Τα προβλήματα με την Τουρκία τώρα αρχίζουν !

Τα προβλήματα με την Τουρκία τώρα αρχίζουν !

 

Το πολιτικό προσωπικό που υποθήκευσε τη χώρα

δεν αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο Ερντογάν !

 

Ο ν. 4491/2017 (Τουρκική Ένωση Ξάνθης κ.ά.)

που ψήφισαν τα 5 κόμματα του Μνημονίου,

θα είναι μόνιμη πηγή εθνικών δεινών στο μέλλον

 

 

Τώρα που έφυγε ο κ.Ερντογάν, μπορούμε να αποτιμήσουμε την επίσκεψή του έχοντας υπόψη όσα δημόσια -τουλάχιστον- έχουν αναφερθεί.

1.Δύο εβδομάδες προ της επίσκεψης, αρχής γενομένης από τα περίφημα non-papers «της πολιτικής των υπογείων», η κυβερνητική προπαγάνδα μάς είχε βομβαρδίσει, εν είδει επερχόμενου …θριάμβου, ότι ο Τούρκος Πρόεδρος, απομονωμένος από τη διεθνή ζωή, «φτωχός συγγενής» του διεθνούς γίγνεσθαι, παρίας και απόβλητος τής …απροσδιόριστης ευρωπαϊκής πολιτικής, έρχεται στην Αθήνα για να εκλιπαρήσει τους επικεφαλής της Ελληνικής Πολιτείας των Μνημονίων και της διακηρυγμένα μειωμένης κυριαρχίας ώστε η ΕΕ, στην οποία τόσο …διακαώς επιθυμεί να ενταχθεί, να τον δεχθεί και πάλι στους κόλπους της.

Τον αυτόχρημα αναληθή και κωμικοτραγικό κεντρικό κυβερνητικό ισχυρισμό τον παρήγαγαν και πολλοί δημοσιολόγοι του «νέου συστήματος ενημέρωσης» της κοινής γνώμης που κόντεψαν να μας πείσουν πως είναι τόσο μεγάλο το κύρος των Ελληνικών Αρχών που μια περιφερειακή δύναμη του μεγέθους της Τουρκίας προστρέχει στα πόδια της για να βρει «παράθυρο στον κόσμο».

2.Αλλά ο Ερντογάν έχει συμμαχήσει με τον Πούτιν και -πλην των νέων σοβαρών οπλικών συστημάτων που αγοράζει από τη Ρωσία χωρίς να υπολογίζει το ΝΑΤΟ (του οποίου η Τουρκία είναι μέλος)- μετέχει της τριμερούς ρυθμιστικής συμμαχίας των ισχυρών δυνάμεων της περιοχής (Ρωσία, Ιράν, Τουρκία), επανήλθε στην πολιτική ανοχής του ανθεκτικού Άσσαντ, αποτρέπει τη δημιουργία κουρδικού κράτους στα βόρεια του Ιράκ, πρωταγωνιστεί στη λογική αντίδραση όλων σχεδόν των κρατών τού κόσμου στο άτοπο και ανιστόρητο αλλά και επικίνδυνο εγχείρημα του Τραμπ να ανακηρύξει πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ την Ιερουσαλήμ, σβήνοντας έτσι το κεντρικό παλαιστινιακό όνειρο.

Ταυτόχρονα προωθεί με ταχείς ρυθμούς τρεις πυρηνικούς σταθμούς με την τεχνογνωσία και τη βοήθεια της Ρωσίας, τον έναν απέναντι από τα ελληνικά παράλια.

3.Το ότι καταφέρεται εναντίον της Ευρώπης και των ισχυρών κρατών-μελών επειδή αυτά αξιώνουν την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που καταπατώνται μαζικά στην Τουρκία, κυρίως μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, δεν είναι δείγμα της αδυναμίας του, αλλ’απεναντίας της ισχύος του.

4.Αυτή την αίσθηση υπεροχής του και απόλυτης κυριαρχίας του στην Τουρκία πάνω από μια 15ετία (ισχύ που μόνο ο Κεμάλ Ατατούρκ είχε κατακτήσει) την εξήγαγε και στην Ελλάδα όπου τον είδαμε με αυτοκρατορικό τρόπο να ξεδιπλώνει όλες τις διεκδικήσεις εις βάρος της χώρας μας σε ένα ντελίριο αναθεωρητισμού του status quo. Κι όλα αυτά τα εκστόμισε εν γνώσει των ιστορικών ανακριβειών των ισχυρισμών του και μάλιστα με ύφος και μεθοδολογία πρωτόγνωρη για τέτοιες επισκέψεις υψηλοτάτου επιπέδου.

Ο Ερντογάν δεν ήταν …προσκυνητής τής ισχύος μας, όπως μας προδιέθετε η επιπόλαιη κυβερνητική προπαγάνδα, αλλά επιτιθέμενος από θέσεως ισχύος. Κι αυτό έγινε σε συνδυασμό με την επίσκεψη στη Δυτική Θράκη και την υποδοχή του ως αρχηγού επειδή η Ελληνική Βουλή με τον ν.4491/2017 (άρθρα 28 και 29) έδωσε τη δυνατότητα στην αποκαλούμενη «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» και σε άλλες οργανώσεις να επιχειρήσουν και πάλι τη δικαστική επιδίωξη του αυτοπροσδιορισμού τους ως Τούρκων μετά και την απόφαση του Δικαστηρίου του Στρασβούργου.

5.Ανεξαρτήτως, ως εκ τούτου, των απαντήσεων που έλαβε από τη διόλου ψύχραιμη πολιτειακή ηγεσία, η μόνη επίγευση που αφήνει η όλη επίσκεψη είναι η θρασύτατη διεκδίκηση ζωτικού εθνικού χώρου σε όλα τα μέτωπα και η αξίωση για την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης που επ’ουδενί έπρεπε να τεθεί (και μάλιστα δημόσια) στο τραπέζι των επαφών των δύο χωρών.

Η επίσκεψη δηλαδή έγινε χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία, χωρίς ιστορική μνήμη, χωρίς έλεγχο και συμφωνία των λεπτομερειών, των λόγων και των κινήσεων, όπως γίνεται συνήθως σε παρόμοιου επιπέδου επισκέψεις.

Γιατί ένα από τα βασικά στοιχεία των διακρατικών σχέσεων -όταν μάλιστα βρίσκονται σε έξαρση ή διαφωνία- με παραβάσεις και παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου (και όχι μόνο) είναι το timing που επιτρέπει την αναβάθμιση της θέσης σου ή έστω την ενίσχυση της εθνικής σου αξιοπρέπειας στον διεθνή διπλωματικό ανταγωνισμό.

Το γεγονός μάλιστα ότι έκανε και μαθήματα δημοκρατίας στην Ελλάδα και την ΕΕ, καθιστά τον κυβερνητικό ισχυρισμό για τον «παρία» που εκλιπαρεί τους …κατέχοντες τα κλειδιά της Ευρώπης, τη μεγαλύτερη ιλαροτραγωδία που υπέστη η Ελληνική Πολιτεία στα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

6.Παρ’όλα αυτά, κανένας δεν ζήτησε συγγνώμη από τους Έλληνες πολίτες για την ανεπέρειστη και κωμικοτραγική προπαγάνδα τού ισχυρού διαμεσολαβητή προς την Ευρώπη ούτε κάποιος από τους λεγόμενους «δημοσιολόγους» ανασκεύασε τα φληναφήματα των non-papers που αναπαρήγαγε για τόσες μέρες.

Ακόμη και σοβαροί άνθρωποι επιχειρηματολόγησαν για τον …αδύναμο Ερντογάν που αναζητά δήθεν μέσω Ελλάδας πύλη επανεισόδου στην Ευρώπη. Πρόκειται για την αυτοαναπαραγόμενη ψευδαίσθηση περί της …ισχυρής Ελλάδας που λαμβάνει απροϋπόθετα ως εθνικό καλό οτιδήποτε προέρχεται από τις Βρυξέλλες. Προσποιούνται ότι δεν υπάρχουν Μνημόνια, ότι ισχύει ακόμη το κοινοτικό κεκτημένο καίτοι από τα επισημότερα ευρωπαϊκά χείλη διακηρύσσεται το αντίθετο, ότι επανερχόμαστε σε θέση ευρωπαϊκής ισχύος κάτι που δεν είχαμε ποτέ.

Αυτή η ψευδαίσθηση οδήγησε στη σημερινή ονείρωξη για τον ισχυρό διαμεσολαβητή, ακόμη και αν ο πανίσχυρος Ερντογάν, όχι μόνο αρνείται τη διαμεσολάβηση, αλλά και επιτίθεται προς πάσα κατεύθυνση.

Είπαμε κι άλλη φορά ότι οι ονειρώξεις, κατά τον Φρόυντ, μπορεί να είναι ατομικές. Τότε δεν βλάπτουν παρά μόνο αυτόν που φαντασιώνεται ή έστω και το στενό του περιβάλλον. Όταν όμως γίνονται εθνική πολιτική, τότε γεννώνται κοινωνικά δράματα και εθνικές συμφορές.

Ας ελπίσουμε ότι η πολιτική των ονειρώξεων θα μετριαστεί στο μέλλον. Γιατί τώρα που ολοκληρώνεται το μνημονιακό οικοδόμημα, στο οποίο προορίζεται (κατά την ευρωπαϊκή πορεία των πραγμάτων) να εγκλειστεί ο ελληνικός λαός για πολλές δεκαετίες, η μόνη συνειδησιακή, εθνικά και κοινωνικά ενδεδειγμένη κατάσταση, είναι η συναίσθηση του αδιεξόδου στο οποίο έχουμε βρεθεί.

Και χρειάζεται μεγάλη δύναμη και κουράγιο από τον ελληνικό λαό να συνειδητοποιήσει την αδιέξοδη πορεία της χώρας και να σταματήσει την πορεία της ατέρμονης μετάπτωσής της σε δευτερεύουσα, συμπληρωματική οικονομία και κοινωνία σε σχέση με τις κεντροευρωπαϊκές.-

 

Περισσότερα

Αναγκαίο σήμερα όσο ποτέ Πατριωτικό Προοδευτικό Αντιμνημονιακό Μέτωπο!

Αναγκαίο σήμερα όσο ποτέ

Πατριωτικό Προοδευτικό Αντιμνημονιακό Μέτωπο!

 

 

Χαιρετισμός του Προέδρου της ΕΝΥΠΕΚΚ κ.Αλέξη Μητρόπουλου

στην πανελλαδική διάσκεψη της Προοδευτικής Ενωτικής Κίνησης (Κώστας Χρυσόγονος)

 

 

Η Ένωση για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους (ΕΝ.ΥΠ.Ε.Κ.Κ.) χαιρετίζει την πρωτοβουλία για συγκρότηση νέας Πολιτικής Κίνησης φίλων, μελών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που, μαζί με τον Ευρωβουλευτή και φίλο Κώστα Χρυσόγονο, αποχώρησαν από το κυβερνητικό κόμμα και αποφάσισαν να ακολουθήσουν αυτόνομη πολιτική πορεία.

 

Φίλες και φίλοι,

Με αρκετούς από εσάς έχουμε ίδια ή παράλληλη πολιτική διαδρομή.

Αφήσαμε τον χώρο τής μεγάλης δημοκρατικής παράταξης που σχημάτιζε το ΠΑΣΟΚ, όταν η ηγεσία του, ως κυβέρνηση, παρέδωσε τη χώρα και τον λαό στην τριαρχία των δανειστών και ενταχθήκαμε άλλοι προ επταετίας και πλέον στον μικρό τότε ΣΥΡΙΖΑ, άλλοι όταν έγινε Αξιωματική Αντιπολίτευση, μερικοί μάλιστα εκλεγήκαμε και στα ανώτατα πολιτικά του όργανα.

Γρήγορα όμως και λίγες ημέρες μετά τον σχηματισμό της …αλλοπρόσαλλης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ήρθαμε αντιμέτωποι με την ταπεινωτική συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου 2015. Σύμφωνα με τους όρους της, η χώρα παραδινόταν, για δεκαετίες, ολοκληρωτικά στους δανειστές και στις αξιώσεις τους, κάτι που υλοποιήθηκε με το γενικευμένο και ανακεφαλαιωτικό τρίτο Μνημόνιο του 2015.

Εκεί, μεταξύ των άλλων:

  • υπεγράφη ρήτρα παραίτησης από την ονομαστική διαγραφή του χρέους,
  • αναγνωρίστηκε ως νόμιμο και οφειλόμενο το σύνολο του χρέους,
  • αποφασίστηκε η δημιουργία υπερΤαμείου υπέρ των δανειστών με διαδικασίες ρευστοποίησης του διαχρονικού άυλου και υλικού πλούτου της πατρίδας προς αποπληρωμή των δανείων και
  • ανελήφθησαν δεσμεύσεις για πολλά δημοσιονομικά και πάσης φύσεως μέτρα που ουσιαστικά:

-καταργούσαν τον πανάρχαιο μικρο-ιδιοκτητικό τρόπο παραγωγής,

-κατέστρεφαν το Ασφαλιστικό Σύστημα,

-ελαστικοποιούσαν τις Εργασιακές Σχέσεις και

-καθιστούσαν το Κοινοβούλιο μηχανισμό παραγωγής νόμων που είχαν συνταγεί (και συντάσσονται ουσιαστικά ακόμη) από τους δανειστές.

Εμείς δεν ήταν δυνατόν να ψηφίσουμε το τρίτο Μνημόνιο. Και παρά την προσφορά υπουργικών αξιωμάτων, αρνηθήκαμε. Επαναβιώσαμε τον κοινωνικό και επιστημονικό φορέα της Ένωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους (ΕΝΥΠΕΚΚ), που, με τις τοπικές του αναφορές σε όλα τα μέρη της πατρίδας μας, προσπαθεί να «σπάσει» τη γενικευμένη δημοσιολογία της μνημονιακής «κανονικότητας» και να δώσει την εναλλακτική θέαση.

Έτσι, προ διετίας και πλέον, με τη Διακήρυξή μας καλέσαμε και όσους συμμερίζονταν την ιδεολογία μας από την πάλαι ποτέ κραταιά σοσιαλιστική τάση να εγκαταλείψουν το κυβερνητικό στρατόπεδο, αφού ήταν προφανές ότι η κυβέρνηση θα εφάρμοζε το σκληρότερο νεοφιλελεύθερο και αναχρονιστικό πρόγραμμα που είχε αναλάβει ποτέ κυβέρνηση οιασδήποτε πολιτικής απόχρωσης στην Ευρώπη. Στόχος μας ήταν να ξεφύγουν οι δημοκρατικοί πολίτες από την παγίδα του κυβερνητισμού που εξαχρειώνει τα πιστεύω τους και διαψεύδει καθημερινώς τις ελπίδες τους.

Τώρα, με τις τελευταίες εξελίξεις και την παταγώδη αποτυχία τής κυβέρνησης σε όλους σχεδόν τους τομείς, επικρέμαται ο φόβος τής ραγδαίας κοινωνικής επιδείνωσης μετά τον Αύγουστο του 2018, όταν δηλαδή θα έχουμε Μνημόνια χωρίς χρηματοδότηση με στόχο το ανέφικτο για τον καθημαγμένο λαό μας πλεόνασμα ύψους 3,5% του ΑΕΠ και με διπλή εποπτεία των αντιμεταρρυθμίσεων από την τριαρχία των δανειστών και τις αγορές.

Τώρα λοιπόν που ολοκληρώνεται το μνημονιακό οικοδόμημα, στο οποίο θα εγκλειστεί η χώρα για το αόριστο μέλλον και θα αρχίσει η διαδικασία της διαρκούς μετάπτωσής της σε δευτερεύουσα και συμπληρωματική οικονομία και κοινωνία εν σχέσει με τις κεντροευρωπαϊκές, είναι χρήσιμο να αναλαμβάνονται πολιτικές πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση ενός προοδευτικού πατριωτικού αναπτυξιακού μετώπου, έξω και πέρα από το μνημονιακό πολιτικό τόξο και από τις δυνάμεις που επέβαλαν, ψήφισαν και εφαρμόζουν τους εκατοντάδες νόμους των Μνημονίων.

Σε μια τέτοια επιλογή είμαστε ανοικτοί για συζήτηση με κάθε ειλικρινή κίνηση και με μια ατζέντα που θα συμφωνηθεί και θα συνδιαμορφωθεί ανοιχτά, δημοκρατικά και συλλογικά.

Ευχαριστούμε που μας καλέσατε και περιμένουμε με ενδιαφέρον τις θέσεις και τις προτάσεις σας.-

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

Πρόεδρος ΕΝΥΠΕΚΚ

 

 

Περισσότερα

Γιατί καλέσατε τον κ.Ερντογάν, κύριε Παυλόπουλε;

 

ΑΛΕΞΗΣ Π. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

   ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΝΥΠΕΚΚ

6/12/2017

 

 

Ερώτημα στον αξιότιμο Πρόεδρο της Δημοκρατίας

 

Γιατί καλέσατε τον κ.Ερντογάν, κύριε Παυλόπουλε;

 

Να ενημερωθεί άμεσα ο λαός για τον λόγο της πρόσκλησης

και τα θέματα της συζήτησης !

 

 

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας,

Πριν λίγες μέρες ο ελληνικός λαός πληροφορήθηκε ότι προσκαλέσατε για επίσημη επίσκεψη στην πατρίδα μας στις 7 και 8 Δεκεμβρίου 2017 τον Πρόεδρο της Τουρκίας κ.Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Όμως, κύριε Πρόεδρε, παραλείψατε να ενημερώσετε τον ελληνικό λαό για τους λόγους που «επέβαλαν» αυτή την πρόσκληση ή, τους λόγους που σας οδήγησαν στην ανάληψη από εσάς αυτής της πρωτοβουλίας, ειδικά αυτές τις ημέρες.

Αποτελεί μεγάλη σας παράλειψη επίσης, αξιότιμε Πρόεδρε, να πληροφορήσετε τους Έλληνες πολίτες για τα θέματα που προτίθεστε εσείς και η κυβέρνηση να θέσετε στον Τούρκο Πρόεδρο.

Κατά τη γνώμη μας, οφείλατε να είχατε πράξει τα παραπάνω!

Πλεονάζει, ασφαλώς, να σας διατυπώσω την ελπίδα μας να κατανοήσετε ότι οφείλετε να ενημερώσετε -τουλάχιστον- την κοινή γνώμη και όλους τους Έλληνες για το περιεχόμενο, τα αποτελέσματα, το ύφος και το κλίμα των συζητήσεων με τον Πρόεδρο της Τουρκίας μετά το πέρας των συζητήσεων.

Διαφορετικά, θα είστε κι εσείς υπεύθυνος για τις όποιες συνέπειες, τη στάση, το ύφος, τις δηλώσεις και τις ακρότητες του Τούρκου Προέδρου και των κυβερνητικών παραγόντων που τον συνοδεύουν μετά το πέρας της επίσημης επίσκεψής του στην πολύπαθη πατρίδα μας μετά τη δική σας πρόσκληση.

Αθήνα 6/12/2017

Μετά τιμής

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

Πρόεδρος ΕΝΥΠΕΚΚ

 

Περισσότερα

H ομιλία του Προέδρου της ΕΝΥΠΕΚΚ στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του!

foto 1

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

«Εργασιακές Σχέσεις και Κοινωνική Ασφάλιση στη σύγχρονη Ελλάδα»

(4/12/2017, Πολεμικό Μουσείο)

 

 

ΤΟ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΟ ΔΟΓΜΑ

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

 

 

Κύριοι, κυρίες,

Αγαπητοί φίλοι,

Σας ευχαριστώ όλους για την τιμή που μου κάνατε να προσέλθετε στην παρουσίαση του βιβλίου για το οποίο ήδη μίλησαν οι εκλεκτοί παρουσιαστές.

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως τον φίλο Καθηγητή Σάββα Ρομπόλη, θεωρητικό και μελετητή των Οικονομικών της Εργασίας και της Ασφάλισης με φήμη και κύρος σε όλη την Ευρώπη.

Τον παλαιό καλό μου φίλο Γιώργο Ρωμανιά, οικονομολόγο και νομικό, πρώην Γενικό Γραμματέα Κοινωνικής Ασφάλισης του Υπουργείου Εργασίας, που (πλην των πολλών του γνώσεων στη συνάρτηση Εργασιακού-Ασφαλιστικού) έδειξε μεγάλη συνέπεια και ήθος, παραιτούμενος από τη θέση του (ασφαλώς και από άλλες ανώτερες που θα έπαιρνε) επειδή δεν θέλησε να εφαρμόσει τις προβλέψεις του τρίτου Μνημονίου και των εφαρμοστικών του νόμων για την Κοινωνική Ασφάλιση.

Τον Δημήτρη Μπούρλο, φίλο και ομότεχνο, από τους εγκυρότερους στα συστήματα Κοινωνικής Ασφάλισης, αλλά και εκδότη του περιοδικού «Νομοθεσία του ΙΚΑ», με το οποίο πληροφορεί και ενημερώνει κάθε ενδιαφερόμενο και βεβαίως τον νομικό κόσμο.

Τον Νίκο Καλάκο, παλιό φίλο και συμπατριώτη, εκλεκτό τέκνο τής Ηλείας και στυλοβάτη του Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης και Εφάπαξ Παροχών των δημοσίων υπαλλήλων, ευχόμενος κάθε επιτυχία σε νέα στάδια δημόσιας δράσης και προσφοράς.

Ευχαριστώ τον παλιό φοιτητή μου Κώστα Κατίκο, που θεωρώ, όπως και πολλοί άλλοι, από τους εγκυρότερους δημοσιογράφους στα ζητήματα της Κοινωνικής Ασφάλισης, οι ενημερώσεις και ερμηνείες του οποίου δεν διαψεύδονται σχεδόν ποτέ.

Ευχαριστώ τους εκδότες μου Γιώτα και Ηλία Λιβάνη, που μου εμπιστεύτηκαν το ένατο κατά σειρά βιβλίο μου από τα 19 συνολικά που έχω εκδώσει μέχρι τώρα.

Ευχαριστώ πολύ τις επιμελήτριες της έκδοσης κυρίες Τόνια Χουρχούλη και Σταυρούλα Φατούρου.

Ευχαριστώ τους συνεργάτες μου στην ΕΝΥΠΕΚΚ, ιδιαίτερα τον Διονύση Τεμπονέρα, για τις χρήσιμες παρατηρήσεις τους.

 

Κυρίες, κύριοι,

Ο θεσμός της Κοινωνικής Ασφάλισης γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στα πλαίσια της αστικής κοινωνίας για την άμβλυνση των κοινωνικών συγκρούσεων, την ανανέωση της εργατικής δύναμης και την ανάπτυξη της κοινωνίας. Είτε με τη δράση των δυνάμεων της οργανωμένης εργασίας, είτε από τον φόβο επαναστάσεων και ανατροπών (και λόγω Οκτωβριανής Επανάστασης), αλλά κυρίως κατά τη διάρκεια της μακράς Σοσιαλδημοκρατικής Συναίνεσης, η ασφάλιση των κοινωνικών κινδύνων κατά την παροχή της εργασίας και μετά το τέλος της (γηρατειά, θάνατος, ασθένεια, αναπηρία κ.λπ.), έλαβε τον χαρακτήρα οργανωμένου κοινωνικού συστήματος, ήδη από την εποχή του σιδηρού καγκελάριου Μπίσμπαρκ, στα τέλη του προπερασμένου αιώνα. Το οποίο, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ολοκληρώθηκε με τη δημόσια-συνταγματική κατοχύρωση των εργαζομένων και των συνταξιούχων από όλους τους κινδύνους.

Σε όλα τα συστήματα της Δημόσιας Κοινωνικής Ασφάλισης είχαμε διάφορες παραλλαγές τής τριμερούς χρηματοδότησης.

Μετά τον Μάη του ’68 το σύστημα επεκτάθηκε με σχετική πληρότητα και στις υπόλοιπες χώρες τής Μεσογείου που πάντως δεν έφτασαν ποτέ την πληρότητα του κοινωνικού κράτους στις σκανδιναβικές χώρες.

Η Αριστερά θεώρησε πάντα το ζήτημα της Ασφάλισης και του Κοινωνικού Κράτους ως δική της υπόθεση, ως πυρήνα τής προγραμματικής της ιδεολογίας και πολιτικής δράσης.

Παράλληλα με την κύρια Κοινωνική Ασφάλιση αναπτύχθηκαν στα μεταπολεμικά χρόνια τα συστήματα των συμπληρωματικών παροχών, της επικούρησης, του εφάπαξ, του μερίσματος κ.λπ., χωρίς συνήθως τη συνδρομή του κράτους.

Μελανό σημείο για το σύστημα -και πρωτοτυπία σε όλη την Ευρώπη- αποτέλεσε η διαχείριση των αποθεματικών του συστήματος, κυρίως σε περιόδους όπου οι εργαζόμενοι ήσαν πολλαπλάσιοι των συνταξιούχων, οι μισθοί σχετικά καλοί κι επομένως η δημιουργία αποθεματικών, με συνετή διαχείρισή τους, μπορούσε να είναι ικανή για την αντιμετώπιση όλων των κινδύνων και κρίσεων του Κοινωνικού Κράτους.

Η Ελληνική Πολιτεία, ήδη από τον νόμο Μαρκεζίνη (τον ν. 1611/1950) μέχρι σήμερα, ποτέ δεν εκπόνησε σχέδιο επαναρτίωσης των αποθεματικών τού συστήματος με πνεύμα διαχρονικής δικαιοσύνης.

Τα Μνημόνια επέτειναν την κρίση της Κοινωνικής Ασφάλισης στη χώρα. Οι συνταξιούχοι κλήθηκαν να αιμοδοτήσουν τις αστοχίες του κράτους και των Τραπεζών. Απώλεσαν 50 δις κατά την περίοδο 2010-2016. Αν εφαρμοστούν τα προνομοθετημένα μέτρα τής σημερινής κυβέρνησης για τα έτη 2019-2020, θα απωλέσουν ακόμη άλλα 4 δις. Το ίδιο το Ασφαλιστικό Σύστημα απώλεσε 80 δις, κυρίως από το «κούρεμα» των αποθεματικών των Ταμείων (PSI), τη μεγάλη μείωση των μισθών, την εκτόξευση της ανεργίας, τη γενίκευση της εργασιακής ευελιξίας, σε συνδυασμό με τον περιορισμό στο μισό της κρατικής χρηματοδότησης, που τείνουν να επαναφέρουν το σύστημα στην κατάσταση της προπολεμικής περιόδου.

Η Κοινωνική Ασφάλιση τέθηκε στην υπηρεσία του χρέους και στη διάθεση των δανειστών. Έχει αποκοπεί από το βασικό-διαχρονικό της στόχο: την εξασφάλιση της αξιοπρεπούς διαβίωσης των συνταξιούχων. Το πολιτικό προσωπικό όλων των κυβερνητικών αποχρώσεων, με το τρίτο Μνημόνιο το καλοκαίρι του 2015 και τον νόμο Κατρούγκαλου, «έστειλε τον λογαριασμό» τού χρεοκοπημένου συστήματος στους συνταξιούχους-ασφαλισμένους. Θέσπισε ένα νέο συνταξιοδοτικό δόγμα με κεντρική ιδέα τη διάσωση «από τα μέσα» (“bail in”) με «κούρεμα» των συντάξεων και των μισθών μέσω της αύξησης των εισφορών.

Η «αποκοινωνικοποίηση» της Ασφάλισης είναι η πεμπτουσία αυτής της επιλογής.

Η κατάργηση του ΕΚΑΣ και των κατωτάτων ορίων ηλικίας στις συντάξεις, η συντριβή των αναπηρικών συντάξεων και των συντάξεων χηρείας, η μεγάλη αύξηση των ορίων ηλικίας τη στιγμή που σε άλλες χώρες (π.χ. Γερμανία) μειώνονται, η κατάργηση ορισμένων ευνοϊκών προϋποθέσεων για τις γυναίκες-μητέρες που προσφέρουν πολλαπλώς στην κοινωνία και την οικονομία με το νοικοκυριό και την ανατροφή των παιδιών, η αυστηροποίηση των προϋποθέσεων για τα βαριά επαγγέλματα σε μια χώρα πρωταθλήτρια στα εργατικά ατυχήματα, η εγγύηση εφεξής από το κράτος ΜΟΝΟ της εθνικής σύνταξης, τα νέα χαμηλά ποσοστά αναπλήρωσης και πολλά άλλα, είναι τα νέα βασικά στοιχεία τού νέου συνταξιοδοτικού δόγματος τού Μνημονίου, που δεν έχει καμία σχέση με την παράδοση, τους αγώνες των λαών και τις κατακτήσεις τους για αξιοπρεπή διαβίωση και τάση εξίσωσης όλων προς τα πάνω.

Το ότι η απαξίωση αυτή της «προίκας» της ανθρώπινης μισθωτής εργασίας κορυφώνεται από μια κυβέρνηση στο όνομα της …Αριστεράς, αποτελεί υπαρκτική τραγωδία και για τους ανθρώπους και για το μέλλον μιας εναλλακτικής διακυβέρνησης.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία της Ευρώπης, ανεξαρτήτως του χαρακτήρα των κυβερνήσεων ακόμη και των πλέον συντηρητικών.

Εδώ, σ’αυτή την αντίστροφη πορεία απαξίωσης της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους, μαζί με το πολιτικό προσωπικό, συνέδραμαν δυστυχώς και αρκετοί διανοούμενοι και εκπρόσωποι των ΜΜΕ που ανέλαβαν να επιβάλλουν στον λαό τη μνημονιακή «κανονικότητα».

Οκτώ χρόνια στη δίνη των Μνημονίων και τώρα που ολοκληρώνεται το μνημονιακό οικοδόμημα, στο οποίο θα εγκλειστεί η ελληνική κοινωνία και οικονομία για το αόριστο μέλλον και θα αρχίσει να εξελίσσεται η ραγδαία μετάπτωση της χώρας σε δευτερεύουσα-συμπληρωματική κρατική οντότητα, σε σχέση με τις κεντροευρωπαϊκές, φαίνεται ότι η μνημονιακή δημοσιολογία κατάφερε το να ζει ο λαός σε γενική σύγχυση.

 

 

Αξιότιμοι κυρίες, κύριοι,

Φίλες και φίλοι,

Το δημογραφικό, η νέα αγορά εργασίας, η ταχεία παράδοση και ρευστοποίηση του διαχρονικού άυλου και υλικού πλούτου της πατρίδας στο περισσότερο ή λιγότερο νομαδικό ξένο κεφάλαιο, η κατάργηση του μικρο-ιδιοκτητικού τρόπου παραγωγής και η απαξίωση και (προϊόντος του χρόνου) γενικευμένη απαλλοτρίωση των περιουσιακών στοιχείων των Ελλήνων, δεν μπορεί ποτέ να δώσουν στη χώρα μια κανονική ανάπτυξη με αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας, με μισθούς και συντάξεις που θα καλύπτουν με πληρότητα τις ανθρώπινες ανάγκες.

Η όποια ανάπτυξη έρθει, θα είναι ετερογενής, εύθραυστη, ανεργιογόνα, αφού τα κυριότερα μέσα παραγωγής θα έχουν ενταχθεί στους σχεδιασμούς και σκοπιμότητες άλλων ανταγωνιστικών οικονομιών. Και όταν οι σπουδαγμένοι (κυρίως) και προσοντούχοι νέοι μας, που φεύγουν μαζικά στο εξωτερικό για να υπηρετήσουν ανταγωνιστικές προς την ελληνική οικονομίες, μεταφέροντας ταυτόχρονα σ’αυτές τις σημαντικές δαπάνες του κράτους και των οικογενειών τους, αντικρίζουν στα καθημαγμένα πρόσωπα των γονέων και των παππούδων τους την κατάληξη και του δικού τους εργασιακού βίου, τότε, όπως έλεγε και ο Τζον Μέιναρντ Κέυνς, δεν υπάρχουν βιώσιμες προσδοκίες για την οικονομία και την κοινωνία.

Έτσι, το μόνο που απομένει σε όλους εμάς, με μαχητική δράση και επιστημονική τεκμηρίωση, είναι να πείσουμε τους πολίτες να βγουν από αυτό το βάραθρο στο οποίο μας ρίχνουν όλο και πιο βαθιά η τρόικα και το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό, με αγώνες, συλλογικές διεκδικήσεις και ανάκτηση του ζωτικού μένους του λαού μας.

Και πάλι σας ευχαριστώ όλους θερμά που με τιμήσατε με την παρουσία σας.-

 

Περισσότερα

H ENYΠΕΚΚ συγχαίρει τον νέο Πρόεδρο του Δ.Σ.Α. !!

ΑΛΕΞΗΣ Π. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΝΥΠΕΚΚ

4/12/2017

Ο Πρόεδρος της ΕΝΥΠΕΚΚ Αλέξης Μητρόπουλος

συγχαίρει τον παλαιό φοιτητή και συνεργάτη του Δημήτρη Βερβεσό

 

 

Συγχαίρουμε τον Δημήτρη Βερβεσό που, μετά από μακρά και επιτυχημένη συνδικαλιστική θητεία, αναδείχθηκε σήμερα Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, του πρώτου επιστημονικού Συλλόγου της χώρας.

Ο Δημήτρης Βερβεσός είχε πάντοτε (από τότε που ήταν ασκούμενος δικηγόρος στο γραφείο μας) απίστευτη εργατικότητα, σπάνιο ήθος και ελεύθερο πνεύμα. Στον μεγάλο αγώνα της δικηγορίας αλλά και της συνδικαλιστικής του δράσης, ήταν πραγματικά ανεξάρτητος, δρούσε έξω και πέρα από πολιτικές σκοπιμότητες.

Αλλά και ως πολιτικό ον, υπερασπίστηκε ασυμβίβαστα την ακεραιότητα των ιδεών του, αρνούμενος μία σίγουρη κομματική και κυβερνητική σταδιοδρομία που επιτυγχάνουν πάντα όλοι όσοι προτάσσουν την κομματική πιστότητα και όχι την ιδεολογική καθαρότητα.

Το γραφείο μας και ο ευρύτερος κύκλος των Εργατολόγων νιώθουμε περήφανοι που, για άλλη μια φορά, ένας γνήσιος εκπρόσωπος τού κρισιμότερου όσο ποτέ -στους μνημονιακούς καιρούς που διανύουμε- κλάδου Δικαίου της μαχόμενης δικηγορίας  αναλαμβάνει τα ηνία του μεγαλύτερου Δικηγορικού Συλλόγου της χώρας.

Είμαστε βέβαιοι ότι η τετραετής προεδρική του θητεία που τώρα αρχίζει, θα στεφθεί με μεγάλη επιτυχία!

Για την ΕΝΥΠΕΚΚ

Ο Πρόεδρος

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

Περισσότερα

Ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί και Δημοκρατία

Ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί και Δημοκρατία

 

Οι γενικευμένοι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί των ακινήτων των πολιτών και των μικρομεσαίων επιχειρηματιών -πλην του ότι συγκροτούν έναν οργανωμένο μηχανισμό ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, τις οποίες κατέχουν και ουσιαστικά διοικούν πλέον ξένοι επενδυτές του νομαδικού κεφαλαίου- φιλοδοξούν πλέον, κατά τις κυβερνητικές εξαγγελίες και διαβεβαιώσεις προς την τριαρχία των δανειστών, να καταστούν και όχημα εκπαίδευσης προς τη γενικευμένη κατάργηση της δημοσιότητας και κατ’επέκταση της Δημοκρατίας.

Οι θεσμοί πλέον ΑΠΟκοινωνικοποιούνται. Η ΑΠΟδραματοποίηση της απαλλοτρίωσης των περιουσιακών στοιχείων και δη της οικογενειακής στέγης ή επιχείρησης του ατυχήσαντος λόγω των μνημονιακών πολιτικών ιδιώτη, μισθωτού, εμπόρου, επιτηδευματία, που του μειώθηκαν δραματικά τα εισοδήματα ή περιέπεσε στο πηγάδι της μακροχρόνιας ανεργίας, γίνεται για να ΑΠΟπροσωποποιηθεί το δράμα των ανθρώπων και να ξεχαστεί από την αγωνιούσα κοινωνία ότι «πίσω από έναν πλειστηριασμό εξελίσσεται ένα προσωπικό, οικογενειακό, κοινωνικό και οικονομικό δράμα». Γίνεται προσπάθεια ώστε να εξαφανιστούν τα πρόσωπα του δράματος και «η Εκκλησία του Δήμου», ο έπαινος της οποίας καταξιώνει τους θεσμούς, η δε κατάρα της τους υπονομεύει.

Η απίσχναση των θεσμών δημοσιότητας μέχρι κατάργησης γίνεται … «μνημονιακή κανονικότητα», αφού μόνο οι επί των πλειστηριασμών υπάλληλοι και οι ενδιαφερόμενοι αγοραστές θα παίζουν το ηλεκτρονικό αυτό παιχνίδι υπό την επιτήρηση και προστασία του Μεγάλου Αδελφού. Έτσι, απλά και μηχανιστικά, οι αριθμοί και το απρόσωπο θα εξαφανίζουν τη ζωντανή λαϊκή απόρριψη των πράξεων και των θεσμών μιας εκχωρημένης εξουσίας.

Εν προκειμένω, τα ηλεκτρονικά μέσα μόνο ως επιβοηθητικά της διαδικασίας, δηλαδή προς απόδειξή της και για την ακριβή τήρηση των πρακτικών, είναι πρέπον να χρησιμοποιηθούν. Κατά τα λοιπά, η διαδικασία αυτή δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ANTIκοινωνική, ANTIανθρώπινη, παράνομη, εν τέλει και αντισυνταγματική.

Ο ολισθηρός αυτός κατήφορος που καταστρέφει τη Δημοκρατία των Θεσμών θα επεκταθεί γοργά και σε άλλους τομείς δημόσιας δραστηριότητας αφού το δηλητήριο της δήθεν «κανονικότητας» θα έχει αλώσει σταδιακά τις ψυχές των πολιτών («μιθριδατισμός»).

Το εύλογο ερώτημα είναι απλό: Γιατί δεν δίνουν στους δανειολήπτες τα περιουσιακά αυτά στοιχεία στην ίδια τιμή ή έστω σε ελαφρώς ανώτερη από αυτή που τα αγόρασαν τα funds;

Σε παλαιότερες περιόδους, όταν κάποιος από τους εμπόρους, τους τοκογλύφους ή τους τραπεζίτες αποτολμούσε να βγάλει σε δημόσιο πλειστηριασμό το σταφιδοχώραφο ή το σπίτι του καλλιεργητή στην Ηλεία ή τις άλλες σταφιδοπαραγωγικές περιοχές, επειδή αδυνατούσε να πληρώσει το τοκογλυφικό δάνειο (λόγω φυλλοξήρας, καταστροφής της παραγωγής, καταιγίδας στο αλώνι κ.λπ.), γινόταν δακτυλοδεικτούμενος από την κοινωνία, απόβλητος από την πόλη του, «καταραμένος» και όλη η τοπική κοινωνία υπονόμευε τις δραστηριότητές του για να καταλήξει εν τέλει στην οικονομική καταστροφή, την οικογενειακή παρακμή και διάλυση. Γιατί όπου ο επίδοξος υπερθεματιστής έρχεται ενώπιος ενωπίω, πρόσωπο με πρόσωπο, με τους δανειολήπτες, τότε και στο κοινό και σ’αυτούς αναβιώνουν όλα τα ανθρώπινα και κοινωνικά αντανακλαστικά.

Το εγχείρημα θεωρείτο το άκρον άωτον της κοινωνικής ανηθικότητας. Και η δημοσιότητα του θεσμού, η παρουσία δηλαδή του κοινού στις αίθουσες των πλειστηριασμών, απέτρεπε τα «κοράκια» να πλησιάσουν στην αίθουσα… «Κοράκια» ονομάστηκαν από την επίσημη μαύρη ενδυμασία που είχαν οι πλούσιοι δανειστές αλλά και από την αρπαγή του οικονομικού «πτώματος» του φτωχού πλέον και χρεοκοπημένου καλλιεργητή.

Η καταισχύνη και η απαξία της πράξης ήταν καθολική, οιονεί παλλαϊκή. Την ίδια λαϊκή κατακραυγή επέσυρε και ο τελώνης, ο έφορος ή ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας που επέσπευδαν τον πλειστηριασμό της περιουσίας του ατυχήσαντος εμπόρου/επιτηδευματία/καλλιεργητή. Έτσι η δημοσιότητα δεν ήταν μόνο αποτρεπτική, αλλά συντηρούσε τον παραγωγικό και κοινωνικό ιστό.

Τώρα με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, αυτό το εγγυητικό στοιχείο εκλείπει και γι’αυτό αν η κοινωνία δεν αντιδράσει και η μηχανιστική προσέγγιση καταλάβει τον χώρο της δημοσιότητας και σε άλλους θεσμούς, οι ρυθμοί της ΑΠΟκοινωνικοποίησης και της συντριβής του κοινωνικού ιστού θα επιταχυνθούν.-

 

Περισσότερα

«Καζινο-καπιταλισμός»: Το ανώτατο στάδιο της «Αριστεράς»!

«Καζινο-καπιταλισμός»: Το ανώτατο στάδιο της «Αριστεράς»!

 

 

Ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών

με ρευστοποίηση της περιουσίας του λαού!

 

 

Εδώ και δέκα περίπου χρόνια, από το ξέσπασμα της κρίσης των τιτλοποιημένων και εμπορευματοποιημένων στον «καζινο-καπιταλισμό» δανειακών συμβολαίων κατοικίας στις ΗΠΑ, την Ισπανία, την Πορτογαλία κ.α., οι τράπεζες διαρκώς κεφαλαιοποιούνται με δάνεια των κρατών, που επιρρίπτονται στους πολίτες τους. Έτσι, πλην της αποστέρησης της ευημερίας από τις σημερινές γενιές, υπονομεύεται και το μέλλον των επερχομένων.

 

Στην πατρίδα μας οι τράπεζες δεν χρεοκόπησαν από τα δάνεια των νοικοκυριών που ήταν κυρίως στεγαστικά, αφού, ακόμη και ο φτωχότερος Έλληνας προτιμούσε να στερηθεί το φαγητό και τα καθημερινά χρειώδη παρά να καθυστερήσει τη δόση τού στεγαστικού του δανείου. Γι’αυτό άλλωστε, όπως είχε αποδείξει με αδιάσειστα στοιχεία στην αρχή της κρίσης και ο αείμνηστος φίλος μας καθηγητής Κώστας Βεργόπουλος, τα ελληνικά νοικοκυριά θεωρούνταν -από δανειακής άποψης- τα πιο συνεπή σε όλη την Ευρώπη και από τα συνεπέστερα στον κόσμο.

 

Όλες οι στατιστικές εξάλλου αποδείκνυαν ότι το χρέος των ελληνικών νοικοκυριών, ως ποσοστό του ΑΕΠ, ήταν το μικρότερο στην ΕΕ. Η συνέχεια είναι σε όλους γνωστή και δεν μπορεί να αλλάξει από την (πολύ ευρηματική μεν αλλά και παραπλανητική συνάμα) μνημονιακή εφευρετικότητα σε καινοφανείς όρους αποπροσανατολισμού και εξαπάτησης των πολιτών.

 

Ομολογείται πλέον από τα επισημότερα χείλη στην Ευρώπη ότι ο δανεισμός του Ελληνικού Δημοσίου -που άρχισε με το πρώτο Μνημόνιο (ν. 3645/2010) λόγω της μετατροπής, από τις κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ, μιας πρόσκαιρης κρίσης δανεισμού τής χώρας σε κρίση χρέους-, έγινε για να σωθούν από τη χρεοκοπία οι ευρωπαϊκές (κυρίως γαλλικές, γερμανικές και ολλανδικές) τράπεζες που κατείχαν ομόλογα του ελληνικού χρέους για κερδοσκοπικούς σκοπούς.

 

Με την κρίση όμως να βαθαίνει από την επιβολή των μνημονιακών πολιτικών, άρχισε να επιταχύνεται η αποπαραγωγικοποίηση και η οικονομική κατάρρευση της χώρας. Νοικοκυριά και επιχειρήσεις (κυρίως μικρομεσαίες που αποτελούν και τη συντριπτική πλειονότητα τού μέχρι πρότινος δεσπόζοντος μικρο-ιδιοκτητικού τρόπου παραγωγής) άρχισαν να δυσκολεύονται στην πληρωμή των δανείων τους. Οι τράπεζες όμως, υπό την επίδραση των μνημονιακών πολιτικών, ενώ ακολούθησαν πιστά τη ρήτρα τής γενικευμένης υποτίμησης όλων των αξιών (από τις αμοιβές της εργασίας μέχρι και τις τιμές των ακινήτων), δεν αναπροσάρμοσαν τις αξίες των δανείων, ούτε το κράτος επέτρεψε κάτι τέτοιο, ώστε να αποτραπεί η εμφάνιση από στρατιές ανήμπορων οφειλετών.

 

Τότε ξέσπασε (ετεροχρονισμένα εν σχέσει με τις ΗΠΑ, την Ισπανία, την Πορτογαλία κ.ά. χώρες) η κρίση των δανείων.

 

Συνεπείς δανειολήπτες αδυνατούσαν πλέον να καταβάλουν εγκαίρως τις δόσεις τους. Το χρέος αυξανόταν και οι διαρκώς ανακεφαλαιούμενες τράπεζες με την υποτίμηση-μηδενισμό των μετοχών τους που επέφερε η παρούσα κυβέρνηση, πέρασαν σε ξένα χέρια έχοντας ένα διογκωμένο χαρτοφυλάκιο «κόκκινων» δανείων.

 

Τότε η τριαρχία των δανειστών και η μνημονιακή δημοσιολογία (ως ιδεολογική εμπροσθοφυλακή της) επινόησαν τον όρο «στρατηγικός κακοπληρωτής».

 

Όμως ο οικογενειάρχης που αγόρασε το διαμέρισμα για να στεγάσει την οικογένειά του ή να προικίσει τη θυγατέρα του και τώρα δεν μπορεί πλέον να το αποπληρώσει λόγω ανεργίας ή λόγω μείωσης του μισθού του ή λόγω μηδενισμού του τζίρου ή της παραγωγής τής επιχείρησής του, δεν μπορεί να θεωρείται «στρατηγικός κακοπληρωτής» επειδή προτιμά να διατηρήσει την προγονική του εστία ή το παραδοσιακό του εργαστήριο. Και τα δύο άλλωστε έχουν πλέον πολύ χαμηλή αγοραία τιμή ανεξαρτήτως αν είναι δύσκολο να πωληθούν σε οποιαδήποτε τιμή λόγω έλλειψης ρευστότητας από τους ενδιαφερομένους.

 

Επομένως ως «στρατηγικός κακοπληρωτής» (δηλαδή αυτός που στοχεύει εξαρχής να μην πληρώσει το δάνειό του) δεν μπορεί να θεωρείται κανένας οικογενειάρχης ή επιχειρηματίας, επιτηδευματίας, έμπορος ή οιοσδήποτε παρέχει υπηρεσίες, αν η οικονομική του δυσπραγία οφείλεται στη διαιώνιση της κρίσης λόγω μνημονιακών πολιτικών! Και ασφαλώς αποτελεί ύβρη για τους Έλληνες πολίτες να αποκαλούνται «στρατηγικοί κακοπληρωτές» επειδή δεν ξεπουλούν τα τιμαλφή της οικογένειάς τους ή την προίκα της κόρης τους για την αποπληρωμή των δανείων.

 

Για τον λόγο αυτό, η συντελούμενη νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μέσω του μηχανισμού των πλειστηριασμών (που αναμένεται να γενικευθούν το επόμενο χρονικό διάστημα) αποτελεί μια αντιλαϊκή, αντικοινωνική και αντεθνική διαδικασία που επιχειρεί να καταστήσει υπαίτιους της παρατεινόμενης κρίσης τούς κατ’ιδίαν πολίτες και τις οικογένειές τους.

 

Αν μάλιστα λάβει κανείς υπόψη ότι ο κοινωνικός ιστός των Ελλήνων υφαίνεται ιστορικά γύρω από την οικογένεια και την υλική της υποδομή, εύκολα αντιλαμβάνεται οιοσδήποτε ότι οι γενικευμένοι πλειστηριασμοί κατοικιών, ακινήτων και επιχειρήσεων θα καταστρέψουν τον οικογενειακό ιστό, τον μικρο-ιδιοκτητικό τρόπο παραγωγής και τη δημιουργικότητα των Ελλήνων.

 

Από τη μια ο ΕΦΚΑ που καταστρέφει στο μνημονιακό του χωνευτήρι την ιδιαιτερότητα της Εργασίας και την ποικιλομορφία της εργασίας, καθώς και τα παραφερνάλιά της, ως μηχανισμός εξίσωσης όλων προς τα κάτω… Από την άλλη το υπερΤαμείο που ρευστοποιεί τον διαχρονικό υλικό και άυλο πλούτο της πατρίδας που μας παρέδωσαν οι αιώνες… Και τώρα οι γενικευμένοι πλειστηριασμοί που απαλλοτριώνουν την οικογενειακή περιουσία και την υλική βάση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων…

 

Αν αυτό το δηλητηριώδες και κοινωνιοκτόνο «κοκτέηλ» καταλάβει ολοκληρωτικά, όπως άλλωστε σχεδιάστηκε, την ελληνική κοινωνία, τότε δεν είναι μόνο που οι νέοι θα συνεχίσουν να μεταναστεύουν σε άλλες χώρες αλλά και που οι ξένοι θα καταλάβουν ως ιδιοκτήτες την πατρίδα.

 

Και τότε η Ελλάδα, ως αυτοτελές κράτος με τις υλικές και πνευματικές του βάσεις και παραδόσεις, θα έχει χαθεί.

 

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

Πρόεδρος ΕΝΥΠΕΚΚ

Περισσότερα