Ανάλυση του Προέδρου της «ΕΝΥΠΕΚΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ» με αφορμή το Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ

ΕΝΥΠΕΚΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ

         ΓΡΑΦΕΙΟ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

 

 

ΣΥΡΙΖΑ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΝΕΟΘΑΤΣΕΡΙΣΜΟ

 

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΡΑΓΔΑΙΑΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗΣ

ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ-ΝΕΟΛΑΙΑ

 

 

1.Η αντικοινωνικότητα του εφαρμοσμένου νεοφιλελευθερισμού

Ο νεοφιλελευθερισμός, ως μέθοδος οργάνωσης της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, οδήγησε και στην πολύπλευρη διεύρυνση του κοινωνικού ρήγματος. Με την αποθέωση του «ιδιωτικού επιχειρείν», την πλάνη τής αυτορρύθμισης των αγορών, την ιδιωτικοποίηση των δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών, την απορρύθμιση των Εργασιακών Σχέσεων και του Κοινωνικού Κράτους, την κυριαρχία της εικονικής οικονομίας, την υπερεκμετάλλευση (έως εξάντλησης) των πλουτοπαραγωγικών πηγών, δοκιμάζει τα όρια της κοινωνικής αντοχής και οδηγεί σε μια βαθειά και διαρκή οικονομική, κοινωνική και οικολογική κρίση, που πλήττει με πρωτοφανή σφοδρότητα ιδιαίτερα τις αδύναμες και εξαντλημένες οικονομίες (βλ. το βιβλίο μας «Αριστερά και Ευρώπη», Εκδ. Λιβάνη, 2013).

 

 

2.Η κρίση ως ευκαιρία νέας συσσώρευσης και μεταφοράς πλούτου

Εν τούτοις όμως, οι κυρίαρχες δυνάμεις της λυμφατικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τον ανεπτυγμένο κόσμο συνεχίζουν να λαμβάνουν μέτρα «εξόδου» από αυτήν, τα οποία έχουν την ίδια συστημική λογική. Τα θύματα της κρίσης, οι μεγάλες μάζες των φτωχών, των νεόπτωχων, των ανήμπορων, των απόκληρων της ζωής, των μισθωτών, των αυτοαπασχολούμενων, των συνταξιούχων, των μικροαγροτών-θυμάτων της Κ.Α.Π. και της απελευθέρωσης των αγορών (με τις υποχρεωτικές Οδηγίες της GATT, του ΠΟΕ και της κυοφορούμενης ΤΤΙΡ), των ανέργων νέων, καθώς και των «ευέλικτα» εργαζομένων ή ετεροαπασχολούμενων των σύγχρονων εργασιακών «προσαρμογών», καλούνται, με διαρκή προγράμματα νεοσυντηρητικής δημοσιονομικής «ανασύνταξης» (που αποκαλούνται ευφημιστικά «μεταρρυθμίσεις») να πληρώσουν τις αστοχίες της πολιτικής τους, κυρίως δε, να πληρώσουν τα αλλεπάλληλα προγράμματα ενίσχυσης των Τραπεζών και απόσβεσης των χρεών του ιδιωτικού τομέα.

 

 

3.Η ΕΕ χρησιμοποιεί την κρίση για τη θεσμοποίηση της απόκλισης

Αυτή η δοκιμασμένη στις πλάτες των λαών συνταγή των Διεθνών Οικονομικών Οργανισμών, παρά τις δογματικές-«οργανικές» της αντιφάσεις και την πλήρη διάψευσή της στην πράξη, έχει επιβληθεί από επταετίας και στη χώρα μας. Μέσω τού -διαρκώς προς το αυστηρότερο- επικαιροποιούμενου Συμφώνου Σταθερότητας και του μεταβλητού αλλά όλο και σκληρότερου και γενικευμένου Μνημονίου, ως πρόγευσης του «δημοσιονομικού Συντάγματος» (που σχεδιάζεται από την ευρωπαϊκή ελίτ, τη γερμανική σφαίρα επιρροής και τους νεοφιλελεύθερους τεχνοκράτες της Κομισιόν), «νομιμοποιεί» την πορεία απόκλισης των αδύναμων χωρών και οδηγεί σε περιφερειοποίηση και αποικιοποίηση εντός της ΕΕ.

Έτσι καταστρέφεται το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο τής παραδοσιακής Σοσιαλδημοκρατικής Συναίνεσης της 30ετούς περιόδου 1945-1975 (βλ. το βιβλίο μας «Το τέλος του Κοινωνικού Κράτους;», Εκδ. Λιβάνη, 2008) πυρήνας του οποίου ήταν η πλήρης απασχόληση, η σχεδόν μηδενική ανεργία, το κοινωνικό, παρεμβατικό και αναπτυξιακό κράτος, που αναπτύχθηκε κάτω από την πίεση των αγώνων των λαών και από την ιδεολογική, οικονομική και στρατιωτική παρουσία τού αντίπαλου δέους, του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Η εξέλιξη αυτή είχε προδιαγραφεί -ως ενδεχόμενη δυνατότητα- από τα διόλου ιδεολογικώς ουδέτερα ιδρυτικά κείμενα της Ε.Ο.Κ./Ε.Ε., παγιώθηκε όμως με την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (1986) και το Μάαστριχτ (1992), έτσι ώστε σήμερα η «Ευρω-Συνθήκη» της Λισσαβόνας να εξωθεί τις σοσιαλιστικές, αλλά και τις δημοκρατικές ιδέες εκτός ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Η «ευέλικτη» τακτική της Γερμανίας και των συμμάχων της να παραχωρήσει καθεστώς μειωμένης ή ελλείπουσας νομισματικής σύνδεσης στους …ατίθασους και «απροσάρμοστους» -στα προγράμματα που επιβάλλει- λαούς και χώρες της ΟΝΕ, δεν επιβεβαιώνει μόνο (και μάλιστα πανηγυρικά) το πνεύμα του αδυσώπητου ανταγωνισμού αντί της περίφημης «αλληλεγγύης» και τη μέριμνα για μια γερμανική ΟΝΕ, αλλά ταυτόχρονα προσφέρει επιχειρήματα και έδαφος για παράλληλες συντονισμένες κινήσεις της «δευτερεύουσας» ζώνης με τις χώρες ιδίως του Μεσογειακού Νότου, ώστε να βρουν τις δικές τους ισορροπίες και ρυθμούς ανάπτυξης, υπό την προϋπόθεση όμως να κατανοήσουν την πραγματική φύση των νέων ευρωπαϊκών θεσμών, κυρίως των δημοσιονομικών.

 

4.Ο μεγάλος χαμένος: το Κοινωνικό Κράτος

Ο μεγάλος χαμένος της απορρυθμιστικής περιόδου που διανύουμε είναι το Κοινωνικό Κράτος σε όλες τις πτυχές και εκφάνσεις του. Αφού όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα συρρικνώθηκαν οι πηγές χρηματοδότησής του, με τη χαλάρωση και την αποσύνδεση των υποσυστημάτων του από τις αναγκαίες μορφές κοινωνικής οικονομίας, τώρα εισέρχεται στο στάδιο της προϊούσας ποσοτικής και ποιοτικής συρρίκνωσης των παροχών του.

Η λογική των «προϋπολογισμών μηδενικού ελλείμματος», σε συνδυασμό με την κατάργηση των κλασικών μέσων και πηγών χρηματοδότησής του, οδηγεί σε κατάρρευση όλα τα υποσυστήματά του, που ενσαρκώνουν τα στοιχειώδη ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα. Αυτό αφορά σε όλο το πλέγμα των εργασιακών, ασφαλιστικών, εκπαιδευτικών, ιατροφαρμακευτικών-νοσηλευτικών, περιβαλλοντικών, συγκοινωνιακών, πολιτιστικών, οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων. Κυρίως αφορά στην καθημερινή χρήση και απόλαυση, από όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες, των δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών που παραδίδονται στα ιδιωτικά συμφέροντα και στο νομαδικό κεφάλαιο.

Με την επίκληση του ευφημισμού των «διαρθρωτικών αλλαγών», εξελίσσεται ένα σχέδιο ματαίωσης της εναλλακτικής οργάνωσης του μέλλοντος, ενώ στο παρόν, όχι μόνο καθίσταται δύσκολη -αν όχι αδύνατη- η πρόσβαση των φτωχότερων στρωμάτων του πληθυσμού στα στοιχειώδη της ζωής, αλλά προσθέτως υποβαθμίζεται και η ποιότητά τους, αφού μετατρέπονται σε αγοραία προϊόντα.

Στη χώρα μας σήμερα το Κοινωνικό Κράτος συνειδητά αποδομείται με τις επιλογές δανειστών-μνημονιακών δυνάμεων. Δεν είναι μόνο οι άμεσες συνέπειες των πολιτικών τού Μνημονίου (ανεργία, μείωση μισθών, ελαστική απασχόληση, PSI, κατάργηση φόρων υπέρ Ταμείων, άρνηση επαναρτίωσης των αποθεματικών τους κ.λπ.), αλλά και η βασική ρήτρα εσωτερικής υποτίμησης για γενική μείωση των κοινωνικών δαπανών που οδηγεί στη ραγδαία κατάρρευσή του.

 

5.Δεν υπάρχει Πολιτική Κοινωνία χωρίς Κοινωνικό Κράτος

Το Κοινωνικό Κράτος (με την ευρεία έννοια) και τα δημόσια αγαθά βρίσκονται στην καρδιά της Πολιτικής Κοινωνίας γιατί:

-είναι τα σπουδαιότερα δημιουργήματα του δημοκρατικώς δρώντος Λαού,

-κατοχυρώθηκαν μετά από μεγάλους κοινωνικούς, δημοκρατικούς και εθνικούς αγώνες,

-είναι απαραίτητα για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης και για την αναβάθμιση της παραγωγικής διαδικασίας στα πλαίσια του αστικού συστήματος,

-θεμελιώνουν και νομιμοποιούν τις υπαρκτικές βάσεις τής κοινωνικής συμβίωσης,

-αμβλύνουν τις ταξικές αντιθέσεις τού καπιταλισμού,

-η οργάνωσή τους με τις βέλτιστες μεθόδους και τους αρίστους λειτουργούς αναβαθμίζει το ανθρώπινο και κοινωνικό κεφάλαιο, πολλαπλασιάζει την κοινωνική παραγωγικότητα και δημιουργεί το στέρεο έδαφος για την ευημερία όλων των πολιτών.

Αυτό είναι το πρώτιστο μέλημα τής αυτόνομης αντιπροσωπευτικής Πολιτικής Λειτουργίας, που επιβάλλεται να επανακυριαρχήσει επί όλων των άλλων κοινωνικών λειτουργιών, κυρίως δε, επί της οικονομικής που σήμερα λαμβάνει τις πρωτογενείς αποφάσεις.

Μαζί με την αποδόμηση του σκληρού πυρήνα της Μισθωτής Εργασίας (βλ. το βιβλίο μας «Νεοφιλελευθερισμός και υποβάθμιση της Εργασίας», Εκδόσεις Αφοί Τολίδη, 1991) που υποβαθμίζει «την αξία (αλλά και την τιμή) της εργατικής δύναμης», καταρρέει και το συναρτημένο με αυτήν Ασφαλιστικό Σύστημα. Τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης από τη χρηματοπιστωτική κρίση συνοδεύονται από ραγδαίες εργασιακές επιδεινώσεις, με την έκρηξη της ανεργίας και τη γενίκευση της ευελιξίας. Και οι κυβερνήσεις, αντί να προετοιμάσουν μιαν εναλλακτική πρόταση οικονομικής ανάπτυξης, που θα βρίσκεται στον αντίποδα του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου της κρίσης (με προέχουσα επιδίωξη τη δημιουργία νέων θέσεων σταθερής εργασίας αξιοπρεπούς αμοιβής και πλήρους ασφάλισης), συμπράττουν στην καθολική απορρύθμιση, υποκύπτοντας στις πιέσεις της Διεθνούς των τραπεζιτών, των επενδυτικών funds και των οίκων αξιολόγησης για την κατάκτηση της όλο και πιο αδύνατης ανταγωνιστικότητας, επιμένοντας στο ίδιο περιβαλλοντοκτόνο μοντέλο και στην ένταση της συσσώρευσης της εικονικής οικονομίας. Το πρόσφατο παράδειγμα του κ.Ολάντ που, παρά τη συνεχιζόμενη καθολική αντίδραση των Γάλλων πολιτών και των Οργανώσεών τους, πέρασε την εργασιακή απορρύθμιση παρακάμπτοντας ακόμη και τη Βουλή, είναι ενδεικτικό της ιδεολογικής κατάπτωσης της σύγχρονης «σοσιαλδημοκρατίας».

Η σημερινή Ευρώπη του Συμφώνου Σταθερότητας και του νέου «δημοσιονομικού υπερ-Συντάγματος», του υπερτιμημένου για πολλούς ευρώ και της ανύπαρκτης κοινής οικονομικής πολιτικής, όλο και περισσότερο βυθίζεται στην αντιδιαλεκτική και μονεταριστική πολιτική του Μάαστριχτ και της Ενιαίας Αγοράς, που σταθεροποιεί και μεγεθύνει τις ανισότητες μεταξύ του βιομηχανικού και χρηματοοικονομικού μητροπολιτικού κέντρου αφενός και της ευρωπαϊκής περιφέρειας αφετέρου. Η πολιτική της Μέρκελ και της ζώνης επιρροής της Γερμανίας οδηγεί σε λεόντεια συμβίωση αδυσώπητου ανταγωνισμού, όπου τα αποτελέσματα είναι προδιαγεγραμμένα.

 

 

6.ΣΥΡΙΖΑ: Χωρίς σχέδιο, χωρίς Κίνημα. Συμμαχίες χωρίς αρχές.

Οι κυρίαρχες όμως σήμερα πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας αποδέχονται «αξιωματικά» ο,τιδήποτε προέρχεται από την Ευρωπαϊκή Τεχνοδομή ως συμφέρον και της πατρίδας. Πιστεύουν ότι η αρτιότητα και η δεσμευτικότητα της ΟΝΕ είναι αμετάκλητες και ότι η κυρίαρχη ευρωπαϊκή πολιτική εξελίσσεται μόνο επ’αυτών των δεδομένων. Δεν αντιλήφθηκαν ότι η απόκλιση μεταξύ άνισα ανεπτυγμένων οικονομιών βρίσκεται στις «γενετικές» προδιαγραφές της ΟΝΕ και μάλιστα την πολλαπλασιάζουν, όπως υποστηρίζουν κατηγορηματικά οι σοβαρότερες δεξαμενές σκέψης παγκοσμίως.

Επιπροσθέτως, δεν διέγνωσαν ότι η εσπευσμένη «ποσοτική» διεύρυνση με τις καθημαγμένες στον υπαρκτό σοσιαλισμό και λεηλατημένες από τον νεοφιλελευθερισμό χώρες της βόρειας και κεντροανατολικής Ευρώπης, ματαιώνει στην πράξη τις όποιες λυμφατικές πολιτικές σύγκλισης και εδραιώνει την πορεία της διαρκούς απόκλισης. Αυτό οδηγεί στην αναδιαμόρφωση της ΕΕ και στη δημιουργία ομόκεντρων περιφερειακών ζωνών (που εξαρτώνται θεσμικά και πιστωτικά από το Κέντρο), όπου δεν ισχύει απαρέγκλιτα το κοινοτικό κεκτημένο.

Τα κόμματα του πρώην δικομματισμού (το καθένα με τις δικές του ταχύτητες, αντιστάσεις και σκοπιμότητες) προσχώρησαν στη μνημονιακή ιδεολογία χωρίς καν να μπορέσουν να υπερασπιστούν ακόμη και τα θετικά κυβερνητικά τους επιτεύγματα. Δεν αντιλήφθηκαν όμως ότι η δυνατότητα ανάπτυξης και οικονομικής αυτοδυναμίας υπονομεύεται από τα Μνημόνια, που επικαθορίζουν και την κατάταξη ή μετάπτωση μιας χώρας από ζώνη σε ζώνη. Ήδη με το τρίτο γενικευμένο και «ανακεφαλαιωτικό» Μνημόνιο (ν. 4336/2015) η κατάσταση επιδεινώνεται ταχύτατα. Μεταξύ των άλλων, εφαρμόζεται η πρωτοφανής οικονομική πολιτική όπου ξένο κράτος (κυρίως των δανειστών) αγοράζει «το κράτος της ανάγκης» και τα διαχρονικά υπαρκτικά στοιχεία του εθνικού και κοινωνικού σχηματισμού του.

Μετά την παρουσίαση του βιβλίου μας «Το τέλος του Κοινωνικού Κράτους;» το 2008 (συμπυκνωμένη συνειδητοποίηση των αιτίων της κρίσης και του τρόπου αντιμετώπισής της από τις κυρίαρχες δυνάμεις, ιδίως την περιφερειακή «ολοκλήρωση» της ΕΕ) δημιουργήσαμε την άτυπη, πνευματική-ιδεολογική συλλογικότητα της «Ένωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους». Η Επιστημονική Ομάδα της ΕΝΥΠΕΚΚ έχει μέχρι σήμερα σκοπό να ενημερώνει τους Έλληνες πολίτες και τις Κοινωνικές Οργανώσεις που είχαν κοινή αντίληψη για τις συνέπειες των επαπειλούμενων από τα Μνημόνια (τότε) πολιτικών της ΕΕ και τις δυνατότητες να τις υπερβούμε. Η ενημερωτική αυτή εκστρατεία επιταχύνθηκε μετά την υποβολή του α’ Μνημονίου.

Σ’αυτή τη χρονική στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ διασπάστηκε πολλαπλώς. Ο αποδεκτός από μεγαλύτερη μερίδα της κοινωνίας Πρόεδρός του είχε αποχωρήσει συγκρουσιακά με τα υπόλοιπα μέλη της ηγετικής του ομάδας χωρίς ποτέ να διευκρινιστούν οι αποχρώντες λόγοι. Τα στελέχη τής μετέπειτα «Δημοκρατικής Αριστεράς», που μετείχαν μέχρι τότε στα όργανα διοίκησης, έφυγαν και δημιούργησαν τον δικό τους κομματικό σχηματισμό. Η ευδιάκριτη αριστερή πλατφόρμα και τα στελέχη της χάραξαν τον δικό τους δρόμο ενόψει των επερχόμενων Περιφερειακών Εκλογών του 2010.

Ο ΣΥΡΙΖΑ που απέμενε, ζήτησε αγωνιωδώς διεύρυνση προς τα πρόσωπα της Κοινωνικής Αριστεράς που ήδη σήκωναν το βάρος της τεκμηριωμένης αντιμνημονιακής ενημέρωσης του λαού και προέρχονταν από τον ευρύ χώρο των σοσιαλιστικών εγχαράξεων. Οι επιφυλάξεις για συμπόρευση με την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ήσαν πολλές. Η στρατηγική αστοχία του 1989 και η συνεργασία με τη ΝΔ του Μητσοτάκη, παρά την προσφορά του Α.Παπανδρέου για συνεργασία και πρωθυπουργία στον Συνασπισμό ήταν ακόμα ζωντανή.

Ενόψει της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού και της επέλασης του νεοφιλελευθερισμού, η Αριστερά δεν προτίμησε την αναγκαστική συνεργασία με το ευρισκόμενο σε μειονεκτική θέση ΠΑΣΟΚ, με κατάλληλη επιλογή των προσώπων, ώστε να αναθεωρήσει προς το προοδευτικότερο το Σύνταγμα, να προστατεύσει τα δημόσια αγαθά, τις εργασιακές σχέσεις, τις πολιτικές της αυτοδύναμης ανάπτυξης και να καθιερώσει την απλή αναλογική αλλά συνέπραξε με τη Δεξιά για να αποκαθάρει δήθεν μια πτυχή του αστικού συστήματος!!

Η κορυφαία αυτή κίνηση, όχι μόνο καταδικάστηκε από σύσσωμο τον ελληνικό λαό, αλλά είχε και οδυνηρές συνέπειες για τα κόμματα της Αριστεράς και προξένησε αιμορραγία πολλών και σοβαρών στελεχών. Το κυριότερο, έδωσε αέρα στον Μητσοτάκη να προσέλθει πλησίστιος και με αυτοδυναμία και να υπογράψει το περιβόητο Μάαστριχτ, που έκτοτε επικαθόρισε και τον νεοφιλελευθερισμό που ακολούθησε η κυρίαρχη πολιτική στην πατρίδα.

Η συγκυβέρνηση Τζανετάκη και η επακολουθήσασα Ζολώτα (η επιλεγόμενη «οικουμενική») απελευθέρωσαν-«εμπορικοποίησαν» τις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συχνότητες (ν. 1866/1989) χωρίς να εφαρμοστούν εξαρχής οι ασφαλιστικές δικλείδες. Και σήμερα βρισκόμαστε στη χαώδη αυτή κατάσταση…

Εξάλλου το ευρωκομμουνιστικό κόμμα εκφυλίστηκε και στην Ιταλία και αλλού σε υπηρετικό-στελεχικό δυναμικό της Ευρωπαϊκής Τεχνοδομής με όχημα τον αίολο ψυχολογικο-ιδεολογικό εκλεκτικισμό των απεθνοποιημένων μειοψηφιών που αυτοπροσδιορίζονταν ως πρωτοπορίες. Ήταν εξάλλου προβληματικό πώς ο ΣΥΡΙΖΑ του 3-4%, ευρισκόμενος πάντα στο μεταίχμιο της κοινοβουλευτικής ύπαρξης, θα μπορούσε να αλλάξει τον πυρήνα των απορριπτόμενων διαρκώς από τον λαό προγραμματικών του θέσεων και να γίνει κίνημα μαζών, να εγκαταλείψει τη νοοτροπία της κομματικής υπεροχής και αυτάρκειας και να τιθασεύσει τη ροπή ενσωμάτωσης πολλών στελεχών του στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του συστήματος (γιατί είχε κάποια ιστορική βάση η ιστορική ρήση του Παπανδρέου για «ελίτες των σαλονιών»).

Παρά ταύτα, το ρεύμα ιδεών μας, δίνοντας εμπιστοσύνη στη διαρκώς αυξανόμενη θέληση και επιμονή του νέου ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, που δεν ευθυνόταν (τουλάχιστον ηλικιακά) για τα λάθη του παρελθόντος αποφάσισε να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ πολύ περισσότερο που φαινόταν να ενστερνίζεται το σύνολο της κριτικής μας προς τα Μνημόνια. Η συνέχεια είναι γνωστή.

 

 

7.Η θατσεροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η ήττα ως νομοτέλεια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε να διακόψει την αδιέξοδη αυτή περιδίνηση στους δαιδάλους των Μνημονίων. Με τις προγραμματικές του δεσμεύσεις στη Βουλή ως αξιωματική αντιπολίτευση έδωσε ένα συμβατό με τις θεμελιώδεις προδιαγραφές της ΕΕ περίγραμμα απεμπλοκής από τα Μνημόνια, θέτοντας όλες τις πολιτικές δυνάμεις και τον ελληνικό λαό σε συστράτευση. Τότε, στον χρόνο που ακολούθησε, για να θεραπεύσουμε τις πάντοτε παρούσες μειονεξίες και παροράσεις του, προτείναμε μια σειρά ιδεολογικών προγραμματικών οργανωτικών μέτρων που δεν είναι αντικείμενο του παρόντος άρθρου. Κανένα από αυτά δεν έγινε δεκτό.

Η στενή ηγετική ομάδα ήθελε να διατηρήσει πλήρως τον έλεγχο του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ επί του νέου κοινωνικού χώρου. Και αυτό φάνηκε πανηγυρικά, παρά τις δειλές χειρονομίες επιμέρους στελεχών, και στις Αυτοδιοικητικές Εκλογές του 2014. Όλοι προσπαθούσαμε να ενισχύσουμε το κύρος, την υποκειμενική ικανότητα και επάρκεια του Προέδρου γνωρίζοντας ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι πρωθυπουργοκεντρικό.

Παρ’όλα αυτά η εμμονή στις παραδοσιακές παραδοχές και ονειρώξεις του ΣΥΡΙΖΑ του 3% πρυτάνευσε και στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 με λίγες -αναγκαίες για την προώθηση μόνο των σκοπών του 3%- επιλογές προσώπων. Έτσι χωρίς προετοιμασία, χωρίς σχέδιο, χωρίς γνώση των κανόνων και της αισθητικής τής διαπραγμάτευσης, χωρίς μελέτες, χωρίς τους κατάλληλους διαπραγματευτές, χωρίς σοβαρές εσωτερικές κινήσεις αναδιάταξης της παραγωγικής διαδικασίας των κρίσιμων αγαθών και του πιστωτικού συστήματος και κυρίως χωρίς συγκροτημένο Εργατικό Κίνημα και Λαϊκό Μέτωπο (αφού υπερίσχυσε η ιδιοτελής εξουσιαστική λαιμαργία της στενής ηγετικής του ομάδας του 3%), περί τα μέσα Φεβρουαρίου 2015 (δυο περίπου εβδομάδες μετά τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), προσήλθε σε άμεση συμφωνία με τους δανειστές, όπως αυτή διατυπώθηκε στο περίφημο κείμενο του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου 2015.

Στο κείμενο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχθηκε όλες τις απαιτήσεις τους και ακόμη περισσότερες, χωρίς να εξασφαλίσει την ομαλή ροή τής χρηματοδότησης της οικονομίας, παρά την ισχύ τού προηγούμενου προγράμματος της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Έκτοτε όλες οι εσωτερικές πολιτικές κινήσεις τακτικής αφορούσαν στην παραπλάνηση του λαού και στην υλοποίηση αυτής της Συμφωνίας μέσω του τρίτου γενικευμένου Μνημονίου και μάλιστα χωρίς να κλονιστεί η πολιτική κυριαρχία της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να διακόψει την αδιέξοδη αυτή περιδίνηση, προσχώρησε στην πιο σκληρή και αλλοτριωτική του πλούτου και του εργασιακού πολιτισμού της χώρας νεοφιλελεύθερη πολιτική.

Οι εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου 2015 που ακολούθησαν ήταν οι πιο παράδοξες εκλογές στην ιστορία της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ παγίδευσε τον περήφανο λαό μας και τον περιήγαγε σε μια πρωτοφανή ομηρία, αφού, μέσα σε ασφυκτικά χρονικά πλαίσια και χωρίς ουσιαστική ενημέρωση, τον κάλεσε:

α)να επικυρώσει τις αποτυχημένες διαπραγματεύσεις και το εθνοκτόνο αποτέλεσμά τους,

β)να νομιμοποιήσει το τρίτο ΤΡΙΠΛΟ Μνημόνιο (ν. 4336/2015, ΦΕΚ Α 94/14-8-2015), αφού το τελευταίο περιλαμβάνει ρητά και κατηγορηματικά «ρήτρα ιδιοκτησίας» και των δύο προηγούμενων (ν. 3845/2010 και 4046/2012),

γ)να προ-εγκρίνει το κοινωνικό και οικονομικό ολοκαύτωμα των εφαρμοστικών νόμων που θα ψηφίζονταν εφεξής από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο.

δ)να συναινέσει στην εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας και

ε)να συμφωνήσει στην υποθήκευση του δημόσιου πλούτου της χώρας.

Έτσι οι εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 ήταν –και από ουσιαστικής συνταγματικής και πολιτειολογικής θέασης- ως οι πιο καταχρηστικές και οιονεί αντικοινοβουλευτικές στην ιστορία της χώρας, αφού ο λαός πορεύτηκε προς αυτές με υποχρεωτικό πρόγραμμα το προψηφισθέν Μνημόνιο. Κυρίως βαδίσαμε προς τις εκλογές με ακύρωση-απαλλοτρίωση του βασικού μηχανισμού λειτουργίας του πολιτεύματος, που είναι οι διαφορετικές προγραμματικές-κομματικές προτάσεις οι οποίες δίνουν ουσιαστικό νόημα και στην ελευθερία των πολιτών για πρόκριση διαφορετικών-εναλλακτικών λύσεων.

Κλήθηκε δηλαδή ο λαός χωρίς ενημέρωση, ή -ακριβέστερα- με απόκρυψη της αλήθειας (γιατί ποιος πολίτης, ακόμα και ο πιο υπομονετικός, είναι δυνατόν να αναγνώσει το περιεχόμενο των πολλών εκατοντάδων σελίδων του τρίτου Μνημονίου, πολλά άρθρα του οποίου παραπέμπουν σε πληθώρα άλλων νόμων;;), να νομιμοποιήσει κάτι χειρότερο από αυτό που απέρριπτε στο προηγούμενο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου!

Κάθε καλόπιστος πολίτης αντιλαμβάνεται ότι ως έθνος και ως λαός βρεθήκαμε, με συναίνεση της πλειοψηφίας του πολιτικού προσωπικού (ενδεχομένως δε, μετά τις εκλογές και με τη θέληση του περήφανου λαού μας), μπροστά σε μια ολοσχερή ακύρωση των βασικών ασφαλιστικών δικλείδων του δημοκρατικού πολιτεύματος της αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και βεβαίως μπρος στην αποστέρηση όλων των παραδοσιακών μηχανισμών λειτουργίας της.

Αυτό βλάπτει πολλαπλώς το μέλλον της χώρας και θα αμαυρώσει τη Δημοκρατική Λειτουργία, που στα μάτια της νέας γενιάς κινδυνεύει να φανεί περιττή και άχρηστη, μιας και δεν μπορεί να προσφέρει τίποτε ως εναλλακτικό διακύβευμα στην οργάνωση της κοινωνίας, της οικονομίας και του μέλλοντος της χώρας.

Αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει έδαφος γιατί οι συντελεστές του παραδοσιακού ΣΥΡΙΖΑ, που εκινούντο στα όρια της κοινοβουλευτικής ύπαρξης, δεν συνειδητοποίησαν ότι ο λαός δεν τους επέλεξε γι’αυτό που ήσαν επί πολλές δεκαετίες, αλλά γι’αυτό που επιχείρησαν να γίνουν και δεν έγιναν. Και κυρίως γι’αυτό που φιλοδόξησαν να εκπροσωπήσουν, δηλαδή τις θελήσεις και τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, με την ταχύτατη «ενηλικίωση» και μετατροπή τους σε ένα μαζικό και στέρεα κοινωνικά δικτυωμένο πλειοψηφικό κόμμα.

Το τρίτο Μνημόνιο είναι ένα αντικοινωνικό, αντιαναπτυξιακό, υφεσιακό και αλλοτριωτικό του δημοσίου πλούτου και του προηγμένου εργατικού μας δυναμικού πακέτο, που ποτέ η Αριστερά στην ιστορία της, σε καμιά χώρα του κόσμου, δεν κλήθηκε και δεν διανοήθηκε να εφαρμόσει. Πολλά κοινωνικά στρώματα δεν θα αντέξουν, αλλά και τα κυριότερα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας θα αποδυναμωθούν περαιτέρω.

Ευρισκόμενοι όμως προ του χείλους των απρόβλεπτων συνεπειών και του χαώδους μοναχικού δρόμου, ευχόμαστε αυτό το πάθημα της ολίγον αμετροεπούς Αριστεράς να αποτελέσει τη «μήτρα» («μαμή») νέων αποτελεσματικών κοινωνικών συσπειρώσεων και πολιτικών αγώνων σε όλη την Ευρώπη. Γιατί το πάθημα του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνει μάθημα σε όλους τους φορείς της εναλλακτικής επανίδρυσης-οικοδόμησης της Ευρώπης, ώστε να πάρουν τη διακυβέρνηση των χωρών τους προετοιμασμένοι κατάλληλα και να μην μετατρέπουν τα εσωτερικά τους προβλήματα σε εθνικά και κοινωνικά βάρη. Είναι κρίμα που ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά θα έχουν χρεωθεί μια τέτοια εμπειρία που δυστυχώς, στο επίπεδο του εναλλακτικού αλλά και πραγματικού ευρωπαϊκού φαντασιακού, θα επηρεάσει τις εξελίξεις προς το χειρότερο.

 

 

8.ΣΥΡΙΖΑ: Αρνητικό υπόδειγμα για την υπόθεση της Αριστεράς σε Ελλάδα και Ευρώπη

Το ελπιδοφόρο όμως είναι ότι ο κόσμος των σοσιαλιστικών ιδεών, των δημοκρατικών αγώνων και των συλλογικών εγχαράξεων έχει σαφή ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά. Απέρριπτε επί δεκαετίες τον ΣΥΡΙΖΑ και τα γεννητορικά του σχήματα της λεγόμενης «Ανανεωτικής Αριστεράς». Αλλά εγκατέλειψε και το ΠΑΣΟΚ στη σταδιακή μετάλλαξή του, κυρίως μετά την εισαγωγή του Μνημονίου.

Ο κόσμος αυτός έχει τη δική του αισθητική, φρασεολογία, συμβολισμούς και ισχυρή σύνδεση με την παραγωγική βάση. Διαθέτει πλατειά και ακλόνητη κοινωνική γείωση, καθώς και τους δικούς του κοινωνικούς και ιδεολογικούς εκπροσώπους, με τους οποίους επικοινωνεί και ταυτίζεται με έναν άτυπο αλλά αυτόματο τρόπο. Ψήφισε τελευταία ΣΥΡΙΖΑ, επειδή οι εμφανείς αυτοί κοινωνικοί του σύνδεσμοι συνεργάστηκαν μαζί του ή τον υπέδειξαν εν σχέσει με τους άλλους φθαρμένους πολιτικούς οργανισμούς και κυρίως γιατί διέθετε έναν ελπιδοφόρο ηγέτη, αμέτοχο των σφαλμάτων και ιδιαιτεροτήτων της Αριστεράς λόγω ηλικίας.

Οι πολίτες αυτού του χώρου, οι «πρόσφυγες» δηλαδή ψηφοφόροι, δεν κερδήθηκαν ποτέ από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν εντάχθηκαν στην οργάνωσή του, αλλ’απεναντίας αντιμετωπίστηκαν με περιφρόνηση, καχυποψία και προσβολές, συκοφαντούμενοι ως «δεξιό ρεύμα» που …μολύνει την αριστερή …αγνότητα του ΣΥΡΙΖΑ και αμαυρώνει το …επαναστατικό του προφίλ. Τώρα, με τη σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική της ηγετικής κυβερνητικής του ομάδας, η ανοχή που έδωσαν οι πολίτες αυτού του κομβικού πολιτικού χώρου μετατρέπεται σε αποξένωση και απόρριψη. Πολύ περισσότερο που οι αντιμνημονιακοί του εκπρόσωποι και σύνδεσμοι είτε εκδιώχθηκαν είτε αποχώρησαν ενόψει του «ενστερνισμού» του τρίτου υπερΜνημονίου.

Το να επιχειρεί επομένως ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ την ετεροχρονισμένη διεύρυνση προς αυτόν τον χώρο στο επερχόμενο Συνέδριό του, προβάλλοντας και πρόσωπα, που χωρίς αντίδραση μετείχαν όλων των μεταπτώσεων και προσαρμογών του κυβερνητικού και μνημονιακού ΠΑΣΟΚ και κατέφυγαν στον ΣΥΡΙΖΑ μετά τη ραγδαία φθορά του από την ψήφιση και εφαρμογή του πρώτου Μνημονίου, απλώς επιβεβαιώνει τη διάρρηξη των πρόσκαιρων δεσμών του με αυτό το κόμμα.

Το αποκρουστικό άλλωστε θέαμα της μετάταξης στις πρώτες θέσεις της λίστας των (πολλές φορές ανεπιτυχώς δοκιμασμένων) στελεχών της Ανανεωτικής Αριστεράς, απορρίπτεται από την αισθητική και τη δημοκρατική συνείδηση αυτών των πολιτών, αφού περιφρονεί τη δημοκρατία και επιβάλλει την πολιτική των παρασκηνίων και του «ελιτισμού» τής ηγετικής «παρέας» ως τρόπο διεξαγωγής τής πολιτικής ζωής.

Αφού η χώρα οδηγείται ταχύτατα στην πλήρη ετερονομία και αλλοτρίωση, στη διάλυση του Κοινωνικού Κράτους, των εργασιακών σχέσεων και του διαχρονικού άυλου και υλικού της πλούτου, ήρθε τώρα η ώρα και της …«ονομαστικής» προσαρμογής του κυβερνητικού κόμματος στα ιδεολογικά δεδομένα της εφαρμοζόμενης πολιτικής του.

Η κυβέρνηση εναγκαλίζεται τους σοσιαλφιλελεύθερους ως σανίδα σωτηρίας… Αυτούς που μέχρι πρότινος εξόρκιζε και που χαρακτήριζε (δικαίως) θεραπαινίδες των κυρίαρχων συντηρητικών και νεοφιλελεύθερων ευρωπαϊκών πολιτικών δυνάμεων… Αυτούς που δεν τολμούν να ψελλίσουν ούτε καν μια φραστική διαφοροποίηση στην πολιτική Σόιμπλε και Ευρωπαϊκής Τεχνοδομής!

Η ετεροχρονισμένη άλλωστε συνάντηση των ηγετών του Νότου, που περιλαμβάνει ακροδεξιούς, νεοφιλελεύθερους, σοσιαλ-ρεφορμιστές και πιστούς υπηρέτες της γερμανικής πολιτικής, τίποτε πλέον δεν μπορεί να προσφέρει στη χώρα που βυθίζεται όλο και περισσότερο στη δίνη του τρίτου υπερΜνημονίου!!

Η κυβέρνηση, συνεχίζοντας τη σοσιαλφιλελεύθερη μνημονιακή της προσαρμογή και στην επικοινωνιακή της πολιτική, προσκάλεσε τους ηγέτες του Μεσογειακού Νότου σε συνάντηση.

Αν και έχει αποδεχθεί και εφαρμόζει το πιο σκληρό νεοφιλελεύθερο Μνημόνιο που επιβλήθηκε ποτέ σε ευρωπαϊκή χώρα (και δη της ΟΝΕ), αν και έχει με αλλεπάλληλους εφαρμοστικούς νόμους εκχωρήσει μεγάλο μέρος τής εθνικής μας κυριαρχίας στα όργανα της τετραρχίας των δανειστών, εν τούτοις προσποιείται ότι επιδιώκει …διακήρυξη των μεσογειακών χωρών κατά της εκπορευόμενης από τη Γερμανία νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Και μάλιστα αυτή η αντι-γερμανική διακήρυξη υποτίθεται ότι θα γίνει υπό την προεδρία του κ.Ολάντ!!

Όλοι όμως οι Έλληνες και οι άλλοι ευρωπαίοι γνωρίζουν ότι ο κ.Ολάντ κατεδάφισε πρόσφατα στη χώρα του όλες τις κύριες κατακτήσεις τού εργασιακού πολιτισμού αιώνων! Και παρά τον καθολικό ξεσηκωμό τής συντριπτικής πλειοψηφίας του γαλλικού λαού, παρέκαμψε τη Βουλή και νομοθέτησε αυτή την αταβιστική πλατφόρμα με προεδρικό διάταγμα, απαγορεύοντας ταυτόχρονα τις συναθροίσεις και κάνοντας χρήση εξουσιών έκτακτης ανάγκης.

Αλλά η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη ανούσιες κινήσεις εντυπωσιασμού αλλά ένα εναλλακτικό πρόγραμμα που θα εκπονήσουν νέες κοινωνικές δυνάμεις και θα δώσουν στον λαό μας την ελπίδα της ορατής εξόδου από την κρίση και στην πατρίδα τη δυνατότητα της κυρίαρχης ανασυγκρότησης σε όλα τα επίπεδα.-

14/10/2016

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

 Πρόεδρος

ΕΝΥΠΕΚΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ

Περισσότερα

Ομιλία Τσίπρα στο 2ο Συνέδριο: Ούτε μία συγγνώμη!

ΕΝΥΠΕΚΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

 

Αθήνα 13-10-2016

 

 

Ομιλία Τσίπρα στο 2ο Συνέδριο: Ούτε μία συγγνώμη

για το Βατερλό της «περήφανης» διαπραγμάτευσης!

 

 

Ο κ.Τσίπρας με τη χθεσινή του εναρκτήρια ομιλία στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής για το Βατερλό της διαπραγμάτευσης του περασμένου καλοκαιριού, επέρριψε την ευθύνη επιλογής του τρίτου μνημονιακού προγράμματος στον ελληνικό λαό! σχυρίστηκε ότι οι πολίτες γνώριζαν και ενέκριναν το περιεχόμενό του. Έτσι δεν διανοήθηκε να ψελλίσει ένα «συγγνώμη» για την παταγώδη αυτή αποτυχία του πολιτικού Υποκειμένου (του οποίου είναι επικεφαλής) να προασπίσει έστω και τα στοιχειώδη κοινωνικά και εθνικά συμφέροντα.

Προξενεί πράγματι κατάπληξη ο ισχυρισμός ότι κάνει «κοινωνικό μετασχηματισμό» προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της παραγωγικής ανασυγκρότησης, όπως ανέφερε, εφαρμόζοντας το τρίτο γενικευμένο και ανακεφαλαιωτικό υπερΜνημόνιο που καταργεί την ελληνική παράδοση ανεξαρτησίας:

-με την καταστροφή της υλικής-παραγωγικής της βάσης, τον μικρο-ιδιοκτητικό δηλαδή τρόπο παραγωγής,

-με την κατάλυση του Κοινωνικού Κράτους,

-με τη γενίκευση των ευέλικτων και επισφαλών μορφών εργασίας,

-με την ταχύρρυθμη φυγή από την πατρίδα εκατοντάδων χιλιάδων προικισμένων νέων μας

-και κυρίως με την παραχώρηση όλου του διαχρονικού άυλου και υλικού πλούτου της πατρίδας στη διάθεση των δανειστών, όπου κρατικές εταιρίες κυρίως των δανειστών αγοράζουν τον πλούτο τού δέσμιου κράτους με διαδικασίες ρευστοποίησης. Αυτό ούτε ο Μίλτον Φρίντμαν ήταν δυνατόν να διανοηθεί!

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

ΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΕΝΥΠΕΚΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ

Περισσότερα

Τα ολιγόστιχα της ΕΝΥΠΕΚΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ #1

Περί …μείωσης της ανεργίας

Η κυβέρνηση, με τα ατελή και ελλειπτικά στοιχεία της «Εργάνης» που προ διετίας εξόρκιζε, προσπαθεί τώρα να πείσει για τη σταδιακή αποκλιμάκωση της ανεργίας. Το 52,12% όμως των νέων θέσεων απασχόλησης (όχι ΕΡΓΑΣΙΑΣ) είναι άτυπες, ευέλικτες και επισφαλείς θέσεις λίγων ωρών ή ημερών ή έστω «κοινωνικής εργασίας» με «ωφελούμενους» και όχι εργαζόμενους.

Και στον ολέθριο αυτό μετασχηματισμό της εργασίας με τις γλίσχρες απολαβές δεν συνυπολογίζει τη μείωση του ενεργού πληθυσμού λόγω αθρόας μετανάστευσης των νέων επιστημόνων, τεχνητών, επαγγελματιών!

Αν συνεπώς προσμετρήσει και αυτές τις εκατοντάδες χιλιάδες της μετανάστευσης, προστίθενται αρκετές μονάδες ανέργων.

Γι’αυτό το καλύτερο θα ήταν να σιωπά και όχι να μεταχειρίζεται τα αντιεργασιακά νεοφιλελεύθερα επιχειρήματα που στο εγγύς παρελθόν ο ΣΥΡΙΖΑ καταδίκαζε.-

 

Περισσότερα

Η ΕΝΥΠΕΚΚ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΕΝΕΡΓΟ ΡΟΛΟ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ!!

ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ

         ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Εκτελεστική Επιτροπή

 

Αθήνα 13/10/2016

 

 

ΕΝΥΠΕΚΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ

 

Π Ο Λ Ι Τ Ι Κ Η     Δ Ι Α Κ Η Ρ Υ Ξ Η


 

 

Προοίμιο

 

Η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θυμίζει το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Λίγες ημέρες μετά τον σχηματισμό της, το β’ δεκαήμερο του Φεβρουαρίου 2015, κυκλοφόρησε το σχέδιο της επικείμενης απόφασης του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου, όπου οι δανειστές «τα είχαν πάρει» κυριολεκτικώς όλα, μεταξύ των οποίων και τη διαβεβαίωση της Ελλάδας ότι «ονομαστικό κούρεμα του χρέους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί» και ότι «οι Ελληνικές Αρχές επαναβεβαιώνουν την ανεπιφύλακτη δέσμευσή τους να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους δανειστές πλήρως και εγκαίρως»!!

Τότε, έκπληκτοι από την ταχύτητα της άτακτης υποχώρησης, ζητήσαμε δημοσίως διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Θεωρούσαμε καλόπιστα ότι, παρά τη διαφαινόμενη -πλέον- αντικειμενική δυσκολία, αλλά κυρίως παρά την πολύπλευρη αδυναμία του πολιτικού υποκειμένου με προέχουσα την έλλειψη προετοιμασίας τού στενού ηγετικού πυρήνα της κυβέρνησης, το δημοψήφισμα θα προσέφερε αξιόλογη τόνωση, συνειδητοποίηση και βοήθεια με την προβλεπόμενη παλλαϊκή απόρριψη του πρωτοφανούς αυτού προμηνύματος. Έτσι η κυβέρνηση θα εισερχόταν στο τελικό στάδιο της επαναδιαπραγμάτευσης με το προηγούμενο πρόγραμμα να «τρέχει», τη χρηματοδότησή του εξασφαλισμένη για αρκετούς μήνες και τα περιθώρια «τιμωρητικής» συμπεριφοράς εκ μέρους των δανειστών περιορισμένα.

Η κυβέρνηση όμως αρνήθηκε τις επανειλημμένες εκκλήσεις μας για αλλαγή στη διαπραγματευτική τακτική. Προχώρησε με μια αίολη αυτοπεποίθηση σε τακτικισμούς εσωτερικής κατανάλωσης, με τη βάσιμη υπόθεση ότι δεν εξατμίζεται από τη μια στιγμή στην άλλη η στήριξη μιας σημαντικής μερίδας του λαού σε μια νέα πολιτική εξουσία και σε έναν πρωθυπουργό που εξέθρεψε ελπίδες.

Σπατάλησε κρίσιμο χρόνο για την κατάληψη της εσωτερικής εξουσίας και προχώρησε σε δημοψήφισμα καθυστερημένα με προφανώς εσωτερική …θέαση, όταν πλέον όλα είχαν τελειώσει παρασκηνιακά και επισήμως ζήτησε την απόρριψη του κατά πολύ ηπιότερου προγράμματος Γιούνκερ, εν σχέσει με το σκληρό, γενικευμένο και ανακεφαλαιωτικό Μνημόνιο που συντασσόταν ως εναλλακτική λύση στα ευρωπαϊκά όργανα.

Κατ’αυτόν τον τρόπο παρερμηνεύθηκε σκοπίμως η ψήφος του λαού στο δημοψήφισμα. Τις διαθέσεις και την εκλογική αισθητική του ΔΕΝ τις αντιλήφθηκε η Αντιπολίτευση και κυρίως οι πολιτικοί τού παρελθόντος που νόμισαν ότι θα επέλθει …κοσμογονία εκτός ευρώ, δίνοντας στον πρωθυπουργό περιθώρια κινήσεων. Προβλήθηκε η εικόνα τής «εξαντλητικής» διαπραγμάτευσης επί του προδιαγεγραμμένου στα βασικά του μέτρα τρίτου Μνημονίου, το οποίο ήρθε στη Βουλή με πρωτοφανείς διαδικασίες και σε ατμόσφαιρα σύγχυσης και πανικού και ΔΕΝ το ψηφίσαμε μέσα σε συνθήκες τρομολαγνείας, απειλών και υστερίας. Επρόκειτο για ένα Μνημόνιο ολοκληρωτικής και «τιμωρητικής» παράδοσης της χώρας στους δανειστές, όπως άλλωστε χαρακτηρίστηκε και από αρμόδιους ευρωπαίους παράγοντες.

Τότε, με δεδομένη την πανίσχυρη κοινοβουλευτικά μνημονιακή πλειοψηφία, η ΕΝΥΠΕΚΚ πρότεινε ως μόνη εθνική λύση τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης υπέρβασης και άμβλυνσης του σκληρού υπερΜνημονίου, υπό τον ήδη πρωθυπουργό, είτε με προσωπικότητες από το εσωτερικό ή και τον απόδημο Ελληνισμό διακομματικής-μνημονιακής στήριξης είτε πολυκομματικής απ’όλα τα κόμματα του μνημονιακού τόξου, αφού είχαν ψηφίσει από κοινού ένα λεπτομερές κυβερνητικό πρόγραμμα για το αόριστο μέλλον, ανεξαρτήτως αν εμείς το χαρακτηρίζαμε ως ένα πρόγραμμα ακραίου και βαλκανικού τύπου «θατσερισμού» που σε καμιά πολιτισμένη χώρα δεν θα μπορούσε να επιβληθεί με ομαλές διαδικασίες.

Η πρότασή μας αυτή απέβλεπε στο να ασκηθεί από τις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις (που θα μετείχαν στην κυβέρνηση συνεργασίας) κάθε επιρροή προς τις ομόδοξες ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις και κυβερνήσεις, ώστε να αμβλυνθούν τα χειρότερα, ανορθολογικότερα, αντικοινωνικότερα και εξευτελιστικά για τη χώρα σημεία του Μνημονίου. Ήταν δεδομένο, εξάλλου, ότι δεν υπήρχε καμιά αξιόλογη αντιμνημονιακή δύναμη ή συμμαχία με άμεση κυβερνητική προοπτική.

Η κυβέρνηση όμως αρνήθηκε με ύβρεις, λεονταρισμούς και προπηλακισμούς την πρόταση αυτή και προχώρησε, παρά την περί του αντιθέτου ρητή διαβεβαίωσή της στο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, σε προκήρυξη αιφνιδιαστικών εθνικών εκλογών με λίστα. Στη λίστα αυτή τοποθετήθηκαν δεκάδες πρόσωπα του μικρού παλαιού ΣΥΡΙΖΑ (πρόσωπα-«ταλιμπάν», κατά τον χαρακτηρισμό του πρωθυπουργού στην προεκλογική Κεντρική Επιτροπή) που είχαν επί δεκαετίες τοποθετηθεί από τον λαό στις τελευταίες θέσεις των ψηφοδελτίων σε αλλεπάλληλες εκλογικές μάχες.

Έτσι σχηματίστηκε μια συμπαγής κοινοβουλευτική ομάδα που άρχισε τη …βιομηχανική παραγωγή των εφαρμοστικών νόμων του τρίτου υπερΜνημονίου.

Η συνέχεια είναι σε όλους γνωστή και δεν χρήζει λεπτομερούς σχολιασμού. Κάθε καλόπιστος πολίτης, ανεξαρτήτως πολιτικής ιδεολογίας και τοποθέτησης, μετά από ένα χρόνο και πλέον εφαρμογής του τρίτου υπερΜνημονίου, μπορεί να συμπεράνει τους λόγους που οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αρνήθηκαν την αυτονόητη συνεργασία με τα άλλα μνημονιακά κόμματα καίτοι συνέπλεαν μαζί τους στην υλοποίηση του μνημονιακού προγράμματος, με ελάχιστες ή επουσιώδεις διαφοροποιήσεις!

Η πρωτοφανής σε πνεύμα υποτέλειας και ταπείνωσης της χώρας τελευταία επιστολή Τσακαλώτου προς τους δανειστές, στην οποία ζητά συγγνώμη για τη μονομερή ενέργεια της χορήγησης εφάπαξ επιδόματος σε μερίδα συνταξιούχων και αναλαμβάνει την «ιδιοκτησία» του Μνημονίου και την υποχρέωση να ενημερώνει, να συζητά και να συναποφασίζει με τους δανειστές για οποιοδήποτε ζήτημα έχει δημοσιονομικό χαρακτήρα, αποδεικνύει το καθεστώς πλήρους ετερονομίας και ανυποληψίας στο οποίο έχει περιέλθει η πατρίδα.

1.Η Ελλάδα σε βαθειά και γενικευμένη κρίση

Η χώρα έχει βυθιστεί σε μια πρωτοφανή, βαθειά και γενικευμένη κρίση, που όλοι διεκτραγωδούν, ο καθένας από τη δική του οπτική. Κρίση οικονομική, θεσμική, πολιτισμική, κοινωνική, κυρίως κρίση προσανατολισμού που δημιουργεί αμηχανία και απογοήτευση και επιτείνεται από τη γεωπολιτική αστάθεια και τη μεταβλητότητα στην ευρύτερη περιοχή.

Όλοι μέρα με τη μέρα συνειδητοποιούν ότι περιθώρια ανάκαμψης και αυτοδύναμης-πρωτογενούς ανασυγκρότησης εντός του ετερόνομου και διαρκώς προς το χειρότερο ανανεούμενου μνημονιακού προγράμματος ΔΕΝ υπάρχουν.

Ο έλεγχος, η εποπτεία, οι στόχοι, η πορεία, τα μεγέθη και τα αποτελέσματα της κυβερνητικής και οικονομικής δραστηριότητας επιβάλλονται, εποπτεύονται και «επαληθεύονται» από τους δανειστές.

Όσες κινητήριες παραδοσιακές αστικές δυνάμεις απέμειναν, συκοφαντούνται συλλήβδην με μιαν αίολη ιδεολογική ελαφρότητα και από τους δανειστές και από τους εφαρμοστές του τρίτου υπερΜνημονίου. Άλλες διώκονται ή χλευάζονται, συρρικνώνονται, χρεοκοπούν ή μετακομίζουν σε άλλες χώρες, αφού το συνδυασμένο και αλληλοσυμπληρούμενο αναπτυξιοκτόνο και φτωχογόνο σύστημα μέτρων που εφαρμόζεται, έχει αδρανοποιήσει κάθε δημιουργική παραγωγική δύναμη και πρωτοβουλία.

Νέες και φιλόδοξες παραγωγικές δυνάμεις τής ατομικής ή κοινωνικής οικονομίας εγκαταλείπονται στην απέραντη πιστωτική ανυδρία με αποτέλεσμα τον αφανισμό των μικρομεσαίων και την κατάργηση των θέσεων εργασίας στο εμπόριο, στα επιτηδεύματα, στις παραδοσιακές τέχνες, στην αυτοαπασχόληση, στις υπηρεσίες.

Οι περισσότεροι νέοι (-ες) μας, με τα πολλά ουσιαστικά και τυπικά προσόντα που τους παρέχουν τα ελληνικά ΑΕΙ και ΤΕΙ, παρά την τραγική υποστελέχωση και υποχρηματοδότησή τους εν σχέσει με τα ευρωπαϊκά, εγκαταλείπουν τη χώρα και ενισχύουν, με τις γνώσεις και τις ικανότητές τους, τις ξένες ανταγωνιστικές οικονομίες, μεταφέροντας ταυτόχρονα στις πλουσιότερες χώρες (κυρίως των δανειστών) όλες τις πολύχρονες δαπάνες σπουδών τού κράτους και των γονέων τους.

2.Τα μνημονιακά κόμματα σε στρατηγικό αδιέξοδο

Τα κόμματα του μνημονιακού τόξου, που το καλοκαίρι του 2015 ψήφισαν το λεπτομερές, γενικευμένο και ανακεφαλαιωτικό Μνημόνιο (ν. 4336/2015) μετά «το Βατερλό της διαπραγμάτευσης» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αντί να συνεννοηθούν μεταξύ τους για να διαχειριστούν τα …«επιτεύγματά» τους (αφού έτσι -έστω παραπλανημένος, αμήχανος και με τεράστια για τα μεταπολιτευτικά χρονικά αποχή- αποφάσισε ο λαός) ώστε να συμβάλλει το καθένα, με τις δικές του προσβάσεις και παραδοσιακές συγγένειες στην Ευρώπη, στην άμβλυνση των χειρότερων πτυχών τής μνημονιακής πολιτικής, επιδίδονται σε μάχες χαρακωμάτων και εντυπωσιασμού, σε σκιαμαχίες. Επιδίωξή τους είναι να συντηρήσουν την παραπλανητική εικόνα των δήθεν μεγάλων διαφορών στο ιδεολογικό φαντασιακό και κατ’ακολουθίαν την εκλογική τους πελατεία.

Έτσι, οι μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις, το «μνημονιακό ιδεολογικό τόξο», στο οποίο προσχώρησε πλησίστια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δεν κατάφεραν (λόγω χαμηλού διαπραγματευτικού κύρους και ανύπαρκτων εναλλακτικών σχεδίων) να θέσουν υπό ουσιαστική διαπραγμάτευση το Ελληνικό Ζήτημα.

Ηττήθηκαν απαρχής και συνθηκολόγησαν καλυπτόμενες πίσω από τον «μπαμπούλα» τής εξόδου από την ΟΝΕ και το ευρώ.

Μάλιστα δε, ερμήνευσαν την ήττα και την άνευ όρων αποδοχή τού ακόμη χειρότερου σχεδίου των δανειστών ως τάχα …επιτυχία παραμονής μας στο ευρώ!!

Απέκρυψαν ή απέφυγαν να απαντήσουν γιατί δεν κατάφεραν να κρατήσουν τον λαό και την πατρίδα στο ευρώ με όρους κοινωνικής αξιοπρέπειας και σχετικής εθνικής κυριαρχίας.

3.«Αριστερός»-βαλκανικός θατσερισμός χωρίς τέλος!

Η πολιτική πλέον που εφαρμόζει η κυβέρνηση, ιδιαίτερα στον κοινωνικό τομέα (κατάργηση ΕΚΑΣ, εγγύηση από το κράτος μόνο της εθνικής σύνταξης, «πλήρη» σύνταξη με 40 χρόνια ασφάλισης, θέσπιση της «ρήτρας προσδοκίμου» στα όρια ηλικίας, υπολογισμός της σύνταξης επί τη βάσει απομειωτικών μαθηματικών τύπων και όλου του εργασιακού βίου, «ποινή» περικοπών μέχρι 40% για πρόωρες συνταξιοδοτήσεις σε μια αφιλόξενη αγορά εργασίας κυρίως γι’αυτούς που βρίσκονται κοντά στην ηλικία συνταξιοδότησης, κατάργηση της ιδιαιτερότητας των πολυτέκνων, των ανάπηρων, των βαριά εργαζομένων κ.λπ., ολοένα και αυξανόμενη συμμετοχή στα φάρμακα, κατάρρευση του ΕΣΥ…), είναι η πιο άγρια νεοφιλελεύθερη «ατζέντα» που έχει εφαρμοστεί σε ανεπτυγμένη χώρα τη μετα-νεωτερική περίοδο.

Η αναρρίπιση εξάλλου και συντήρηση της μάχης των γενεών (με την νομοθετημένη πλέον μετατροπή των μελλοντικών συντάξεων σε επιδόματα) τείνει να καταστρέψει και τον παραδοσιακό κοινωνικό και οικογενειακό ιστό. Η απαξίωση και κατάργηση της πατρογονικής μικρο-ιδιοκτησίας εξαιτίας του ΕΝΦΙΑ, η υπερφορολόγηση με τα τεκμαρτά εισοδήματα και η μείωση του αφορολόγητου σε μια αποδομημένη οικονομία, εξατμίζει κάθε αποταμίευση και δυνατότητα συμμετοχής των πολιτών στο οικονομικό γίγνεσθαι, αφού όλο και περισσότερα στρώματα κινούνται κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας.

Για πρώτη φορά σε ανεπτυγμένη ευρωπαϊκή χώρα της ΕΕ, το περασμένο οκτάμηνο, από τις λιγότερες νέες θέσεις που δημιουργήθηκαν εν σχέσει με τις περισσότερες απολύσεις, οι ευέλικτες-άτυπες-περιστασιακές σχέσεις εργασίας ξεπέρασαν τις σταθερές!

Όλοι αυτοί οι νέοι της μνημονιακής ειλωτείας τρέχουν από εργοδότη σε εργοδότη, από τόπο σε τόπο, από μια περιστασιακή εργασία «του ποδαριού» σε άλλη ή στα «κοινωνικά προγράμματα των ωφελουμένων», για να κερδίσουν ένα κομμάτι ψωμί, καταδικασμένοι να εγκαταλείψουν κάθε όνειρο για δημιουργία οικογένειας και για συμμετοχή στην πολιτιστική, συνδικαλιστική και πολιτική ζωή του τόπου.

Οι περήφανοι και προσοντούχοι νέοι και νέες αρνούνται να αποδεχθούν τις ποικιλώνυμες μορφές νεανικής εργασιακής ειλωτείας που τους προσφέρει αφιδώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με στόχο τη στατιστική μόνο μείωση του αριθμού των ανέργων.

Ο οικογενειακός βίος συσσιτιοποιείται και τα προγράμματα της υποαμειβόμενης κοινωνικής εργασίας αντικαθιστούν την πλήρη, ασφαλισμένη και με επαρκείς απολαβές μισθωτή εργασία.

4.Κυβέρνηση-δανειστές κατεδαφίζουν το Κοινωνικό Κράτος! Δημόσια αγαθά
στο έλεος του καζινο-καπιταλισμού!

Σήμερα στην πατρίδα μας:

-η συνάρτηση Εργασιακού-Ασφαλιστικού διαλύεται,

-το Κοινωνικό Κράτος καταρρέει,

-η δημόσια και κοινωνική περιουσία εξατμίζεται,

-οι θεσμοί ευτελίζονται,

-η διάκριση των εξουσιών δοκιμάζεται,

-ο πολιτισμός υποτάσσεται σε εύκολα, ενσωματώσιμα στην ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού, ΑΝΤΙ-ιστορικά και ΑΝΤΙ-κοινωνικά αφηγήματα αυτοπροσδιορισμού και βολονταρισμού που υλοποιούν τις από δεκαετίες απόψεις του 3% του παραδοσιακού ΣΥΡΙΖΑ…

Ο διαχρονικός άυλος και υλικός πλούτος της πατρίδας αλλοτριώνεται με διαδικασίες ρευστοποίησης, πρωτοφανείς στην οικονομική ιστορία τού καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού, όπου «κράτος πουλάει σε κράτος», ξένες κρατικές εταιρίες (κυρίως των δανειστών) αγοράζουν δημόσια περιουσία, κοινωφελείς επιχειρήσεις και δημόσια αγαθά του «δέσμιου κράτους», δηλαδή κρίσιμα υπαρκτικά στοιχεία για τη λειτουργία ενός στοιχειωδώς συγκροτημένου οικονομικού και κοινωνικού συστήματος.

Μάλιστα, μετά από 27 χρόνια, διενεργήθηκε δημοπρασία κλειστού αριθμού τηλεοπτικών συχνοτήτων με τις ακραίες διαδικασίες του καζινο-καπιταλισμού των εκατοντάδων «χτυπημάτων», κάτι που ακόμα και ο Φρίντμαν, ο πατέρας της νέας εκδοχής του νεοφιλελευθερισμού, θεωρούσε παράδοση των κοινωνιών στην κόλαση, αναφορικά με κρίσιμα για τη λειτουργία της κοινωνίας δημόσια αγαθά!

Ευτυχώς που το Συμβούλιο της Επικρατείας διέσωσε την τιμή του Συντάγματος και της κοινωνίας, επαναφέροντας την αξίωσή της για μια δημοκρατικά ρυθμισμένη, δεοντολογικά λειτουργούσα και πολυφωνική αγορά συχνοτήτων!

Έτσι η Ελλάδα μεταβάλλεται γρήγορα σε δευτερεύουσα-συμπληρωματική οικονομία και κοινωνία σε σχέση με τις κεντροευρωπαϊκές.

Το φαινόμενο αυτό ξεπερνά κατά πολύ και τις πλέον ευφάνταστες διαπιστώσεις αυτών που μιλούσαν πριν μερικά χρόνια για τη μεταβολή της χώρας σε «αποικία χρέους», σε «κράτος-ΕΟΖ», σε «Ελ Ντοράντο» φτηνής εργασίας χωρίς αρχές, αξίες και αξιοπρέπεια. Και κυρίως χωρίς τον μικρο-ιδιοκτητικό τρόπο παραγωγής και λειτουργίας που συντηρούσε και ανανέωνε διαχρονικά τον οικονομικό και κοινωνικό ιστό της πατρίδας (λόγω της φύσης και της διάρθρωσης των συντελεστών τής παραγωγής, του πολιτισμού, των ηθών, εθίμων και των χαρακτηριστικών του λαού μας) και αποτέλεσε την υλική-παραγωγική βάση επινόησης της Δημοκρατίας.

Η μόνη διέξοδος σήμερα που προβάλλει επιτακτικά και άμεσα ως λύση κοινωνικής και ιστορικής επιβίωσης και συνέχειας του λαού και του έθνους, προτού ολοκληρωθεί η πορεία μετάπτωσής μας σε «κράτος-παρία» («rogue»), είναι η ανακοπή του τρίτου μνημονιακού προγράμματος μέσω μιας τεκμηριωμένης νομικά, οικονομικά, θεσμικά καταγγελίας του και επαναδιαπραγμάτευση της πορείας της χώρας χωρίς ταμπού, προκαταλήψεις και ψευτοδιλήμματα.

Ο λαός και το έθνος δεν μπορεί να «σηκώσει» το τρίτο Μνημόνιο! Ματώνει και διαλύεται χωρίς προοπτική και ελπίδα! Ήδη εκδηλώνονται ανησυχητικά σημάδια εθνικής κόπωσης και κίνδυνοι αμφισβήτησης ή ακρωτηριασμού του σώματος της πατρίδας αφού όλες οι (υποτίθεται) «λυμένες» ή σε αναστολή ευρισκόμενες διαφορές με τις γειτονικές χώρες αναζωπυρώνονται λόγω εξασθένησης της χώρας, της οικονομίας, της δημοκρατίας και κυρίως λόγω της παθητικότητας και της απελπισίας των πολιτών.

5.Κοινωνική-Πατριωτική Συνεννόηση: Άμεσες προτεραιότητες

Η απάντηση στην κρίση που δίνει η παράδοση και η ιστορία μας είναι προφανής: η προώθηση μιας στέρεας, ισχυρής και διαρκούς Κοινωνικής (Πατριωτικής) Συνεννόησης των πολιτών και Κοινωνικών Οργανώσεων, με τη συμμετοχή και των δυνάμεων που δεν ευθύνονται (τουλάχιστον σε κυβερνητικό και θεσμικό επίπεδο) για τη μνημονιακή κατολίσθηση!

Στη συγκρότηση αυτής της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ πρέπει να συμμετάσχουν ΟΛΟΙ οι πολίτες και οι συλλογικότητες, φορείς και πρόσωπα με πρώτη και κεφαλαιώδη αξίωση την επανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας και της κοινωνικής αξιοπρέπειας!

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ δεν μπορεί να είναι απλώς σύμπραξη πολιτικών κομμάτων και προσωπικοτήτων, ούτε αποτελεί πρόταση άμεσης ανάληψης της εξουσίας. Πρέπει να προκύψει μέσα από βαθειά ενημέρωση και συνειδητοποίηση του λαού που θα αναλάβει και την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Προτεραιότητες της νέας αυτής ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ θα είναι:

-να σταματήσει την εφαρμογή του μνημονιακού προγράμματος,

-να αλλάξει τον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων,

-να δώσει ελπίδα στους πολίτες ότι υπάρχει εναλλακτική λύση μέσα από έναν νέο εθνικό οικονομικό και κοινωνικό ανασχεδιασμό και

-να μειώσει τις δυσκολίες του εγχειρήματος ανάκτησης της κυριαρχίας και της αναπτυξιακής πρωτοβουλίας.

6.Νέα Εθνική Διαπραγμάτευση-Δύο άξονες

Η νέα εθνική διαπραγμάτευση πρέπει να διεξαχθεί από δημόσια πρόσωπα με μεγάλη εργασιακή, επιστημονική και κοινωνική εμπειρία του εσωτερικού και του απόδημου Ελληνισμού. Με Έλληνες που έχουν βαθειά γνώση των αμφισημιών και ευφημισμών της Ευρωπαϊκής Τεχνοδομής και έχουν αντιληφθεί τις ρωγμές που διανοίγονται στο λεγόμενο «ευρωπαϊκό οικοδόμημα», οι οποίες στο μέλλον προβλέπεται να προξενήσουν «χαοτικές αβεβαιότητες».

Ανεξαρτήτως όμως έκβασης και πορείας, είναι βέβαιο ότι:

-Στο κοινωνικό επίπεδο πρέπει να καταργηθούν όλες οι ρυθμίσεις-«ρήτρες» της «κοινωνικής ευθανασίας» και εξαθλίωσης του ελληνικού λαού.

-Στο εθνικό επίπεδο πρέπει να αξιώσουμε επανάκτηση ΟΛΩΝ των δικαιωμάτων αυτοκαθορισμού και αυτοδιάθεσης της χώρας που προβλέπονται από το Σύνταγμα και το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Δίκαιο και σήμερα έχουν παραμερισθεί, παρά την όξυνση των εθνικών θεμάτων, ως αποτέλεσμα της γεωστρατηγικής αδυναμίας, της υποβάθμισης και της αδράνειας της χώρας.

Στη νέα αυτή καταγγελτική επαναδιαπραγμάτευση βάσει των διεθνών κανόνων, μεθόδων και αισθητικών τής διαπραγματευτικής διαδικασίας, πρέπει να χρησιμοποιηθούν όλα τα όπλα, μέσα, ερείσματα και διεθνή δικαιώματα που η πρόσφατη ιστορία της πατρίδας μας παρέχει.

Η διαπραγμάτευση άλλωστε πρέπει να γίνει «περί πλήθουσαν» (ελληνική και διεθνή) «αγοράν», να γίνεται δηλαδή όλο και περισσότερο κτήμα του λαού και της διεθνούς κοινής γνώμης, ώστε να μην καταστεί άθυρμα μιας στενής ηγετικής ομάδας, όπως στο παρελθόν, με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα.

Η νέα διαπραγμάτευση πρέπει να γίνει υπόθεση του κινήματος, μια κατηγορηματική «λαϊκή αφήγηση», που θα αξιώσει διαφορετική μεταχείριση, συνειδητοποιώντας όμως και αναλαμβάνοντας το προσωρινό κόστος όλων των εκδοχών ενός τέτοιου τολμηρού αναγεννητικού εγχειρήματος.

ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΘΕΣΜΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΛΥΘΕΙ ΜΕ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΕΠΑΠΕΙΛΟΥΜΕΝΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ!

Η ονομαστική διαγραφή του χρέους (από την οποία παραιτήθηκε γραπτώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ!) και η οικονομική ενίσχυση για χρηματοδότηση του προγράμματος της αυτοδύναμης ανάπτυξης, ως πρόσθετη αποζημίωση των ολέθριων (και οικονομετρικά) σφαλμάτων των μνημονιακών πολιτικών, πρέπει να είναι πρώτα στην ατζέντα της νέας ευρείας εθνικής κυβέρνησης.

Η νέα ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ θα αποτρέψει την επιδείνωση του Μεταναστευτικού και θα προσπαθήσει να άρει τα τραγικά αποτελέσματα και τις ακόμη δυσμενέστερες προοπτικές που το μειοψηφικό ιδεολογικό ρεύμα τής
απο-εθνοποίησης κατάφερε να διογκώσει, αφήνοντας την χώρα έρμαια στις διαθέσεις της Τουρκίας και των ιδιοτελών στρατηγικών της ΕΕ, οι οποίες μεταβάλλουν την πατρίδα σε άβουλη και μοιρολατρική θεραπαινίδα τους.

Ως προς τα εθνικά θέματα και ειδικότερα για το Κυπριακό, πρέπει να επισημάνουμε πως η αδύναμη σήμερα Ελλάδα δεν μπορεί να αποδεχθεί λύση νομιμοποίησης των τετελεσμένων. Η Σύνοδος της Γενεύης όπου το κράτος της Κύπρου, μέλος των Ηνωμένων Εθνών και της ΕΕ, απεκδύεται της κρατικής οντότητας και προσέρχεται ως ελληνοκυπριακή κοινότητα, αποτελεί νομική καρικατούρα και προμήνυμα ήττας.

Εξάλλου το σημερινό πολιτικό προσωπικό της πατρίδας που δεν μπόρεσε να δανειστεί με όρους αξιοπρέπειας από τη διεθνή κοινότητα, που δεν μπορεί καν να διασώσει το ΕΚΑΣ από τους δανειστές ούτε να αυτενεργήσει στη χορήγηση ενός εκτάκτου επιδόματος στους χαμηλοσυνταξιούχους, είναι εκ των πραγμάτων ανίκανο να επιβάλλει τα εθνικά δίκαια επί των μεγάλων θεμάτων που αφορούν τον ακρωτηριασμό τμημάτων του εθνικού κορμού.

7.Ο κίνδυνος της «συνταγματοποίησης» του Μνημονίου

Η νέα ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ θα αγωνιστεί να αποτρέψει πάση θυσία την επαπειλούμενη συνταγματική αναθεώρηση που -υπό το καθεστώς τής απόλυτης θεσμικής ετερονομίας- δεν μπορεί παρά να είναι αναθεώρηση «συνταγματοποίησης» του Μνημονίου!

Γι’αυτό καλούμε την κυβέρνηση να παγώσει τις εξαγγελίες της για συνταγματική αναθεώρηση που εξυπηρετεί μόνο τους δανειστές, τους ακραίους μνημονιακούς της χώρας και τις ιδιοτελείς στρατηγικές μακροημέρευσης μιας «αυτοαναφορικής» πλέον ηγετικής ομάδας που έχει χάσει την -έστω περιστασιακή- κοινωνική «γείωση». Η συνταγματική αναθεώρηση πρέπει να γίνει στον καιρό της, με όρους εθνικής κυριαρχίας και όχι υπό καθεστώς μνημονιακής ετερονομίας.

Γιατί, με τους αυτονόητους κανόνες τής λογικής και της πολιτειολογίας, ένα πολιτικό προσωπικό που παρέδωσε την ψυχή του στους δανειστές, είτε από συνείδηση είτε από ανικανότητα για να παραμείνει στην εξουσία, δεν εκσυγχρονίζεται, ούτε μπορεί να λειτουργήσει υπέρ των συμφερόντων του Λαού και του Έθνους!

Η Ένωση για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους (ΕΝ.ΥΠ.Ε.Κ.Κ.) λαμβάνει την πρωτοβουλία και απευθύνει ένα γενικό κάλεσμα για ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ, αυτοοργάνωση και ανάδειξη των τοπικών συλλογικοτήτων προκειμένου να διεξαχθεί μια ευρεία πανελλήνια Συνδιάσκεψη εντός των προσεχών μηνών.

Η ιδέα τής ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ προέκυψε από στελέχη τής ΕΝΥΠΕΚΚ που, από την άτυπη ίδρυσή της το 2010, σήκωσε το βάρος τής ανεξάρτητης και αντικειμενικής ενημέρωσης του λαού μας προβλέποντας τα δεινά της μνημονιακής πολιτικής.

Η Επιστημονική Ομάδα της ΕΝΥΠΕΚΚ και τα κοινωνικά στελέχη που την εμπιστεύονται στην Αθήνα και την επαρχία, έδειξαν συνέπεια, ήθος και μαχητικότητα κατά των μνημονιακών πολιτικών και σήμερα αποτελούν τους σταθερούς συνδέσμους της «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ».

Η ΕΝΥΠΕΚΚ όμως θα συνεχίσει να παρεμβαίνει και ανεξάρτητα, με τεκμηριωμένες επιστημονικές ανακοινώσεις εξακολουθώντας να ενημερώνει τον λαό.

8.Ο λαός στο προσκήνιο-Μπροστά η νεολαία μας!

Κάνουμε έκκληση στους νέους και τις νέες που αξίζουν καλύτερης τύχης και μεταχείρισης από την πατρίδα, να επιδείξουν υπομονή και αξιοπρέπεια και να συμμετάσχουν στη νέα αναγεννητική προσπάθεια. Κυρίως σε όσους παραμένουν στη χώρα, που πρέπει να αποστρέψουν το πρόσωπό τους στα αίολα επιχειρήματα και τους ψυχαναγκασμούς τής μεταλλαγμένης και απροσδιόριστης «Αριστεράς» τού απροκάλυπτου «βαλκανικού νεοθατσερισμού».

Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι η μεγάλη ζημιά που έχει επέλθει στην προοδευτική ιδεολογία και διαλεκτική σκέψη στην Ελλάδα και την Ευρώπη, μπορεί να ξεπεραστεί με τη βαθύτερη κατανόηση της ιστορικής διαδρομής εκάστου και την επίδειξη εμπιστοσύνης στις σταθερές και υπερήφανες συνειδήσεις.

Όσο και αν η σημερινή κατάσταση των Κοινωνικών Οργανώσεων (ιδιαίτερα των Συνδικάτων) προκαλεί απογοήτευση και αναχωρητισμό, οι νέοι πρέπει να θέσουν σε προτεραιότητα την ανασυγκρότηση των εργασιακών Σωματείων, των Σωματείων των ανέργων, των συνταξιούχων και όλων των τμημάτων της ευρύτατης Εργατικής Τάξης, που οι μνημονιακές πολιτικές ενοποίησαν ως το νέο κοινωνικό προλεταριάτο.

Πρέπει να ξεπεράσουμε τον άχαρο εργασιακό και συνδικαλιστικό αμυντισμό, που μόνο σε κατώτερα επίπεδα οδηγεί την εργασιακή ύπαρξη. Πρέπει να αξιώσουμε την εφαρμογή των κατακτήσεων του εργασιακού πολιτισμού!

Μόνο ένας λαός που αφυπνίζεται και εγκαταλείπει την παθητικότητα, μπορεί να αλλάξει τη μοίρα του. Και ο λαός είναι ο μόνος που μπορεί να σταματήσει τη μόνιμη και διαρκή υποβάθμιση των οικονομικών και κοινωνικών δεδομένων τής χώρας!

Οφείλουμε όλοι να αρνηθούμε το μνημονιακό πρόγραμμα που μας καταστρέφει, μας ευτελίζει, μας μειώνει, μας λεηλατεί χωρίς προοπτική!

Το εγχείρημα είναι δύσκολο, αλλά η υπέρβαση αναγκαία!

Το νέο που επιβάλλεται να γεννηθεί μέσα από την καταστροφή, είναι υπόθεση ΟΛΩΝ μας!

Οι Έλληνες, άλλωστε, ιστορικά, πάντοτε προτιμήσαμε την ελπίδα τής ελευθερίας και την …«αβεβαιότητα» της αυτονομίας και της αυτοδιάθεσης από τη βέβαιη ετερονομία και τον ευτελισμό, όσες προσπάθειες και θυσίες χρειάστηκαν να καταβάλλουμε!

Για να υπάρχουν οι πολίτες, η Πολιτεία, η πολιτική, τα κόμματα, η κοινωνία, πρέπει να υπάρχει κυρίαρχη πατρίδα με όλο το βασικό οικονομικό, θεσμικό, κοινωνικό, περιουσιακό ανθρώπινο πολιτιστικό της δυναμικό!

Κράτη, λαοί και συλλογικότητες που συμβιβάζονται με τη διαρκή ετερονομία και απομείωση, χάνονται σιγά-σιγά από την ιστορία αφού αποστερούνται του ζωτικού εθνικού και κοινωνικού χώρου!

9.Προοδευτική ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ: Η μόνη λύση σήμερα!

Γι’αυτό η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ είναι άμεση και αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε, αφού οι πρωτεργάτες τού νέου υπερΜνημονίου αλλά και οι παλαιές μνημονιακές δυνάμεις που το ψήφισαν μαζί τους, αρνούνται να συνεργαστούν.

Εξάλλου, ούτε και οι αλληλομισούμενες και αλληλοαποκλειόμενες συγκροτημένες ή διάχυτες αντιμνημονιακές δυνάμεις μπορούν να δημιουργήσουν ένα αξιόπιστο μέτωπο άρνησης και υπέρβασης του μνημονιακού προγράμματος.

Συνεπώς η μόνη διέξοδος που παραμένει στην κοινωνία είναι η συνεννόηση των φορέων της, των οργανώσεων βάσης, ανεξάρτητων πολιτών, κοινωνικών συλλογικοτήτων, των ακηδεμόνευτων Κινήσεων.

Η ΕΝΥΠΕΚΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ φιλοδοξεί να αναλάβει τον ρόλο του συντονισμού του διαλόγου όλων αυτών των αρμών της κοινωνίας και όλων των συνδέσμων της ενεργού, της απόμαχης, της εν δυνάμει εργασίας με σκοπό να οργανώσει σε σύντομο χρονικό διάστημα Πανελλήνια Συνδιάσκεψη που θα εκπονήσει το πολιτικό πρόγραμμα και το καταστατικό του νέου πολιτικού φορέα.

Είναι γνωστό σε όλους μας ότι, μετά την τραγική διάψευση των ελπίδων της κοινωνίας και από τον ΣΥΡΙΖΑ, οι πολίτες αποστρέφονται τα κόμματα, τα πολιτικά σχήματα, δυσπιστούν ακόμη και στα πρόσωπα που έμειναν όρθια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καταρράκωσε την ελπίδα της εναλλακτικής θεώρησης και διακυβέρνησης.

Οι καιροί είναι δύσκολοι.

Η Πολιτική ως λειτουργία έχει αποδυναμωθεί, έχει φθαρεί, έχει ευτελιστεί.

Οι περισσότεροι σκεπτόμενοι συμπολίτες μας έχουν οδηγηθεί στην ιδιώτευση και στον μοναχικό δρόμο.

Η Δημοκρατία όμως, ως κυριαρχία του δρώντος λαού, δεν πρέπει να σβήσει!

Κάτω από αντίξοες αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες καλούμαστε να κρατήσουμε δυνατά το νήμα των αγώνων και να περάσουμε από τη δύσκολη συγκυρία νικηφόρα.

Στην εκπλήρωση αυτού του σκοπού πλέον θα επικεντρωθούμε όλα τα στελέχη και οι φίλοι της ΕΝΥΠΕΚΚ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ, ελπίζοντας ότι μεγάλη μερίδα ενεργών πολιτών θα ανταποκριθεί στο αναγεννητικό μας κάλεσμα!

Αθήνα 13-10-2016

Για την Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΝΥΠΕΚΚ

 

Για την Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΝΥΠΕΚΚ

 

 

Περισσότερα

Θατσερισμός και αυταρχισμός κατά γερόντων!

ΑΛΕΞΗΣ Π. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

  ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΝΥΠΕΚΚ

3/10/2016

 

Θατσερισμός και αυταρχισμός κατά γερόντων!

 

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αφού πρώτα φρόντισε με το τρίτο Μνημόνιο (ν. 4336/2015) και τον ασφαλιστικό νόμο να κάνει τις μελλοντικές συντάξεις των σημερινών εργαζομένων πενιχρά επιδόματα …βικτωριανής εποχής, διευρύνοντας έτσι το λεγόμενο «χάσμα των γενεών», τώρα επιδίδεται στο γνωστό από παλιά έργο τής διαρκούς περικοπής των σημερινών συντάξεων!

Σήμερα, στις εύλογες και αναμενόμενες διαμαρτυρίες των συνταξιούχων, απάντησε με τα ΜΑΤ και τη χρήση χημικών εναντίον τους!!

Αναγκάζει δηλαδή τα εγγόνια να χτυπούν τους παππούδες τους!

Έτσι κατεδαφίζεται κάθε έννοια οικονομικού και κοινωνικού ιστού που είναι ο βέβαιος δρόμος για τη διάλυση των κοινωνιών!

Ο κατήφορος αυτός τού «θατσερικού λιταρχισμού» πρέπει να σταματήσει με την ενεργό παρέμβαση και συνεννόηση όλων των γενεών!

Για την ΕΝΥΠΕΚΚ

Ο Πρόεδρος

Αλέξης Π. Μητρόπουλος

 

Περισσότερα