονική πιστοποίηση αναπηρίας

Το αντικοινωνικό και ακραία αντιαναπηρικό αυτό μέτρο αναμένεται να αποστερήσει πολλούς ανήμπορους συμπατριώτες μας από τα αντίστοιχα επιδόματα ή συντάξεις. Αυτό θα συμβεί συνδυαστικά με τη θέσπιση του θεσμού της “λειτουργικής” αναπηρίας, που αποσυνδέει το ποσοστό αναπηρίας από την ικανότητα προς εργασία. Είναι θεσμός ακραία “ευγονικός” που θα οδηγήσει στο μέλλον πολλούς ανάπηρους στη φτώχεια και τη δυστυχία.

8ον)Θεσπίζει την υποχρεωτική επανεξέταση των ενταγμένων στα ΒΑΕ

Οι ρυθμίσεις για ταχεία επανεξέταση όλων των επαγγελμάτων και ειδικοτήτων που έχουν χαρακτηριστεί ως βαρέα και ανθυγιεινά (από 1-3-2019), σε μια χώρα με ατελές πλαίσιο κανόνων ασφάλειας στην εργασία και ευνοϊκές για εργατικά ατυχήματα εργασιακές συνθήκες, προβλέπεται ότι θα μειώσουν στο ελάχιστο την κατηγορία των εργαζομένων σ’αυτά.

9ον)Αυστηροποιεί αδικαιολόγητα τις προσλήψεις των συμβασιούχων σε Δημόσιο-ΟΤΑ

Με το επικείμενο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα 2019-2022 ο πλήρης έλεγχος ακόμα και της τελευταίας σύμβασης εργασίας ορισμένου χρόνου, σε όλους τους τομείς τής δημόσιας δραστηριότητας, αποβλέπει στη μείωση των εργαζομένων, την «απελευθέρωση» πολλών τομέων δημόσιας δραστηριότητας και στην παράδοσή του στα ιδιωτικά συμφέροντα.

10ον)Περιορίζει μέχρι καταργήσεως το δικαίωμα στην απεργία

Οι ρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για τις απεργίες είναι οι πιο αντεργατικές και αντισυνδικαλιστικές σε όλη την Ευρώπη.

Τροποποιεί τη γενική διατύπωση του άρθρου 8 παρ. 2 του ν. 1262/1982 που αναφέρεται στη σύγκληση Γενικής Συνέλευσης, στην επίτευξη απαρτίας και στη λήψη απόφασης, αποσιωπώντας το άρθρο 20 του ίδιου νόμου περί του ποσοστού για τη κήρυξή της. Έτσι ανοίγει ένα παράθυρο στενής-περιοριστικής ερμηνείας των σχετικών διατάξεων από κυβέρνηση και εργοδότες (πιθανώς και από τα Δικαστήρια) για τη νόμιμη ή μή κήρυξη απεργίας από τις πρωτοβάθμιες ενώσεις, που θα ματαιώσει το εύρος των λυμφατικών απεργιακών αγώνων που απομένουν.

Η διατύπωση, δε, της υπό ψήφιση ρύθμισης περιλαμβάνει όλες τις πρωτοβάθμιες οργανώσεις, ανεξαρτήτως τοπικότητας. Άλλωστε οι δευτεροβάθμιες και η τριτοβάθμια οργανώσεις παίζουν επικαλυπτικό ρόλο αφού οι διεργασίες των απεργιακών αγώνων γίνονται στους εργαζομένους και τα μέλη των πρωτοβάθμιων σωματείων.

Υποστηρίζεται από ορισμένους ότι η ρύθμιση για τις απεργίες είναι «ατελής», πλην όμως φαίνεται ότι πρόκειται για μελετημένη και επεξεργασμένη ενέργεια που στοχεύει στην ευνοϊκή για την εργοδοσία περιοριστική ερμηνεία περί νομιμότητας των απεργιών.

Η απαίτηση επίτευξης απαρτίας με το 50%+1 των ταμειακώς τακτοποιημένων μελών στα Πρωτοβάθμια Σωματεία με εργαζομένους πολλών ταχυτήτων και μειωμένους μισθούς, καθώς και η αξίωση της ίδιας απαρτίας για τη λήψη απόφασης για απεργία, είναι βέβαιον ότι θα οδηγήσει στη ματαίωση του μεγαλύτερου μέρους των απεργιών.

Προσπάθεια με το ίδιο περιεχόμενο διαπίστωσης απαρτίας και λήψης απόφασης για απεργία έγινε και από τη Μάργκαρετ Θάτσερ το 1988, η οποία -προ του κινδύνου κυβερνητικής κρίσης- απέσυρε τελικά τη διάταξη κατά τη συζήτηση στο Κοινοβούλιο.

Η διάταξη ήταν νομοτελειακή εξέλιξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που είναι παραδομένη στους δανειστές και τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό. Εξάλλου από την ένταξή μας στα Μνημόνια (2010), η απεργία ήταν θεσμός υπό διωγμό, «υπό προγραφή».

11ον)Στοχεύει στην τιθάσευση των κοινωνικών αγώνων

Η πρωτοφανής αυτή ρύθμιση για την κήρυξη της απεργίας επισφραγίζει τη γενικευμένη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την αδυναμία του Συνδικαλιστικού Κινήματος να αντισταθεί αποτελεσματικά:

-σε μια αγορά εργασίας με γενικευμένη ευελιξία και με πρωτοφανή σε όγκο μερική απασχόληση,

-στην όλο και φθηνότερη πλήρη απασχόληση,

-στις ποικιλώνυμες μορφές νεανικής «ειλωτείας»,

-στον «παγωμένο» για χρόνια κατώτατο μισθό,

-στην πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων,

-στη θέσπιση της ανταπεργίας κ.ά.

Για όλα αυτά …χρειάζονται Συνδικάτα χωρίς το όπλο του απεργιακού αγώνα, χωρίς παρέμβαση, χωρίς χώρο για δράση.

Η πρωτοφανής σε σκληρότητα αυτή παρέμβαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ βρήκε το Σ/Κ απροετοίμαστο, την κοινωνία σε υποχώρηση, τις μάζες στη χειρότερη δυνατή κατάσταση. Το Σ/Κ, χωρίς μαζικότητα, χωρίς νομική στρατηγική, χωρίς γραμμή, χωρίς αξιοπιστία, κύρος, λόγο και δύναμη, παραδίνεται δυστυχώς στους παρηκμασμένους κομματικούς μηχανισμούς.

Οι ηγεσίες της Αριστεράς και οι προοδευτικές συλλογικότητες φαίνεται ότι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη τί έχει συμβεί ακριβώς στη χώρα, τί κακό έχει προξενήσει η μνημονιακή διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τί υποχρεώσεις, δεσμεύσεις και δουλείες έχει φορτώσει στον λαό, το Κίνημα και τις μελλοντικές γενιές!!

Το νομοσχέδιο που συζητείται σήμερα στη Βουλή, -η οποία έχει μετατραπεί σε νομοθετικό σώμα των δανειστών, σε θεσμό-“εχθρό του λαού”-, δεν πρέπει να ψηφιστεί!

Είναι ένα ακραίο νεοφιλελεύθερο Μανιφέστο ιδεών, αρχών και θεσμών που φιλοδοξεί να μετατρέψει τη χώρα σε εθνική ΕΟΖ (Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη), σε κρατίδιο πλήρως νεοφιλελεύθερου οικονομικού «ΕλΝτοράντο».

Η πατρίδα βρίσκεται στο σημείο μηδέν από κάθε άποψη. Το Κίνημα ανύπαρκτο, ο λαός ανήμπορος, η χώρα στα χέρια μιας ηγετικής ομάδας που έχει αποτύχει σε όλα και μας οδηγεί στο πουθενά!

Όμως υπάρχει άμεση ανάγκη να μείνουμε όρθιοι, να δημιουργήσουμε ελπίδα και αισιοδοξία. Γιατί «η συναίσθηση της αδυναμίας είναι η μεγαλύτερη δύναμη».

Για την ΕΝΥΠΕΚΚ

Ο Πρόεδρος

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

Περισσότερα

Να ερωτηθεί ο λαός για τη Μακεδονία μας!

Για τη Μακεδονία μας, να ερωτηθεί ο λαός!

 

1.Ο ευρωπαϊκός (κυρίως ο γερμανικός) Τύπος γράφει για τις πιέσεις που δέχεται η Ελλάδα να τερματίσει γρήγορα τη διαμάχη με το κρατίδιο των Σκοπίων, να αναγνωρίσει την υπάρχουσα πραγματικότητα και να δεχτεί την εμβληματική λέξη «Μακεδονία» ως επίσημη, erga omnes, ονομασία του, όπως άλλωστε έχει αναγνωριστεί από 138, μέχρι σήμερα, κράτη του ΟΗΕ.

Στην Αθήνα «επιδαψιλεύουν» έναν πρόσθετο προσδιορισμό, όχι υποχρεωτικά γεωγραφικό, σύμφωνα με τη γραμμή υποχώρησης (έναντι της απόφασης του Συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών το 1992) που είχε χαράξει προ δεκαετίας η τότε κυβέρνηση στο βέτο της Συνόδου του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι.

Εν τούτοις, στην Ελλάδα όλη σχεδόν η δημοσιολογία ασχολείται με τις συσκέψεις και τις «επιθυμίες» τού κυβερνητικού συνασπισμού προσπαθώντας να δημιουργήσουν την εντύπωση μιας ατμόσφαιρας εργώδους προβληματισμού και αυτοπροσδιορισμού…

Ενώ όλος ο κόσμος δηλαδή γνωρίζει ότι οι αμερικανοί και το ΝΑΤΟ επείγονται μέχρι την καλοκαιρινή Σύνοδο να εντάξουν στη Συμμαχία και ύστερα στην ΕΕ το τεχνητό, πολυφυλετικό και πολυεθνικό γειτονικό κρατίδιο (γι’αυτό άλλωστε επείγονται να αρθεί το ελληνικό βέτο), εμείς στην ενδοχώρα προσπαθούμε να ξεγελάσουμε τους πολίτες ότι δήθεν διαπραγματευόμαστε, ενώ σχεδόν όλα έχουν συμφωνηθεί…!!

Πρόκειται περί της γνωστής τακτικής τής απόκρυψης τής σκληρής πραγματικότητας και της δημιουργίας μιας ψευδαίσθησης …αυτονομίας, ενός τεχνητού κλίματος ανεξαρτησίας..,  για να φανεί η παραχώρηση του πανάρχαιου ελληνικού ονόματος της Μακεδονίας ως αποτέλεσμα διεργασίας εσωτερικής περίσκεψης και έκφρασης τού εθνικού μας συμφέροντος στον παρόντα χρόνο.

Είχαμε από ετών επισημάνει ότι σε περιόδους εθνικής αδυναμίας, όταν δηλαδή η πατρίδα βρίσκεται υπό κηδεμονία και το Κοινοβούλιο έχει μεταβληθεί σε μηχανισμό επικύρωσης αποφάσεων (με κατεπείγουσα μάλιστα διαδικασία) που επιβάλλουν ξένοι, το ένστικτο αυτοσυντήρησης θα υπαγόρευε να μην λαμβάνονται αποφάσεις, τουλάχιστον για εθνικά ζητήματα, όπου διακυβεύονται υπαρκτικά στοιχεία τού εθνικού μας σχηματισμού. Η στοιχειώδης λογική υπαγορεύει ότι σε συνθήκες πλήρους (σχεδόν) ετερονομίας επί των κρίσιμων θεμάτων προέχει η αυτοσυντήρηση. Γιατί ένα δέσμιο κράτος μόνο σε παραχωρήσεις μπορεί να υποχρεωθεί, μόνον εθνικούς ακρωτηριασμούς είναι δυνατόν να υποστεί, αφού βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους κηδεμονίας.

Το ζήτημα άλλωστε της διαφοράς μας με το κρατίδιο των Σκοπίων δεν αφορά μόνον το κρίσιμο θέμα της ονομασίας, αλλά και τον προσδιορισμό τής εθνοτικής του προέλευσης, της φυλετικής του συγκρότησης, της γλωσσικής του καταγωγής, καθώς και την προέλευση, οικειοποίηση και διαχείριση των εθνικών του συμβόλων κ.λπ., από τα οποία, σε συνδυασμό με το όνομα, μπορεί να προκύψουν στο μέλλον κινήσεις αλυτρωτικού χαρακτήρα.

Είναι επομένως ζήτημα συνολικής ταυτότητας ενός τεχνητού κρατιδίου που εμφανίστηκε να διεκδικεί, κυρίως μετά τη βίαιη διάλυση της Ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, υλικό, πνευματικό και ιστορικό χώρο τού πανάρχαιου δικού μας εθνικού σχηματισμού.

 

2.Για την «ωρίμανση» όμως του ζητήματος των Σκοπίων, δεν ευθύνεται μόνο ο πολύπλευρος εξωτερικός παράγοντας, αλλά και η ονείρωξη των δυνάμεων του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Η άρχουσα τάξη, χωρίς να έχει συγκροτήσει ποτέ μια μόνιμη εθνική στρατηγική, προέβαλλε επί σειρά ετών, μετά τη διάλυση του υπαρκτού σοσιαλισμού και της αυτοδιαχειριζόμενης γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας, το επιχείρημα ότι με την οικονομική μας διείσδυση θα καθιστούσαμε το τεχνητό κρατίδιο των Σκοπίων «προτεκτοράτο» της Ελλάδας.

Εν τέλει η οικονομική …απόβαση πραγματοποιήθηκε άναρχα και ασύντακτα, όπως συνήθως πράττει η ελληνική άρχουσα τάξη και αντί της προσέγγισης με το γειτονικό κρατίδιο, φούντωσε ο εθνικισμός, ο αλυτρωτισμός και ο διεκδικητισμός συμβόλων, ιστορικών προσώπων, περιόδων και εδαφών εις βάρος τού ελληνικού κράτους.

Έτσι φτάσαμε στην απόφαση των πολύπειρων πολιτικών αρχηγών Κων/νου Καραμανλή, Ανδρέα Παπανδρέου, Κων/νου Μητσοτάκη κ.λπ. να αποκλείσουν την αναγνώριση των Σκοπίων με ονομασία που θα εμπεριέχει τον όρο «Μακεδονία» ή παράγωγό του.

Έκτοτε η πατρίδα μας αποδυναμώθηκε και τέθηκε υπό διαρκή κηδεμονία από την τριαρχία των δανειστών και μέρα με τη μέρα μεταπίπτει σε δευτερεύουσα-συμπληρωματική οικονομία και κοινωνία σε σχέση με τις άλλες χώρες τής ΕΕ. Δηλαδή οι επικυρίαρχες δυνάμεις προετοιμάζουν τη «μετάπτωση» της χώρας στη ζώνη της ευρωπαϊκής περιφέρειας, σύμφωνα άλλωστε και με τη διακηρυγμένη πλέον στρατηγική τής «περιφερειοποίησης» της ΕΕ («των πολλών ταχυτήτων») που με ομόκεντρους κύκλους διαφορετικού θεσμικού, οικονομικού και κοινωνικού κεκτημένου θα συγκροτούν την ΕΕ.

Μέσα σ’αυτό το κλίμα των διαρκών υποχωρήσεων, το όνομα του κρατιδίου θα εμπεριέχει (και μάλιστα με πλούσιο αλυτρωτικό υπόβαθρο και περιεχόμενο) τον όρο «Μακεδονία», πολύ περισσότερο που η Βουλγαρία, με την κυριαρχία του ΝΑΤΟϊκού κ.Μπορίζοφ, δεν φαίνεται να προβάλλει αντιρρήσεις για την ταυτότητα του κρατιδίου λόγω των γνωστών φυλετικών συγγενειών μεγάλου τμήματος των κατοίκων του με το βουλγαρικό έθνος.

 

3.Αυτή την προδιαγεγραμμένη εξέλιξη δεν είναι δυνατόν να την δεχτούν οι Έλληνες απανταχού της γης. Εάν επικυρωθεί μια τέτοια συμφωνία, θα καταγραφεί ως ένας ακόμη ακρωτηριασμός τού εθνικού μας σχηματισμού.

Το κλίμα του ΑΠΟ-εθνισμού και του «ρεαλισμού», που διαπερνά μεγάλο μέρος των μνημονιακών δυνάμεων, δεν θα κυριαρχήσει ποτέ στις λαϊκές συνειδήσεις γιατί όλοι οι Έλληνες έχουν συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να σταματήσει αυτός ο θεσμικός, κοινωνικός και εθνικός κατήφορος τής διαρκούς συρρίκνωσης και της παραχώρησης κυριαρχικών μας δικαιωμάτων που ο παρών συσχετισμός δυνάμεων μάς επιφυλάσσει.

Επομένως -και επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος έκφρασης τής λαϊκής συνείδησης- το ζήτημα πρέπει να τεθεί με ένα απλό και εύληπτο ερώτημα στον ελληνικό λαό.

Η μνημονιακή πολιτική τάξη έχει, άλλωστε, πρόσφατη εμπειρία δημοψηφισμάτων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έθεσε στον ελληνικό λαό προ δυόμισι ετών το ζήτημα της αποδοχής ή όχι του πακέτου Γιούνκερ, για να έρθει ασφαλώς, μετά από λίγες μέρες, να αναιρέσει την ετυμηγορία του και να φέρει το τρίτο γενικευμένο και ανακεφαλαιωτικό υπερΜνημόνιο που εφαρμόζει με τόση επιμέλεια και …ευλάβεια ώστε να θεωρείται η καλύτερη και περισσότερο υπάκουη μνημονιακή κυβέρνηση που γνώρισε η χώρα.

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Για την ΕΝΥΠΕΚΚ

Ο Πρόεδρος

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

Περισσότερα